Godine 1991, stanovništvo Rudog činilo je 70,8% Srba i 27,2% Bošnjaka . SDS je na izborima 1990. osvojio nadmoćnu većinu glasova. U februaru i martu 1992, u Rudom su se pojavile prve barikade, a broj vojnika na području je počeo da raste. U aprilu je lokalni Krizni štab zatražio opštu mobilizaciju. U proljeće 1992, JNA i SDS su lokalnim Srbima razdijelile oružje. U to isto vreme, Bošnjaci su otpušteni iz policije, TO i sa rukovodećih položaja u opštini.
Dana 10. aprila ili otprilike tog datuma, jedna motorizovana brigada JNA iz Užica, Srbija, opremljena teškom artiljerijom i tenkovima, zauzela je položaje u Rudom, a pojavila se i paravojska. Kasarna JNA u Rudom korištena je kao zatočenički objekat i kao mesto za obuku srpskih paravojnika. Dosta lokalnih Srba je tamo išlo na obuku i nakon toga dobilo crvene beretke i maskirne uniforme. Kasarnu su u junu 1992. posetili Vojislav Topalović, predsednik lokalnog SDS, i Kapetan Dragan, koji je navodno trebalo da postane komandant srpskih snaga u opštini Rudo.
U to isto vrijeme, građani bošnjačke nacionalnosti su dobili pismeno naređenje s potpisom načelnika policije da predaju oružje. Srpska policija je pozvala Bošnjake da se jave u policijsku stanicu da potpišu zakletvu na lojalnost.
U maju 1992, pukovnik Ojdanić, komandant Užičkog korpusa, obratio se predstavnicima Bošnjaka iz Rudog. Obavijestio ih je da će JNA uskoro biti na položajima oko Rudog i zatražio da se predaju. Dana 20. maja 1992, JNA je granatirala bošnjačke dijelove opštine Rudo. Spaljene su kuće i zaseoci. Nekoliko Bošnjaka je tokom zauzimanja opštine ubijeno, a kulturni i vjerski objekti uništeni. Krajem juna 1992, Srbi su objavili da će svaki Bošnjak koji ostane na tom području i nakon 12. jula biti ubijen. Bošnjaci su se morali odreći svoje imovine i dobiti odobrenje od Sekretarijata odbrane i predsednika opštine da bi mogli da odu odatle.
