Opština Prozor nalazi se u centralnoj Bosni i Hercegovini, a broj stanovnika koji su u njoj živjeli 1991. godine iznosio je približno 19.760. Na popisu iz 1991. godine oko 62% stanovnika opštine izjasnili su se kao Hrvati, a 36,5% kao Bošnjaci . Glavni grad opštine Prozor jeste Prozor. Njegovo stanovništvo 1991. godine (oko 3.500 ljudi) činilo je 60% Muslimana.
U proglasu o osnivanju Herceg-Bosne od 18. novembra 1991., opština Prozor je navedena kao njen dio. Odlukom Mate Bobana, opštinske vlasti HVO-a zvanično su osnovane u opštini Prozor 12. avgusta 1992.
Od avgusta do oktobra 1992., povećale su se napetosti između HVO-a i ABiH-a. Dana 19. oktobra 1992., na policijskoj stanici u gradu Prozoru izvješena je hrvatska zastava. Ujutro 23. oktobra 1992., predsjednik HVO-a u Prozoru rekao je Bošnjacima, pored ostalog, da bi se rastuća napetost između Hrvata i Bošnjaka smirila ako bi Bošnjaci odmah prihvatili da se stave pod političku i vojnu kontrolu Herceg-Bosne/HVO-a. Bošnjaci nisu prihvatili prijedlog HVO-a.
U popodnevnim satima 23. oktobra 1992., snage Herceg-Bosne/HVO-a napale su Bošnjake u gradu Prozoru. Dana 23.-24. oktobra 1992., nakon što su preuzele kontrolu nad gradom Prozorom, snage Herceg-Bosne/HVO-a su opljačkale, spalile i uništile domove i drugu imovinu Bošnjaka.
Dana 24. oktobra 1992., snage Herceg-Bosne/HVO-a su pokupile Bošnjake, obećavši im da im neće nauditi. U stvari, snage Herceg-Bosne/HVO-a uhapsile su muškarce, Bošnjake i zatočile ih u osnovnoj školi u Ripcima. Neke muškarcesu držali nekoliko dana, dok su druge držali nekoliko sedmica. Snage Herceg-Bosne/HVO-a žestoko su premlatile brojne zatočene Bošnjake.
Dana 24. oktobra 1992. ili približno tog datuma, snage Herceg-Bosne/HVO-a napale su Paljike, pretežno bošnjačko selo koje se nalazi otprilike kilometar južno od grada Prozora. Snage Herceg-Bosne/HVO-a smišljeno su uništile kuće i imovinu Bošnjaka. Snage HVO-a zatvorile su četvero Bošnjaka u jednu kuću, a potom otvorile vatru i bacile ručne bombe u tu kuću, ubivši dvoje od tih civila. Snage HVO-a su zatočile sve muškarce, Bošnjake, u jednu kuću u selu i sljedećeg ih dana premjestile u osnovnu školu u Ripcima.
U večernjim satima 24. oktobra 1992., jedan područni komandant HVO-a izvijestio je da je grad Prozor "etnički čist", budući da je bošnjačko stanovništvo zatočeno ili pobjeglo. Dana 26. oktobra 1992., Bruno Stojić, Milivoj Petković, Janko Bobetko i drugi obaviješteni su da je HVO preuzeo kontrolu nad Prozorom 25. oktobra i da je na bošnjačkoj strani bilo mnogo gubitaka.
U novembru 1992., nakon pregovora između organa vlasti Herceg-Bosne/HVO-a i ABiH-a, civili, Bošnjaci, vratili su se u opštinu Prozor. Međutim, HVO je i dalje maltretirao i progonio stanovnike, Bošnjake.
U periodu od približno 17. do 19. aprila 1993., snage Herceg-Bosne/HVO-a napale su nekoliko sela, među kojima su bila sela Parcani, Lizoperci i Tošćanica. U Parcanima, Lizopercima i Tošćanici većina stanovnika je, ugledavši vojnike HVO kako se približavaju tim selima, pobjegla i sklonila se u okolne šume. Snage Herceg-Bosne/HVO-a ubijale su civile, Bošnjake, u Tošćanici , ulazile u sela, palile kuće, uništavale stoku i pljačkale na tom području.
Počev od ljeta 1993. godine, organi vlasti Herceg-Bosne/HVO-a dopuštali su Bošnjacima da ulaze u opštinu Prozor, izlaze iz nje ili se kreću unutar nje samo uz dozvolu organa vlasti Herceg-Bosne/HVO-a.
Od juna do sredine avgusta 1993., snage Herceg-Bosne/HVO-a napadale su civile, Bošnjake, i uništavale i pljačkale imovinu civila, Bošnjaka, u selima Duge, Lug, Lizoperci, Skrobućani, Parcani, Munikoze, Podonis i Gračanica, te njihovoj okolini. Snage Herceg-Bosne/HVO-a napale su i bošnjačke civile koji su se skrivali na području Prajina i Tolavca, ubivši njih šestoro . Snage Herceg-Bosne/HVO-a spalile su džamiju u Skrobućanima i zgradu Islamske zajednice u gradu Prozoru, te teško oštetile džamiju u Lizopercima.
Od proljeća 1993. pa do kraja te godine, snage Herceg-Bosne/HVO-a hapsile su muškarce, Bošnjake, i odvodile ih u razne centre za zatočenje u opštini Prozor, uključujući Srednjoškolski centar, zgradu "UNIS-a", prostorije vojne policije koje su se nalazile u vatrogasnoj stanici i zgradu Ministarstva unutrašnjih poslova (dalje u tekstu: MUP). Vojnici Herceg-Bosne/HVO-a fizički su zlostavljali zatočene Bošnjake, od kojih su neki odvedeni i niko ih više nikad nije vidio. Počev od jula 1993., HVO je premjestio neke zatočenike u druge objekte za zatočenje u Ljubuškom, na Heliodromu, u Dretelju i Gabeli.
Snage Herceg-Bosne/HVO-a koristile su zatočene Bošnjake za prisilni rad, pored ostalog, za izgradnju vojnih utvrda i kopanje rovova. Neki zatočeni Bošnjaci su poginuli ili su povrijeđeni dok su bili na prisilnom radu. Vojnici HVO-a su često tukli i ponižavali zatočene Bošnjake dok su ih držali zatočene ili na prisilnom radu, a u nekoliko navrata su ih prisiljavali na seksualni čin.
Dana 31. jula 1993. ili oko tog datuma, snage Herceg-Bosne/HVO-a odvele su pedesetak zatočenih Bošnjaks iz Srednjoškolskog centra na liniju sukoba na Crnom vrhu, na planini Makljen. Snage Herceg-Bosne/HVO-a zavezale su zatočenike jednog za drugog telefonskim kablom oko vrata i ruku i natjerale ih da idu ispred vojnika HVO-a prema položajima ABiH-a blizu šume. Dok su zatočenici išli ispred vojnika HVO-a, potonji su otvorili vatru prema njima i ubijeno je najmanje dvadeset zatočenika. Mrtve zatočenike su odvezali i ostavili na tom mjestu, a HVO je ostale zatočenike natjerao da idu prema šumi.
Tokom jula i avgusta 1993., snage Herceg-Bosne/HVO-a prikupile su i zatočile (u kućama pod kontrolom HVO-a) nekoliko hiljada žena, djece i staraca, Bošnjaka, u selima Lapsunj i Duge i njihovoj okolini i u dijelu grada Prozora koji se zove Podgrade. Te kuće su bile pretrpane i uslovi za život u njima bili su bijedni. Snage Herceg-Bosne/HVO-a često su pljačkale, maltretirale i ponižavale žene, djecu i starce, Bošnjake, te pljačkale njihovu imovinu. Pripadnici snaga Herceg-Bosne/HVO-a često su silovali Bošnjakinje.
Krajem avgusta 1993., snage Herceg-Bosne/HVO-a okupile su nekoliko hiljada civila, Bošnjaka, koji su držani u pomenuta tri sela, ukrcale ih u kamione i odvezle ih u selo Kučani blizu linije fronta, gdje su ih natjerale da pješače prema teritoriji koju je držala ABiH. Dok su bošnjački civili pješačili prema teritoriji koju je držala ABiH, pripadnici HVO-a su otvorili vatru na njih, ranivši nekoliko Bošnjaka.
Krajem avgusta 1993. i nakon toga, snage Herceg-Bosne/HVO-a nastavile su da vrše progon i zlostavljanje Bošnjaka koji su ostali u opštini Prozor, podvrgnuvši ih maltretiranju, seksualnom zlostavljanju i ponižavajućim postupcima. U decembru 1993., u opštini Prozor je bilo samo oko 500 do 600 Bošnjaka, a do kraja tog mjeseca većina ih je bila u zatvorima ili koncentracionim logorima HVO-a, upućena na teritoriju pod kontrolom ABiH-a ili deportovana u druge zemlje.
