Godine 1991, Prnjavor je imao 47.055 stanovnika od kojih su 71,2% bili Srbi, 15,2% Bošnjaci, 3,7% Hrvati, a preostalih 9,9% bili su Jugosloveni i ostali. Na izborima 1990. godine, SDS je dobio potrebnu većinu u opštini. Kad je počeo rat u Hrvatskoj, odbijanje nesrpskog stanovništva da se bori imalo je za posljedicu njihovo otpuštanje s posla i sve veće progone od strane Srba. Peti korpus JNA naoružavao je srpsku TO u Prnjavoru sve do 14. maja 1992. godine.
Poručnik Veljko Milanković, lokalni kriminalac koji je učestvovao u osvajanju odašiljača na Kozari u avgustu 1991. godine, komandovao je paravojnom jedinicom "Vukovi sa Vučjaka" koju je obučavala JNA. Ta jedinica je imala podršku SDS Prnjavor i obavljala je "prljave poslove" za Krizni štab. "Vukovi sa Vučjaka" bili su jedinica 1. krajiškog korpusa. Dana 6. septembra 1992. godine, general Talić lično je potpisao naređenje kojim ovlašćuje Milankovića da preuzme municiju za potrebe 1. krajiškog korpusa. Talić je znao da su 21. septembra 1992. godine pripadnici lake pješadijske brigade iz Prnjavora pokušali smijeniti lokalne policijske snage u Prnjavoru. Utvrđeno je da je inicijator toga bio Milanković. Milanković je imao uticaja na lokalne policijske snage i s njima je sarađivao u operacijama. Milanković i njegovi ljudi su se svetili nesrpskom civilnom stanovništvu za pogibiju svojih drugova u borbi.
Srpske vlasti su s položaja u vlastima smijenile sve nesrbe, uključujući i dvojicu sudija koji su bili Bošnjaci . U martu ili aprilu 1992. godine, iz policije su otpušteni svi nesrbi. Oni Srbi koji su se tome suprotstavili, bili su penzionisani iz policijskih snaga. Mnogi pripadnici policijskih snaga zamijenjeni su Milankovićevim ljudima. Kad su svi nesrbi napustili policijske snage, intenzivirano je uništavanje privatnih i kulturnih objekata nesrba od strane policije i jedinica TO u cijeloj opštini. Znalo se za uništavanje džamije u Prnjavoru, o čemu je vlasti bosanskih Srba izvijestila njihova vlastita služba javne bezbjednosti.
Nesrbi su se morali pridržavati policijskog časa i morali su imati dozvolu opštinskih vlasti ako su željeli da putuju van opštine. Srpska policija i pripadnici TO pretresali su bošnjačke domove tražeći oružje i pri tom ih pljačkali i uništavali. Srpska policija je odvela mnogo muškaraca nesrba u privremene zatočeničke objekte u zgradi Doma kulture, fabrici cipela "Sloga", u mlinu, Vučjaku i policijskoj stanici. Ispitivali su ih o bošnjačkom otporu i tukli. Muškarci Bošnjaci su morali da obavljaju prisilne radove.
Krajem maja 1992. godine, u zajedničkoj operaciji prnjavorske policije i poručnika Milankovića i njegove jedinice, srpske snage su opkolile sela Lišnja i Puraći. Zahtijevali su da Bošnjaci iz tih sela predaju oružje. Oružje je predato i cijelo selo je okupljeno kod pilane. Zatim su srpske snage zapalile sela i digle u vazduh džamije. Ljudi iz sela zatvoreni su u fabriku cipela "Sloga".
Nesrpsko stanovništvo prisiljeno je da napusti opštinu. Da bi otišli, morali su da plate opštini i prepišu svu svoju pokretnu i nepokretnu imovinu Republici Srpskoj.
