U novembru 1990. godine, SDA je na izborima dobila većinu mjesta u skupštini opštine. Međutim, funkcioneri bosanskih Srba suprotstavili su se izbornim promjenama koje su bile u skladu sa rezultatima na opštinskim izborima. Bez potrebnih glasova u opštinskoj skupštini, SDS nije mogla da potpiše Sporazum o formiranju zajednice opština Bosanske Krajine u maju 1991. godine.
U avgustu 1991. godine, srpski ekstremisti zauzeli su televizijski toranj na planini Kozari. Zbog toga su stanovnici opštine Prijedor mogli da gledaju samo televizijske programe koji su sadržavali propagandu uperenu protiv nesrpskog stanovništva. Dana 27. decembra 1991. godine, na sastanku opštinskog odbora SDS Prijedor i kluba poslanika SDS, raspravljalo se o dokumentu od 19. decembra koji je sadržavao pomenuto "Uputstvo". Dana 7. januara 1992. godine, proglašena je Skupština srpskog naroda opštine Prijedor i formiran je srpski Krizni štab. Dana 17. januara 1992. godine, Skupština srpskog naroda opštine Prijedor donosi odluku o pripajanju ARK.
Početkom 1992. godine počele su da rastu nacionalne napetosti. Svjedoci su zapazili stalno povećavanje vojnih aktivnosti na tom području. Za vrijeme preuzimanja vlasti, bosanski Srbi su isporučivali oružje i municiju srpskim selima u opštini Prijedor. U martu i aprilu 1992. godine, u regionu su postavljeni srpski kontrolni punktovi.
Dana 30. aprila 1992. godine, snage bosanskih Srba preuzele su vlast u opštini Prijedor. To preuzimanje vlasti isplanirala je i izvela SDS. Na službenim zgradama vijorile su se srpske zastave, a Radio Prijedor je objavio da su Srbi preuzeli opštinu, koja će se sada zvati "Srpska opština Prijedor". Prije aprila 1992. godine, stanovništvo opštine Prijedor bilo je ravnomjerno podijeljeno na bošnjačku (49.351) i srpsku (47.581) nacionalnu grupu. Do juna 1993. godine, broj bošnjačkih civilnih stanovnika u regionu smanjen je na 6.124, a broj hrvatskih civilnih stanovnika je sa 6.316 smanjen na 3.169. Istovremeno se broj srpskih civilnih stanovnika u opštini povećao na 53.655.
U nedjeljama nakon 30. aprila 1992. godine, Radio Prijedor je neprestano emitovao zahtijeve da nesrbi označe svoje domove tako što će ih izvana označiti nečim belim. Nesrbima je naloženo da predaju sve oružje. U to vrijeme, nesrbima je u velikoj mjeri otežana mogućnost putovanja, a uspostavljanje veze iz pretežno bošnjačkih sela s vanjskim svijetom bilo je izuzetno ograničeno, a zatim i zabranjeno.
Bošnjačkih funkcioneri sastali su se s vlastima bosanskih Srba da bi pregovarali o načinu na koji bi te dvije zajednice mogle da koegzistiraju u miru. Nesrbi su otpušteni s posla, što je bio dio centralizovanog plana diskriminacije i progona.
Dana 23. maja 1992. godine, srpske snage su napale Hambarine, nakon što su zahtijevale predaju oružja. Napad je bio usmjeren na kuće civila i na civilno stanovništvo. Kuće su spaljene. Srpske snage su protjerale stanovništvo u šume. Za vrijeme napada, izvestan broj Bošnjaka je pogubljen.
Dana 24. maja 1992. godine oko 14:00 časova, srpske snage su napale Kozarac po isteku ultimatuma. Nakon oklopnog i pješadijskog napada, srpska pješadija ušla je u Kozarac i počela da pali kuće. Nekoliko ljudi je ubijeno, a mnogi su ranjeni. Dana 26. maja 1992. godine, civilno stanovništvo Kozarca okupljeno je i odvedeno na sabirno mesto: muškarci su odvedeni u logore Keraterm i Omarska, a žene i djeca su pod vojnom pratnjom odvedeni u logor Tmopolje. Istog dana, srpske snage su napale Kamičane. Mnoge kuće su tokom napada spaljene i ubijeno je najmanje osmoro nenaoružanih Bošnjaka, i žena i muškaraca. Od 27. maja do sredine juna 1992. godine, srpske snage su etnički očistile područje između Kozarca i Trnopolja, a zatočenike su odvele u razne logore. Početkom juna 1992. godine, Bošnjaci su ubijani i u Hambarinama. U obližnjem selu Belići, srpske snage su ubile dva muškarca Bošnjaka, a jednog muškarca i jednu ženu ranile. Dana 14. juna 1992. godine, oružane srpske snage ušle su u selo Sivce, okupile muškarce nesrpske nacionalnosti, ukrcale ih u autobuse i odvezle u logor Keraterm.
Poslije 23. maja 1992. godine, Srbi su pokrenuli opsežne napade koje su izveli 1. krajiški korpus, rezervisti, redovne i rezervne policijske snage i paravojne jedinice. Te vojne operacije bile su usmjerene protiv nesrpskog civilnog stanovništva. Artiljerija je korištena za nasumično granatiranje nesrpskih područja. Srpske snage su pljačkale, palile i uništavale domove civila, kao i džamije i crkve. Nakon predaje ili zarobljavanja, srpske snage odvojile su muškarce od žena, djece i staraca. Mnoge muškarce su tukli i odveli u logore Keraterm i Omarska. Većina žena, djece i staraca odvedena je u logor Trnopolje.
Događaji u zaseoku Jaskići u opštini Prijedor razmatrani su na suđenju u predmetu Tadić. Pretresno vijeće u predmetu Tadić donijelo je slijedeći zaključak:
Dana 14. juna 1992. popodne začuli su se pucnjevi i srpski vojnici ušli su u Jaskiće i naredili muškarcima da izađu iz svojih kuća na seosku cestu s rukama na potiljku. Prisiljeni su da legnu na zemlju i teško premlaćeni. Kuće u selu su pretraživane kako bi se ustanovilo da su svi muškarci na broju. Nakon toga su svi muškarci osim tri starija muškarca odvedeni u smjeru Kozarca i njihove porodice ih više nikada nisu vidjele niti čule za njih. Nakon što su otišli, žene su pronašle tijela petorice muškaraca ubijenih iz vatrenog oružja čiji su leševi ostavljeni da leže tamo gdje su ustrijeljeni [ ...]
U julu 1992. godine, srpski vojnici su opkolili selo Bišćane. Stanovnici Bošnjaci su okupljeni. Dvanaestorica najistaknutijih muškaraca u selu na mjestu su ubijeni. Kuće su spaljene. Preživeli muškarci odvedeni su u logor Trnopolje, a izvjestan broj muškaraca srpski vojnici su ubili na putu do logora. Bošnjaci su ubijani i u zaseoku Hegići.
Dana 20. jula 1992. godine, srpske snage ušle su u zaselak Čemernica. Muškarci Bošnjaci okupljeni su i zadržani u jednom voćnjaku, gde je jedan od njih ubijen. U obližnjem zaseoku Mrka1ji, četrdeset muškaraca Bošnjaka postrojeno je ispred jednog oklopnog transportera, a onda su im naredili da bježe. Kad su počeli da bježe, srpski vojnici otvorili su vatru iz oklopnog transportera i većinu ubili.
Dana 20. jula 1992. godine, došlo je do masovnog pokolja Bošnjaka u selima i zaseocima na području Brda. Između 21. i 24. jula 1992. godine, Bošnjacima je naređeno da sakupe i utovare stotine leševa s područja Bišćana. Leševi su utovareni na četiri srpska vojna kamiona. Dana 23. jula 1992. godine, srpske snage napale su selo Čarakovo. Srbi, odeveni u maskirne i policijske uniforme, viđeni su kako kod mosta Žeger na rijeci Sani, kod sela Čarakovo, ubijaju muškarce.
Dana 24. jula 1992. godine, srpske snage su napale selo Briševo. Među tim srpskim snagama bili su pripadnici 6. krajiške brigade i 5. kozaračke brigade. Granatiranje je trajalo oko 36 sati, nakon čega su zapaljene kuće. Ubijeno je najmanje 68 ljudi. Uhapšeno je oko 40 muškaraca i zatvoreno u "Kringsu" u Sanskom Mostu.
U selu Ljubija zajedno su živjeli bosanski Hrvati i Bošnjaci. Dana 25. jula 1992. godine, veliki broj Hrvata i Bošnjaka odveden je na fudbalski stadion u Ljubiji. Srpska policija i vojnici tukli su te ljude i ubili izvjestan broj njih. Dana 25. jula 1992. godine, oko 90 muškaraca autobusima je odvezeno s fudbalskog stadiona Ljubija u pratnji desetorice srpskih vojnika. Ti su muškarci zlostavljani sve do dolaska u rudnik željezne rude Ljubija, gde su iskrcani iz autobusa, pogubljeni i bačeni u jamu rudnika.
Ujutro 28. jula 1992. godine, oko 500 žena iz Čarakova i Zecova okupljeno je da bi ih premjestili u Prijedor i ispitali. Dok se to dešavalo, jedan svedok je vidio kako je vojni komandant VRS vatrenim oružjem ubio jednog starca Bošnjaka. Dana 21. avgusta 1992. godine, srpske snage su izvršile pokolj nad oko 200 nesrba na planini Vlašić. Dana 5. decembra 1992. godine, pripadnici 3. bataljona 6. krajiške pešadijske brigade ubili su četiri civila.
U tom periodu Krizni štab Prijedora je osnovao zatočeničke logore u opštini Prijedor. Dana 26. maja 1992. godine, počeo je da funkcioniše logor Trnopolje i do avgusta 1992. godine, u njemu je bilo zatočeno oko 1.500 ljudi. Do 30. septembra 1992. godine, ta brojka se popela na 3.000.
Dana 23. maja 1992. godine, na osnovu odluke Kriznog štaba Prijedor, osnovan je logor Keraterm. Dana 27. maja 1992. godine, Krizni štab Prijedor naredio je da se svi zatvorenici iz objekta Keraterm prebace u logor Omarska.
Dana 20. jula 1992. godine, srpske vlasti prebacile su određeni broj muškaraca, civila bošnjačke nacionalnosti, s područja Brda, u logor Keraterm. Ti su ljudi zatvoreni u "sobu 3". Tokom večeri 24. jula 1992. godine, srpske snage su iz puškomitraljeza pucale na zatvorenike u sobi 3. Izmasakrirano je oko 150-200 zatočenih civila. Slijedeće noći ubijeno je oko 40 muškaraca.
Stražari i ostali su zatvorenike mučili, brutalno tukli i ostavljali da umru. Zatvorenici su redovno viđali kako leševe tovare na kamione i odvoze. Dana 5. avgusta 1992. godine, prozvali su 120 zatvorenika i ukrcali ih u autobus. Posmrtni ostaci nekih od tih pojedinaca kasnije su ekshumirani iz masovne grobnice u Hrastovoj Glavici. Mnoge zatočenike su tukli i oni su potom podlegli. Leševi su viđani i ujutro, prije nego što bi bili ukrcani u kamione i odvezeni iz logora.
Po dolasku u logor Keraterm, mnogim zatvorenicima je oduzeta sva preostala lična imovina i tukli su ih prije nego što bi ih zaključali u četiri skladišne prostorije. Većinu zatočenika u Keratermu su tokom zatočenja odvodili na ispitivanje. Srpski "inspektori" iz Banje Luke i Prijedora vodili su formalna ispitivanja. Ispitivanja su redovno bila praćena premlaćivanjem i mučenjem.
Vlasti u Keratermu, kao i one izvan logora, redovno su zatvorenike podvrgavale teškim batinama, mučenju, te seksualnom i drugim oblicima zlostavljanja. Batinama, mučenju ili ubijanju posebno su bili izloženi Bošnjaci i bosanski Hrvati koji su bili politički ili civilni rukovodioci, intelektualci ili imućni, odnosno nesrbi koji su smatrani "ekstremistima" .
Dana 5. avgusta 1992. godine ili oko tog datuma, većina zatočenika prebačena je u logore Manjača, Trnopolje ili Omarska. Dana 21. avgusta 1992. godine, završene su operacije u logoru Keraterm. Lokalni srpski rukovodioci izrazili su svoje nezadovoljstvo "preuranjenim" zatvaranjem zatočeničkih objekata.
Jedan broj zatočenika u logoru Trnopolje su tukli i oni su uslijed toga podlegli ili su bili ubijeni u logoru, odnosno odvedeni iz logora i ubijeni negde u blizini. Dana 20. jula 1992. godine, srpska vojska je u Trnopolje dovela određeni broj Bošnjaka iz Bišćana. Neki su muškarci smješteni u logorski dućan, a nakon toga je autobus sa trinaestoricom muškaraca napustio Trnopolje. Ti su ljudi ubijeni u blizini mesta koje se zove Kratalj i nalazi se na putu između Bišćana i Prijedora.
Dana 25. avugusta 1992. godine ili oko toga datuma, grupa srpskih vojnika ušla je u logor i iz logora izvela 11 muškaraca, odvela ih iza jedne kuće i likvidirala. Od prvog dana rada logora Omarska, u njemu su bili smešteni mnogi Bošnjaci i bosanski Hrvati s tog područja, koji su predstavljali političku, društvenu ili poslovnu elitu, uključujući i političke, administrativne, privredne i vjerske čelnike. Muškarce su po dolasku u logor tukli.
Za vrijeme funkcionisanja logora Omarska, ubistva, teško zlostavljanje, seksualno zlostavljanje i opšte zlostavljanje zatočenika bili su svakodnevna pojava. Premlaćivanje, mučenje i drugo okrutno postupanje i ponižavanje u načelu je vršeno pred drugim zatočenicima i zatočenike su prisiljavali da jedan drugog tuku. U Omarskoj su žene silovane i seksualno zlostavljane. Zatočenici su gladovali i uslovi su bili krajnje nezadovoljavajući. U avgustu 1992. godine, velik broj zatočenika premešten je iz Omarske u logore Trnopolje i Manjača. Od tih zatočenika, 37 su bile žene, 28 maloljetnici, a 68 lica su bila starija od 60 godina. Dana 21. avgusta 1992. godine, nakon izvještavanja međunarodnih sredstava informisanja, rad logora Omarska je obustavljen. Velik broj od ukupno 3.334 lica zatočenih u logoru Omarska i dalje se vode kao nestali. Mnogi zatočenici su odvedeni iz prostorija u kojima su bili zatvoreni i više nikada nisu viđeni.
U Trnopolju, stražari i druga vojna lica svakodnevno su tukli zatočenike. Neke zatočenike su tokom ispitivanja svirepo tukli palicama za bejzbol, kablovima, dijelovima namještaja, čizmama i rukama. Silovanja su bila redovna pojava. U Trnopolju su se nalazile hiljade zatočenika, od kojih su većina bili stariji ljudi, žene i djeca. Uslovi u logoru Trnopolje bili su teški -harale su zarazne bolesti.
Dana 26. jula 1992. godine ili oko tog datuma, Srbi su nedaleko od Ravske zarobili više od 100 Bošnjaka . Izvjestan broj muškaraca pokušao je da pobjegne i njih su ubili. Ostali su odvedeni u srpski štab u Miskoj Glavi, gde su ih ispitivali i tukli sjekirama, noževima, policijskim palicama i kundacima pušaka. Slijedećeg dana, jedan broj muškaraca iz te grupe je ubijen. Muškarci su zatim autobusom odvezeni na fudbalski stadion u Ljubiji. Kad su izišli iz autobusa, policajci i vojnici su ih tukli metalnim i drvenim palicama i pendrecima. Izvestan broj muškaraca je ubijen. Muškarci su zatim morali unijeti mrtva tijela u autobus.
Uhapšeni ili zarobljeni nesrbi odvedeni su u SUP u Prijedoru ili u vojne kasarne JNA gdje su ih svirepo tukli za vrijeme i nakon ispitivanja. U vrijeme tih agresivnih događanja, do 16. avgusta 1992. godine, preko 20.000 građana, uglavnom Bošnjaka i Hrvata, pobjeglo je iz opštine. Ostali pripadnici nesrpskog stanovništva bili su prisiljeni da napuste opštinu. Prije nego što su otišli, morali su da plate raznim vlastima, te svoju ličnu imovinu i nekretnine da prepišu na vlasti Republike Srpske.
Uništavanje, namjerno nanošenje štete i pljačkanje kuća i trgovina vršeno je u raznim mjestima u opštini, uključujući: Prijedor, Briševo, Kamičane, Čarakovo, Kozarac, Kozarušu, Bišćane, Hambarine, Rakovčane, Rizvanoviće, Donju i Gornju Ravsku, Kevljane i razna druga bošnjačka i hrvatska sela i zaseoke. Razni operativci CSB podnosili su izvještaje o pljačkanju domova i imovine nesrba i uništavanju i namjernom nanošenju štete velikom broju vjerskih i kulturnih objekata koja su se desila u Prijedoru i u dijelovima opštine gdje su živeli nesrbi.
Od marta 1992. godine pa nadalje, 5. korpus JNA prikupio je obavještajne podatke o aktivnostima bošnjačkog stanovništva u opštini Prijedor. Dana 17. marta 1992. godine, komanda 5. korpusa izvijestila je da je 400 pušaka podijeljeno bošnjačkom stanovništvu u selu Kozarac. Prije tog događaja, JNA je naoružavala srpsko stanovništvo i uz odobrenje komande 5. korpusa preuzela kontrolu nad svim oružjem TO u Prijedoru.
Do 13. aprila 1992. godine, general Talić je znao za nacionalne napetosti i sukob u Prijedoru. Dana 20. aprila 1992. godine, posjetio je Prijedor i "analizirao" situaciju. Sem toga, general Talić je znao da je SDS 30. aprila 1992. godine preuzela vlast u Prijedoru. Istog dana, mobilisao je dodatne snage 5. korpusa u Prijedoru i Krajini. General Talić je od 23. maja 1992. godine komandovao vojnim operacijama protiv bošnjačkih oružanih grupa i bošnjačkog stanovništva u Prijedoru, a posebno na području Hambarina i Kozarca. Jedan od glavnih štabnih oficira l. krajiškog korpusa potvrdio je da je prema normalnoj komandnoj proceduri samo general Talić mogao angažovati jedinice pod svojom komandom za te napade.
Dana 25. maja 1992. godine, jedinice l. krajiškog korpusa blokirale su Kozarac i zarobile stotinu muškaraca Bošnjaka. Preživjeli opisuju teške zločine širokih razmjera koje su počinile snage VRS tokom takozvanih "borbenih operacija". Dana 27. maja 1992. godine, komanda 1. krajiškog korpusa obaviještena je o napadu na Kozarac. Prvi krajiški korpus izvijestio je Glavni štab VRS o tome da je između osamdeset i sto Bošnjaka ubijeno, a 1.500 zarobljeno.
Od maja do juna 1992. godine, snage VRS i srpske policije razoružavale su, zarobljavale i ubijale pripadnike nesrpskog stanovništva. U to vrijeme, bošnjačke snage organizovale su protivnapad na VRS u Prijedoru. Do 1. juna 1992. godine, 1. krajiški korpus izvijestio je Glavni štab VRS, da je 7.000 Bošnjaka iz Prijedora zatočeno u logorima Omarska i Trnopolje. U to vrijeme, general Talić je informisao Glavni štab da je pokradena bošnjačka imovina skupljena na centralnom mjestu i proslijeđena kao ratni plijen. Tokom mjeseca jula 1992. godine, jedinice 1. krajiškog korpusa nastavile su da proganjaju vojno sposobne Bošnjake koji su bježali iz Prijedora, bez obzira da li su bili naoružani ili nenaoružani.
Do 30. jula 1992. godine, komanda 1. krajiškog korpusa znala je za protjerivanje bošnjačkog i hrvatskog stanovništva iz Prijedora.
GENOCID U PRIJEDORU - VELIKA TRAGEDIJA KOJU NE SMIJEMO ZABORAVITI I OPROSTITI!
Ljudska i civilizacijska budućnost mora biti prinuđena da sebe odredi prema genocidu u Prijedoru
Genocid u Prijedoru sa svojim sastavnim dimenzijama kulturocida, ekocida, etnocida, urbicida i elitocida predstavlja najefektnije sredstvo za spoznaju srpsko-crnogorskog zločina protiv čovječnosti i zločina protiv humanitarnog i ratnog prava za vrijeme agresije na Bosnu i Hercegovinu i genocida nad Bošnjacima. Na žalost dimenzije prijedorskog zla nisu bile dovoljne Međunarodnom sudu pravde u Haagu da pokaže čitavom svijetu srpsko-crnogorsku namjeru da se upotrebom nezamislivih metoda ubijanja, mučenja, silovanja, protjerivanja, rušenja unište materijalni i duhovni dokazi o postojanju bošnjačkog i hrvatskog naroda i uništavanju vrijednosti ideje Bosne i bosanskog duha na kojima se zapravo temelji ujedinjena Evropa i civilizovani svijet. U gradu koji je obrise grada dobio zahvaljujući Bošnjacima i Hrvatima. Preživjeli Prijedorčani poručuju gospodi koji osjećaju olakšanje zbog toga što nije dokazan genocid u Prijedoru pred Međunarodnim sudom pravde, da će najgori oblik zločina protiv čovjeka i civilizacije uskoro biti dokazan i u Prijedoru. Jer nepravda i zločin najveće vrste je što su Prijedorčani ni krivi ni dužni usmrćeni u najtežim mukama, još veća nepravda prema žrtvama bi bila ako ubice Prijedora i Prijedorčana ostanu nepronađene, nekažnjene, ako istina i pravda ne pobijede. Zato preživjeli Prijedorčani imaju velik dug prema svojim žrtvama. To je svjedočenje o istini. Jer, ukoliko budu ćutali i njih će ponovo vaditi iz novih grobnica i jama. Prijedorske žrtve su ubijene zarad velikosrpskih nacionalističkih ciljeva, jer tim ciljevima smetaju Bošnjaci, muslimani, ljudi, građani, Prijedorčani. Zato nema zaborava ni oprosta. Ko nam daje pravo da zaboravimo ili nekome oprostimo smrt hiljade nedužnih Prijedorčana? Pravo na život daje samo Bog i samo je On taj koji ga ima pravo uzeti.
Zločin u Prijedoru ne može ostaviti na miru Prijedorčane, koji vape za istinom i pravdom. U genocidnom entitetu opstrukciju u spoznaji istine i pravde prave ostaci ratne, političke, vojne, policijske i medijske strukture, koja je u vrijeme agresije egzistirala u obliku paljanskog režima u Bosni i Hercegovini i Miloševićevog režima u Srbiji. Ideologija Miloševićevog i Karadžićevog režima imala je za cilj silom stvoriti etnički čist srpski prostor u Bosni iHercegovini. Zato puna istina i pravda o zločinu u Prijedoru je moguća tek kada se pred Haaški tribunal izvedu Karadžić i Mladić i svi prijedorski zločinci.
Prijedorski Srbi ne mogu govoriti o zaštiti ljudskih prava, unutrašnjoj reintegraciji, demokratizaciji i ekonomskom prosperitetu bh države i društva i integraciji BiH u evroatlantske saveze sa kredibilitetom, jer se suočavaju sa nedostatkom ljudske dosljednosti i moralne dostojanstvenosti o priznavanju istine o zločinu, pokajanju za zločine, materjalnoj nadoknadi za žrtve i hapšenju ratnih zločinaca.
Prijedorski Srbi, budite ubijeđeni da prognani Prijedorčani neće odustati od borbe za istinu i pravdu, sve dotle dok istina o agresiji i genocidu ne pobijedi, dok se ne postigne pravda za postradale, ne donese mir za preživjele i ne izgradi budućnost za bošnjačku i hrvatsku djecu u Prijedoru. Prijedorčani neće dopustiti da zločin u Prijedoru bude zaboravljen jer je strah od zaborava prijedorskog zla veći od užasa srpskog zločina u Prijedoru.
Prijedor je danas dio genocidnog entiteta, grad koji se 1992. na zločinački način "oslobodio", zločinom protiv čovječanstva najboljeg dijela svojeg stanovništva. Tu su nastali najgori koncentracioni logori smrti u Bosni i Hercegovini. Tu je izvršeno najveće ubojstvo bošnjačkih i hrvatskih intelektualaca. Tu je izvršen najgnusniji oblik zločina na ženi – zločin silovanja i seksualnog zlostavljanja. Tu je izvrešeno gotovo u cjelosti namjerno organizovano etničko čišćenje od Bošnjaka i Hrvata.
Danas na dan sjećenja na početak genocida nad Bošnjacima u Prijedoru sa tugom i očajom u srcima u dušama preživjeli Prijedorčani poručuju zločincima koji se još slobodno šetaju i čitavom svijetu: Mi nikada nećemo zaboraviti, nikad nećemo oprostiti. Vratit ćemo školovanu i pametnu bošnjačku mladost na prijedorsko korzo. Ne postoje riječi koje bi utješile Prijedorčane. Niko nije pokušao spriječiti prijedorsko zlo. Niko se ozbiljno ne trudi da prijedorske zlikovce privede pravdi. Malo se piše i istražuje genocid u Prijedoru, zato, Prijedorčani, ne zaboravite srpsko-crnogorski zločin i uništenje koji su počinili.
Organizatori i izvršioci zločina nad Hrvatima i Bošnjacima u Prijedoru
GLAVNI ORGANIZATORI :
1. Srdjo SRDIĆ - zubar iz Prijedora, jedan od najbližih saradnika Radovana Kardžića
1. Savo KESIĆ ŽORŽ - bivši taksista
2. Nenad MORAČA - karatista, besposličar
3. Brane BERIĆ REBAC - veterinarski bolničar
4. Mile dr RADETIĆ - ginekolog, osnivač SDS Prijedora,
5. Dragan RADETIĆ - vojni tužilac u srpskoj vojsci
6. Predrag RADETIĆ - od prvog dana u redovima srpske vojske
7. Milomir STAKIĆ - liječnik, predsjednik srpske opštine Prijedor
8. Milorad Mićo KOVAČEVIĆ - liječnik, predsjednik Izvršnog odbora opštine Prijedor
Izvršioci Milorada Miće Kovačevića
1. Veljko ing HRGAR - stručnjak "srpskog" urbanističkog plana Prijedora
2. Dule MILJUŠ - stručnjak "srpskog" urbanističkog plana Prijedora
3. Branko Raca HRNJAK - stručnjak "srpskog" urbanističkog plana Prijedora
5. Simo MIŠKOVIĆ - bivši milicioner, predsjednik SDS
6. Simo DRLJAČA - nečelnik srpske milicije
7. Slobodan KURUZOVIĆ - komandant logora Trnopolje - nastavnik matematike
8. Mile MUTIĆ - direktor Srpskog Radio Prijedora i Srpskog Kozarskog vjesnika
1. RADE MUTIĆ - Sljedbenici Mile Mutića
2. Živko EĆIM - Sljedbenici Mile Mutića
3. Ostoja KESAR - Sljedbenici Mile Mutića
4. Mira KUNIĆ - Sljedbenici Mile Mutića
9. Dragan SAVANOVIĆ - predsjednik Kluba poslanika SDS
10. Slavko BUDMIR - komandant Srpskog sekreterijata za Narodnu odbranu
11. Milovan DRAGIĆ - direktos Srpskog komunalnog preduzeća
12. Slobodan BALABAN - produkator četnickog legla u Rudniku željezne rude Ljubija
13. Dušan KURNOGA - ideolog "četnicke omladine", snadbijevač Srba benzinom i naftom
14. Bogdan DELIĆ - direktor gimnazije u Prijedoru
Izvršioci zločina
1. Vladmir ARSIĆ - pukovnik koji je pogazio sve Ženevske konvencije
2.Radmilo ZELJAJA - major, na ulazu u Kozarac lično je postavio tablu sa "Radmilovo' i tako gradu koga je srušio dao svoje ime
3. Zoran KARLICA - kapetan, komandant jedinice koja vršila etničko čišćenje Prijedora
4. Drago TUBIN - mehaničar i rezervni poručnik, odgovoran za masovno ubijanje 320 ljudi u Partizanskoj ulici i Lukavici u Prijedoru
5.Savan RUNJO - nastavnik ONO i DSZ, major, komandant četnicke jedinice u Gornjim Podgradcima i bivši komandant Kasarne u Prijedoru
Logor Omarska, Organizatori i sponzori
1. Milan ANDIĆ - trgovac, specijalizirao se u iznuđivanju dragocjenosti od bogatijih Prijedorčana, obećavajući im slobodu
2. Nedo DELIĆ - vlasnik restorana "Evropa'
3. Rajko STUPAR PALE - trgovac, vlasnik restorana"Pale", kriv je za ubistva i pljačke svih prijedorskih privatnika.
Uprava logora Omarska
1. Komandant: Željko MEJAKIĆ - komandant logora, milicioner,
2. Upravnik: Drago PRČAC - upravnik logora, penzionisani milicioner
3. Zamjenik: Milorad TADIĆ BRK - pomoćnik upravnika logora taksista
4. Miroslav KVOČKA - Jedno vrijeme komandant logora
Radnici rudnika željezne rude Ljubija, Srbi koji su zlostavljali i maltretirali logoraše u logoru Omarska, kamionima odvozili ubijene logoraše
1. Dragan PEŠEVIĆ PEŠA
2. Milorad DARDA
3. Vlado KOBAS
4. Zdravko BJELOBRK
5. Miloš RADIĆ BRKO
6. Petar PERO MRDJA
Prijeki sud u logoru Omarska
1. Slavko BERETA - advokat
2. Živko DRAGOSAVLJEVIĆ - sudija u "srpskom sudu" u Prijedoru
3. Draško ZEC - sudija u "srpskom sudu" u Prijedoru
4. Milenko TOMIĆ - sudija u "srpskom sudu" u Prijedoru
Službenice u logoru Omarska
1. Nada MARKOVSKI - radnica Milicije u Prijedoru
2. Slavica LAKIĆ - radnica Službe državne bezbjednosti
3. Nevenka SIKMAN - radnica Milicije
4.Darinka LUJIĆ - radnica Milicije
Ispitivači u logoru Omarska
1. Ranko MIJIĆ - šef ispitivača, načelnik kriminalističke službe u SUP Prijedor
2. Mirko JESIĆ - bivši radnik Službe državne bezbjednosti
3. Ranko BUCALO - radnik Službe državne bezbjednosti
4. Goran NOVIĆ - radnik Službe državne bezbjednosti
5. Dragan RADAKOVIĆ - nastavnik likovnog odgoja
6. Dragoje MEJAKIĆ - radnik Milicije
7 Rade KNEZEVIĆ - radnik Službe državne bezbjednosti
8. Ilija BJELIĆ - radnik Milicije
9. Obrad DESPOTOVIĆ - radnik Milicije
10. Nebojša TOMČIĆ - radnik Milicije
11. Nenad LUKIĆ - radnik Milicije
12. Miroslav ZORIĆ - radnik Milicije
13. Nebojša BABIĆ - profesor elektrotehnike
14. Ratko MILOSAVLJEVIC - agronom
15. Zarko TEJIC - radnik Milicije
16. Zoran KRNETA - radnik Milicije
17. Milan JENJETOVIĆ - radnik Milicije, vozač autobusa kojim su dolazili ispitivači u logor Omarska, tukao logoraše
Vođe smjena u logoru Omarska
1. Mladjo RADIĆ KRKAN - radnik Milicije
2. Momir GRUBAN ČKALJA - radnik Milicije
3. Milojica KOS KRLE - konobar
Stražari u logoru Omarska
1. Goran GRUBAN - ubio veterinara Seada Sivca
2.Goran PASPALJ GOPA - ubio R. Hadžalica i G. Ka.
3. Nedeljko SOSKAN SOLE - ubojica
4. Zoran KVOČKA - ubojica Enesa Alića
5. Stevan STEVANOVIĆ - ubojica
6. Miroslav STOJNIC - ubojica
7. Milutin POPOVIĆ POP - ubojica
8. Draženko PREDOJEVIĆ - ubojica {na slici TV CNN}
9. Željko PRČAC -
10. Nenad VRHOVAC
11. Nenad PENIĆ NEŠO
12. Ratko MRKIĆ - ubojica
13. ZUNE - ubojica
14. Dušan LONČAR DUDO - ubojica
15. STAKIĆ
16. JOKIĆ - ubojica
17. Marinko ROSAVA - ubojica
18. Uroš URE - ubojica
19. Ranko BERIĆ
20. MICKO - ubojica
21. MIKA
22. RAKAJ - ubojica
23. Popović CVITONJA
24. Stole KOKA - poslovođa prodavnice "Oka"
25. Branko PIRVAN ĆELO - ubojica
26. Stanko KRIVAJA - ubojica
27. Mile ROSIĆ
28. Draško GRUBAN
29. Zoran DELIĆ - bivši fudbaker, ubojica
30. Dušan JOKIĆ - mesar
31. Milojica MILE PANIC
32. Zivko MARMAT ZUTI - ubojica
33. Zoran ROMANIĆ DŽAJA - vlasnik diskoteke u Omarskoj
34. Rade RITAN
35. PAVLIĆ
Logor Keraterm
Duško SIKIRICA - komandant logora Keraterm
Komandanti straža logora Keraterm
1. Damir DOSEN - naređivao ubojstva logoraša
2. Dragan FUSTAR - naređivao ubojstva logoraša
3. Dragan KOLUNDŽIJA - naređivao ubostva logoraša
Stražari u logoru Keraterm
1. Zoran ŽIGIĆ - taksista, poznati kriminalac, počinio velike zločine u: Rakovčanima, Čarakovu, Zecovi, Zeger, Rizvanovići, Bišćani, Sredice
2. Dušan KNEŽEVIĆ - mesar, dolazio ubijati u u logor Omarska
3. Goran LAJIĆ - višestruki kriminalac bez zuba
4. KAJIN - komandir straže u logoru Keraterm
5. Nenad BANOVIĆ ČUPO - pripadnik bande Zorana Žigića
6. Predrag BANOVIĆ ČUPO - pripadnik bande Zorana Žigića
7. Dragan KONDIĆ - pripadnik bande Zorana Žigića
8. Nikica JANJIĆ - pripadnik bande Zorana Žigića
9. Nedeljko TIMARAC - pripadnik bande Zorana Žigića
Ispitivači u logoru Keraterm
1. Mira JANKOVIĆ - isljednik u Miliciji
2. Gostimir MODIĆ - isljednik u Miliciji
3. Živko JOVIĆ - isljednik u Miliciji
4. Branko ŠILJEG - isljednik u Miliciji
5. Jugoslav RODIĆ - isljednik u Miliciji
6. Radomir RODIĆ - radnik Službe državne bezbjednosti
7. Dragan RADETIĆ - advokat
Logor Trnopolje
Slobodan KURUZOVIĆ - Komandant logora Trnopolje
Pomoćnici komandanta logora Trnopolje
1. Braća BALABAN - tjelohranitelji Slobodana Kuruzovića
2. Pero ČURGUZ - pomoćnik komandanta logora Trnopolje
3. Vesna STOJANOVIĆ - dobrovoljka
4. Blanka BRKIĆ - dobrovoljka
5. Brane BERIĆ REBAC - deportirao logoraše u stočnim vagonima prema Doboju
Komandanti straža u logoru Trnopolje
1. Radenko SPIRIĆ - radnik:"Električnog" Prijedor
2. Jezdimir TOPIĆ - nastavnik
3. Čedo MANDIĆ - radnik Milicije
Stražari u logoru Trnopolje
1. Boško LAKIĆ - ubojica
2. Aco OSTOJIĆ - vozač
3. Zoran ŠTRBAC
4. Boro GRUBIĆ - novinar
5. LISCANSKI
6. Milutin MANDIĆ MANDOV - radnik Milicije
7. ČURGUZ
Spisak ostalih zločinaca prijedorskog kraja
Ovaj spisak je sačinjen na osnovu autentičnih svjedočenja preživjelih logoraša i izbjeglica u sabirnim centrima Karlovac i Resnik kod Zagreba
1. MARKO PAVIĆ - pravnik, bivši radnik Službe državne bezbjednosti, sada direktor PTT
2. JOSIĆ KRSTAN - profesor, komandant grada
3. KAURIN DRAGAN - ekonomista, direktor 'Celuloze"
4. VUKOJA JOVAN - Direktor centra za socijalni rad
5. NEŠKOV MILANKO - profeosr, Bugarin po prijeklu, naređivao ubistva
6. DOSEN DJORDJE DJOLE - ubojica, ubio I. Jurica Putu i N. Bajramovića
7. ŽIGIĆ ZORAN - taksista, ubojica po narudžbi
8. KNEGINJIĆ ZORAN TACNA - konobar
9. KANTAR SNJEŽANA - medicinska sestra
10. SLAVKO BUDIMIR - komandant srpske TO
11. RADIŠIĆ MARKO - pravnik, bivši radnik Službe državne bezbjednosti
12. MARMUT SPIRO - načelnik Vojnog odsjeka
13. DRAGIĆ MILOVAN - direktor Komunalnog Prijedor
14. SAVIĆ MIRKO - inžinjer, direktor "Prijedorčanke "
15. VEJINOVIĆ RANKO - ekonomista, direktor "Opresse", sada "Srpskog glasa"
16. ALEKSIĆ DUŠAN - direktor osnovne škole
17. DALJEVIĆ RAJKO - radnik Milicije
18. CRNCEVIC NEDELJKO - stolar
19. STANIĆ ANA - profesor
20. STANIĆ JOVO - profesor
21. DALJEVIĆ MILUTIN - profesor
22. NOŽINIĆ ZIZA - predsjednica Kola srpskih sestara
23. NOŽINIĆ NEBOJŠA - politolog, srpski dobrovoljac
24. ZGONJANIN BORO - mesar
25. KANTAR ZDRAVKO - radnik u Ljubiji
26. ŠIPKA VUKAŠIN - ekonomista
27. LEKIĆ SLOBODAN - radnik 'Agrounije"
28. VUJMILOVIĆ NENAD - major, komandant četničke jedinice u napadima na Gradačac
29. DUJO MILANKO - radnik Komunalnog
30. JOVIČIĆ MIRKO - profesor
31. OSTOJIĆ RADE - inžinjer u "Celulozi"
32. DJURDJEVIĆ MILAN - profesor
33. BAJIĆ BOŽIDAR - ekonomista u "Autotransportu"
34. GORNJIĆ SLOBODAN - direktor Službe društvenog knjigovodstva
35. MEDAREVIĆ LJUBAN - radnik Službe društvenog knjigovodstva
36. OBRADOVIĆ RADOVAN COLE - arhitekt
37. OBRADOVIĆ PETAR PEKIŠA - električar
38. BERIĆ DUŠKO - radnik u "Kolskoj"
39. AGBABA MLADEN - službenik
40. KOVRLIJA MIRKO - profesor
41. TOPIĆ RANKO - ekonomista, direktor tvornice keksa "Josip Kraš", sada "Mira"
42. VILA RANKO - pravnik
43. MACANOVIĆ LJUBO - pravnik
44. SIMATOVIĆ MOMIR - vodoinstalater
45. EGIĆ NIKOLA - vozač
46. STOJANOVIĆ MLADEN - profesor i direktor Ekonomske škole
47. DELIĆ BOGDAN - profesor i direktor gimnazije
48. MIŠKOVIĆ SLOBODAN - profesor
49. ZORIĆ LAZO - profesor
50. SANIČANIN MIRKO - tehničar
51. JOVES RATKO - profesor
52. RADETIĆ DRAGAN - advokat, načelnik Vojne policije
53. ZEZELJ BRANKO - vozač
54. RADAKOVIĆ BRANE - vozač
55. JESIĆ GORAN - vozač
56. ROSIĆ MILAN - zidar
57. VUJINOVIĆ DANE - inžinjer
58. KECMAN BRANE - direktor 'Kozara putevi"
59. BURUDŽIJA MIRKO - hirurg
60. SOVILJ RADOMIR - profesor, ideolog SDS, kasnije prešao u Srpsku radikalnu stranku
61. MANOJLOVIĆ NIKOLA - inžinjer, direktor "Kolska", četnik dobrovoljac
62. MACURA ŽELJKO - liječnik, srpski dobrovoljac
63. KOBAS MIRKO - medicinski tehničar, ubojica bez ruke
64. TORBICA ZDRAVKO - radnik Milicije, ubojica
65. STUPAR NENAD SMIT - srpski dobrovoljac
66. MRDJA DADO - pripadnik Interventnog voda, višestruki ubojica
67. BABIĆ ZORAN - pripadnik Interventnog voda, višestruki ubojica
68. STUPAR BOŠKO - pripadnik četničke jedinice iz Tukova
69. BABIĆ LJUBAN - geometar, predsjednik SDS Tukovi
70. BALTIĆ SRETKO - vozač
71. BALTIĆ VLADO - vozač
72. BALTIĆ MIŠO - radnik Kumunalnog
73.BOSANČIĆ MOMČILO -
74. BASKOT MARKO
75. BUJIĆ LUKA - ubojica
76. BILBIJA RADE - četnicki vojvoda, naredio masakr u Staroj Rijeci
77. DESNICA ZDRAVKO
78. DOBRIJEVIĆ MIŠO - četnicki vojvoda
79. DOSEN STOJAN - izvršilac masakra u bolnici u Banja Luci
80. DRCA LJUBAN - mesar
81. DJAKOVIĆ MIRKO - lugar
82. EĆIM JOVO GLOCO - privatnik, saučesnik u ubojstvu Halila Dedića
83. EĆIM NENAD GERA - muzičar
84. GRUBLJEŠIĆ MIRKO - načelnik za privredu u Opštini Prijedor
85. GRUBLJAŠIĆ OSTOJA - ubijao po Kozarcu
86. GUSLOV NIKOLA
87. KOLAR SLAVKO - ubojica
88. KOLAR MIODRAG - klao kamom po selima oko Prijedora
89. KNEŽEVIĆ DRAŽEN - penzioner
90. KOTORAŠ BRANKO - koljač iz Puharske
91. KOTORAŠ DRAŠKO - radnik u Toplani
92. KOTORAŠ JOVO - radnik u Ciglani
93. KOVAČEVIĆ VUKAŠIN - geometar
94. MANOJLOVIĆ MILOŠ - geometar
95. MILUTINOVIĆ MILOVAN - major
96. MILUTINOVIĆ - karatista
97. MITROVIĆ DRAGO, PERO I SLOBODAN
98. PEKIJA MILAN
99. RAUS DUŠAN, MILROAD I RAJKO
100. SAVANOVIĆ MIRKO
101. SRDIĆ DRAGOJE - bivši oficir JNA
102. SRDIĆ ŽIVKO - radnik "Celuloze"
103. TELEBAK RAJKO - lugar
104. TOMIĆ BRANE - radnik 'Borca"
105. TOPIĆ DRAGAN - nastavnik, direktor Pozorišta
106. TUBIN RAJKO - radnik 'Autotransporta"
107. TUBIN VELJKO
108. VUČKOVIć MIHAJLO - radnik
109. VUČKOVIĆ NEDJO
110. VUČKOVIĆ NEDJO II - učesnik masakra u bolnici u Banja Luci
111. ZEC SIMO - nastavnik
112. ZELENIKA BRACO - električar
113. ŽIGIĆ MILENKO - trgovac
114. GRBIĆ MILKA - socijalna radnica
115. TRMOŠLJANIN DRENA - učiteljica, pljačkala bosnjačke kuće
116. ŠIPKA MILAN - inžinjer
117. BABIĆ KAĆA - pravnica
118. JANDRIĆ VLADO - tehničar
119. TRAVAR MILAN - radnik Milicije
120. TRAVAR RANKO - načelnik za privredu
121. MRDJAŠ MILE - ekonomista
122. VUKOJEVIĆ DRENA - daktilografkinja
123. MARIN MIRKO - nastavnik
124. PANIĆ JOVO - vozač
125. MARJANOVIĆ OSTOJA - inžinjer, direktor Rudnika željezne rude Ljubija
126. BECNER ZORAN - vozač
127. RADIŠIĆ MIRJANA - profesorica
128. VRACAR MILENKO - profesor
129. MAKSIMOVIĆ BRANKO BRANJA - pravnik, predsjednik Srpske radikalne stranke
130. VRACAR M. MILENKO - guverner u RS
131. ROMANIĆ ŽELJKO - privatnik
132. SUKIĆ RADE - ekonomista
133. STOJAKOVIĆ TOMO - radnik Milicije
134. ZELIĆ ZELE - pripadnik četnićke jedinice"Zaran Karlica", ubio više od 150 Kozarčana
135. KMEZIĆ RAJKO - vikend četnik iz Minhena
136. GAVRANOVIĆ NEDJO - vikend četnik iz Minhena
137. BUJIĆ MIĆO - komandir milicije u Rakelićima
138. PILIPOVIĆ RADE - privatnik
139. SURTOV RAJKO - nastavnik, četnicki vojvoda iz Gomjenice
140. SURTOV ZORAN - nastavnik
141. BAJIĆ ZORAN - nogometaš
142. MAKSIMOVIĆ DRAGAN - ubojica iz Cele
143. BALABAN MILE - direktor u 'Celulozi'
144 BABIĆ BORO - direktor Uprave za prihode
145. BESIĆ MIRA - profesorica
146. TOPOLA RANKO - službenik
147. GLIGIĆ DUŠAN - trgovac
148. SAVIĆ LAZO - trgovac
149. GVOZDEN ZDRAVKO - trgovac
150. GVOZDEN RAJKO RAJS - trgovac
151. GRBIĆ MILE - trgovac
152. RAJČEVIĆ MILOŠ - direktor Srednješkolskog centra
153. MILIĆ ALEKSANDAR - profesor
154. ANTIĆ SLOBODAN - profesor
155. PANIĆ MILKA - medicinska sestra
156. RADJENOVIĆ LJUBAN - profesor
157. RADJENOVIĆ KAMENKO - pukovnik, podpredsjednik Srpske radikalne stranke
158. RADOJKA EDEKOV - direktorica Bolnice
159. MILANOVIĆ SNJEŽANA - liječnica
160. ŽIGIĆ DANKA - medicinska sestra
161. DJUKIĆ RAJKO - liječnik
162. PEKIJA MIRKO - trgovac, specijalista za pljačku bosnjačke imovine
163. GRANDIĆ MILEVA - otjerala u logor 15 susjeda
164. CRNIĆ BRANKA - pljačkala bošnjačke kuće
165. AGBABA JOVAN CICO - pljačkao kuće
166. RITAN BRANISALV - vođa 'Delija", sprske paravojske
167. KANTAR NENAD - proglašen ratnim zločincem u Hrvatskoj
168. ZRNIĆ NENAD NEŠO - vođa tkz. Grobara
169. PREDOJEVIĆ ZORAN - trgovac
170. MAZALIĆ MILORAD - kapetan
171. KANTAR NEBOJŠA - penzioner
172. ČADJO MLADJEN - radnik Milicije
173. TADIĆ BOGDAN - pravnik
174. TADIĆ SLOBODAN - nastavnik i muzičar
175. TOPIĆ BORO - vlasnik 'Uniprometa", ratni profiter
176. MARČETIĆ BORKO - zidar, učesnik masakra u Kozarcu
177. SAVIĆ DUŠAN - kapetan komandant Kriznog štaba Rakelići
178. ANTONIĆ SLAVKO - inžinjer
179. RAJLIĆ RADOVAN - tehničar, komandant Kasarne u Prijedoru
180. TOPIĆ JEZDIMIR - nastavnik, komandant straže u logoru Trnopolje
181. RUJEVIĆ SLOBODAN - zločinac, došao iz Vukovara
182. KESIĆ MIRKO - osnivač samostalnog odreda ubojica
183. MRKIĆ VASKRSIJA - službenik u Komunalnom
184. DOČINOVIĆ SLOBODAN - zločinac, došao iz Vukovara
185. BUCALO VASO - službenik
186. MACURA MILUTIN - zidar
187. DRAGOJEVIĆ MILAN - mesar
188. STUPAR RADOMIR - šofer, ubojica iz Pakraca, izvršilac zločina u logoru Keraterm
189. MIJIĆ RELJA - radnik u Keramici
190. RADOŠEVIĆ ACO - nastavnik
191. ZORIĆ BORO - privatni ugostitelj
192. JOKSIMOVIĆ MILE TICA - službenik
193. TRKULJA ZORAN - službenik
194. BRKOVIĆ MILORAD - srpski dobrovoljac
195. DJENADIJA MARKO - radnik u Miliciji
196. DALJEVIĆ RADOVAN - milicioner
197. GRUBLJEŠIĆ MILUTIN - mesar, učestvovao u masakru u Kozarcu i "Brdu"
198. MILIĆ MILORAD PINGO - dobrovoljac u četničkoj jedinici iz Omarske
199. RADANOVIĆ MOMČILO CIGO - komandir četnika iz Omarske
200. SUPIĆ DRAGAN - čelnik četničke omladine, palio kuće u Starom gradu i Prijedoru
201. MILOŠEVIĆ SRETEN SREJA - slubenik, etnički očistio Skelu i Raskovac
202. KECMAN MLADEN - rukometaš, pljačkao po Prijedoru
203. MARKUŠ - rukometaš, četnik dobrovoljac
204. KECMAN LJILJA - službenica, pljačkala zlato i devize
205. MADŽAR STOJAN - višestruki kriminalac, pripadnik četnicke vojne policije
206. BLAGOJEVIĆ RADOŠ - direktor Srpske banke
207. TUBIN VUKAŠIN - inžinjer
208. PLEMIĆ NIKOLA - opljačkao i prisvojio Tvornicu 'Borac" Travnik, pogon Prijedor
209. OBRADOVIĆ STEVO - inžinjer, dobrovoljac na ratištima
210. ŠEVA STOJAN - referent u vojnom odsjeku, pravio spiskove za mobilizaciju
211. PEKIJA NENAD - pripadnik Interventnog voda, uselio se u stan dr. Osmana Mahmuljina
Pripremio: Emir Ramić
MASAKRIRANJE LJUDI I BACANJE U AMBIS I RIJEKE SA VELIKIH VISINA
Broj dosjea:1110
Logor:Trnopolje
Općina:Prijedor
Zatim je ušao milicioner Čurguz Igor i rekao:"Kome kažem, neka izađe vani." Išao je redom i prstom pokazivao, ti, ti, ti, itd. Upto je prstom i u mene. Birao je muškarce u najboljim godinama, od 18 pa dalje. Izašao sam vani. Tu su nas odmah postrojavali. Zati su žene i djecu iz trećeg i četvrtog autobusa prebacili u prva dva, a nas su smjestili u treći i četvrti autobus. Kada smo ušli u autobuse, kraj nas je prošao ostatak konvoja, ami smo krenuli za njima. Ja sam se nalazio u četvrtom autobusu, to jest, u drugom od dva sa muškarcima. Bila je neopisiva gužva, pošto nas je bilo previše za dva autobusa. Vozili smo tako 15-20 minuta, a onda smo stali. Rekli su nam da izađemo iz autobusa. Kako smo izlazili, odmah su nas postrojavali.
Tuda je put bio prosječen kroz neke stijene, sa desne strane je bila provalija, a sa lijeve strane su bile stijene. Nas su postrojili sa lijeve strane do stijene..
Bili smo postrojeni u dva reda. Ja sam se nalazio u drugom redu. Onda je uslijedila komanda: Napred marš! Krenuli smo naprijed o prešli tako put. Došli smo do ivice provalije. Tu smo se instinktivno svi zaustavili bez ikakve komande. Onda su nam naredili da svi čučnemo na koljena. Svi smo čučnuli na kojena, a onda je jedan od njih rekao ovdje će te ostati do daljnjeg. Međutim nisu prošle ni sekunda ni dvije, odjednom je počela strašna pucnjava. Pošto je to bio makadamski put izdigla se velika prašina. Zaučuli su se strašni jauci i pomaganja. Pšoto sam se nalazio u drugom redu, čovjeka isprd sebe sam odgurnuo, a i ja sam za njim pao u provaliju praveći se da sam pogođen. Skotrljao sam se dole...
Koliko je meni poznato iz prvog su autobusa preživjela dvojica a iz moga autobusa su preživjela šesterica. Ukupno nas je preživjelo osmerica. Računa se da je bilo oko 250 ljidi tog dana na streljanju. Poslije završenog smaknuća Srbi su otišli sa autobusima dalje. Pošto su se još čuli jauci ja sam se vratio do leševa...
PRIKIVANJE LOGORAŠA NA DASKU
Broj dosjea: 1054
Logor: Keraterm
Općina: Prijedor
Dana, 23.07.1992 godine je počelo čišćenje sela, tako da je došao red i na moje selo Čarakovo kod Prijedora. Udarile su srpske snage sa svih strana. Počelo je paljenje kuća, ubijanja, masovna silovanja žena i djevojčica, sa oko 6000 vojnika sa najboljom opremom i savremenim oružjem. Tako su me zarobili u šumi bez oružja. Nismo imali čime da se branimo. Odmah su me počeli puškom i kundakom udarati po glavi i bubrezima. Odmah sam odveden u centar sela gdje sam našao još mnogo Bošnjaka. Odmah su nas postrojili i otjerali na punkt, gdje je noć prije toga ubijeno 40 muslimana i Hrvata. Sve su to bili mlađi ljudi. Postrojili su nas da nas pobiju. Naredili su da se skinemo goli.
Bili smo goli za ubijanja spremni međutim je došao autobus i odma je doščo da se moralo ići u Keraterm počela je tuča sa štangama, pojasima mene su tukli sa željeznom šipkom i ostale ja sam tri mjeseca bacao krv na duburu i pluća a bio sam u trici Keraterma. Tu je ubilo 150 za noć Hrvata i Bošnjaka mi smo došli u sobu u tu krv i mrtve tu sam bio i gledao svaku noć ubijaju naš narod ili odvoze u nepoznatom pravcu i za te ljude se ne zna ni danas. Ja sam preživio najteže dane u keratermu. Gledali smo kako udara ekser i zakiva dasku za nogu i tako su naši ljudi hodali ja sam bio u keratermu i onda su masovno ubijali a mi smo ostajali za tuču po noći kada se napiju Srbi.
Onda je dišao i UNPROFOR i naredio da se Keraterm mora zatvoriti. Tako sam odredjen za Trnopolje. Bili smo odredjeni za ciglanu da nas pobiju, ali, nasreću, UNPROFOR je brzo stigao i nisu nas pobili. Kada smo stigli u Trnopolje, opet prvo tuča. Tu su me tukli 6-žilnim kablom i od bolova nisam mogao hodati. Pluća su mi jako oštećena od udaraca, ako i bubrezi. Ostao sam u Trnopolju do daljnjeg, a onda sam otišao za Travnik, ali vazda tuča. Nisam mogao da se ispravim tri mjeseca..
Jedinica Zoran Karlica
Srpska paravojna jedinica zvana Zoran KARLICA je odgovorna za
ubistva, silovanja i ostale oblike zlostavljanja koja su se dogodila u selu Bišćani u
rejonu Prijedora u julu 1992. godine. Jedan svjedok je prepoznao i identifikovao
trojicu muškaraca iz ove grupe. Jedan identifikovani muškarac je pretukao
na smrt jednog čovjeka zbog nekog ranijeg incidenta koji se dogodio između njih.
Svjedok tvrdi da je bilo malo preživjelih nakon "etničkog čišćenja" u selu.
Preživjeli su ukrcani u dva autobusa i odvezeni prema Prijedoru. Tokom
vožnje viđena nezakopana tijela koja su ležala pokraj puta. U Crnoj Jarugi je ubijeno
pola putnika iz jednog autobusa. Jedan je autobus otišao za logor Omarska a odatle za
logor Trnopolje pošto u Omarskoj nije bilo mjesta. Kasnije u toku dana, jedan
identifikovani pripadnik paravojne grupe se vratio i navodno uklonio i strijeljao 13
lica.
Sve informacije o aktivnostima Zorana KARLICE u Bišćanima potiču iz
Hrvatskog informativnog centra, Genocid: Etničko čišćenje u sjeverozapadnoj Bosni
(Ante BELJO prir., 1993.)
Prijedor se nalazi na sjevero-zapadu BiH. 1991. godine, brojao je 112.470
stanovnika. Od ovog broja stanovnika, 44 posto su bili Muslimani, 42,5
posto Srbi, 5,7 posto "Jugosloveni", 5,6 posto Hrvati i 2,2 posto "ostalih".
Postoje izvještaji o opsežnim srpskim paravojnim aktivnostima na ovom području.
Građani Prijedora tvrde da su Arkanove paravojne snage uspostavile
komandu u hotelu Prijedor kada su srpske vlasti preuzele kontrolu nad
gradom u udaru koji se desio 30. aprila 1992. godine.
SDS je uspostavio komandu na toj lokaciji i neki vjeruju da su Arkanove
snage bile takođe tamo locirane, ali nema svjedoka koji bi mogli potvrditi ove navode.
Kako bilo, jedan svjedok je rekao da su Bijeli Orlovi kružili ulicama Prijedora a da su hrvatski i muslimanski policajci zamjenjeni srpskim koji su nosili srpski krst na
svojim kapama umjesto Jugoslavonske crvene zvjezde. Lokalni lideri Prijedora su uhapšeni od strane Srba.
Srpske snage su napale Prijedor 30.maja 1992. godine i grad je pao u roku
od 13 sati. Džamija je spaljena, a mnogi građani su bili prisiljeni da napuste
svoje domove, zatvoreni su i odveženi autobusima u zatvorske objekte.
Jedna žena koja je odvedena iz svog doma i pritvorena na četiri dana kaže da
kad se vratila kući, sve je bilo opljačkao. Nije bila zlostavljana dok je bila u
zatvoru, ali je izjavila da su drugi bili često zlostavljani. Druga žena kaže da
je bila odvedena u Policijsku Stanicu u Prijedoru, gdje je bila smještena u
ćeliji koja je bila poprskana svježom krvlju, zajedno sa drugim civilima prije
nego što su prebačeni u logor Omarska. Udio Šešeljevih snaga u ovim
aktivnostima nije jasno data u ovom izvještaju.
Takođe u maju, jedan mještanin iz Prijedora je bio pozvan na ispitivanje kod
neidentificiranog komandira Četničke brigade. Nakon toga je odvede u logor
Ciglane u Prijedoru. Bijeli Orlovi su bili umješani u zatvaranje i ubijanje
zatvorenika u logoru Ciglane. Takođe, žene su silovane. Pored toga,
svjedok je vidio kako grupa Bijelih Orlova ubija petero ljudi, vidio je
"Četnike" kako odvode 15 djece od svojih majki i kako ih bacaju u peći.
Drugi čovjek je takođe bio zatvoren u logoru i bio je prisiljen da utovara
mrtva tijela na 13 kamiona. On i još 20 zatvorenika su odvedeni potom u
Omarsku, gdje su proveli šest do sedam dana. Kasnije je uspio da pobjegne.
27. decembra 1992. godine novinski članak povezuje Arkanove snage sa
serijom srpskih nalada na muslimansko selo Kozarac na području Prijedora.
Napadu je prethodila naredba prijedorskih vlasti da mještani potpišu
zakletvu na lojalnost samoprozvanoj državi bosanskih Srba i l i da budu
tretirani kao teroristi. Srbi koji su kontrolirali Prijedor vozili su aute na
kojima je pisalo "Vukovarski vukovi". JNA oficiri su navodno takođe bili
umiješani. Mještani su pokušali da pruže slab otpor, ali je grad okružen
14. maja 1992. godine.
24. maja 1992. godine, sela Kozaruša i Kozarac u Prijedorskom rejonu su
okružile srpske snage, koje su uključivale jedinice srpske vojske, paravojne
formacije bosanskih Srba, Bijele Orlove i Šešeljeve ljude. Snage su bile
naoružane tenkovima i oklopnim transporterima, i otvarale su na sela oko
artiljerijsku i raketnu vatru oko dva sata prije nego što su ušli u selo
Kozaruša. Nakon ulaska u selo, lokalni Srbi su počeli identificirati
Muslimane i ubijati ih onda na ulici. Muslimanske kuće su zapaljene
tako što bi srpske snage bacale granate na njih. Za nekoliko sati, drugi
Muslimani su uhapšeni i odvedeni u zatvorski logor u Keraterm tvornici.
Napad na Kozarac je trajao tri dana i natjerao je mnoge mještane da
pobjegnu u šume dok su vojnici pucali na "sve što se mrdalo". Preživjeli
procjenjuju da je najmanje 2.000 seljaka ubijeno u tom periodu. Odbrana
seljaka je pala 26. maja. Kada su srpske snage ušle u selo, počele su
uništavati 14 seoskih džamija i devet minareta.
Srbi su navodno obavijestili seljake da imaju 10 minuta da stignu do
nogometnog stadiona u gradu. Ali mnogi ljudi su ubijeni u svojim
domovima prije nego što im je i data šansa da odu. Jedan svjedok je izjavio
da je nekoliko hiljada ljudi pokušalo da se preda noseći bijele zastave ali tri
srpska tenka su otvorile vatru na njih, ubijajući mnoge.
Oni koji su se uspjeli predati, odvojeni su po spolu. Tokom egzodusa na
nogometni stadion, neki muškarci su nasumice odabrani i ubijeni od strane jednog Srbina koji je sjedio na balkonu. Nakon što su stigli na stadion, žene i muškarci su odvojeni i poslani u koncentracione logore. Mnogi su bili pretučeni i ubijeni na putu.
833/ Jedna izbjeglica procjenjuje da je 90 posto regionalnih lidera ubijeno.
Po drugom izvještaju, svih 24.000 stanovnika Kozarca je evakuisano i
poslano pješke prema Prijedoru. Na putu su ih presreli srpski policajci koji
su odvojili žene od muškaraca i počeli paliti kuće. Neki seljaci su ubijeni na
licu mjesta. Tri stotine vojnika sa oznakama "Bijeli Orlovi Knin" su stajali
pored puta i povlačili neke stanovnike iz grupe, da bi ih zatim odveli u neku
kuću gdje su ih ubili. Preživjeli su razdvojeni po spolu. Muškarci
su dovedeni u zatvorski logor u školi u obližnjem selu Trnjani, gdje su
držani četiri dana bez hrane i vode. Muškarci su onda prebačeni u logor u
Trnopolju, gdje su žene i djeca držana već nekoliko dana. Veliki broj
zatvorenika je navodno ubijen u Trnopolju.
Neki tvrde da je Major ARSIĆ, najviše rangirani pripadnik "srpske vojske" ,
bio taj koji je isplanirao napad; drugi pak tvrde da je to bio Major
KURUZOVIĆ .ŽELJAJE. komandir JNA rezervista iz 12 različitih
opština je takođe bio uključen. Oružje je oduzeto od jedinica teritorijalne
odbrane i dato srpskoj armiji. K.D., bivši član Kozaračkog civilnog
vijeća odbrane, je identificirao Majora ARSIĆA i srpskog JNA komandira
ŽELJAJE, kao one koji su odigrali odlučujuću ulogu u napadu. On je takođe
vidio srpsku policiju kako pali kuće i ubija neke ljude u konvoju.
Glasnogovornik samoproglašene vlade bosanskih Srba je takođe objasnio da
je vlada iskoristila Arkanove snage u svojim operacijama "etničkog
čišćenja": "On je jako skup ali je i vrlo efikasan".
Četrdeset ljudi iz Kozarca je odabrano za grupu zaduženu za rad u zatvoru i
oni su bili poslani nazad u Kozarac kako bi pronašli mrtva tijela. Jedan od
ovih ljudi je izbrojao ukupno 610 tijela. Kuće u Kozarcu su bile ofarbane u
jednu od tri boje za identifikaciju: žuto označene kuće su bile spremne za
useljenje, plavo označene kuće su bile za rekonstrukciju a crveno označene
kuće su bile za uništenje.
Po izvještaju, u isto vrijeme su i Crvene Beretke djelovale na tom području i
moguće je da su radile zajedno i l i uporedo sa Arkanovim ljudima i drugim
srpskim snagama. Izgleda da su Crvene Beretke učestvovale u napadu na
Gornju Puharsku 29. maja, selo sa oko 300 muslimanskih porodica i 6
hrvatskih porodica. Ušli su u selo na tenkovima sa drugom neuniformisanom
para vojskom bosanskih Srba. Nakon napada, odveli su sve muškarce iz
sela na jugoistok, u logor Omarska, ostavljajući žene i djecu. U Omarskoj,
Crvene Beretke su radile zajedno sa JNA i lokalnom policijom na osiguranju
i smjenama zatvorskih čuvara.
23. juna 1992. godine, snage bosanskih Srba su počele granatirati selo
Rizvanovići, navodno kao odgovor na ubistvo dva srpska vojnika od strane
muslimanskih oslobodilaca negdje u blizini Prijedora. Selo je imalo oko
3.000 stanovnika i svi su bili Muslimani osim jedne porodice. Granatiranje
je trajalo oko četiri sata nakon čega je uslijedio napad pješadijskih snaga
bosanskih Srba, koje su se sastojale od Petog Banjalučkog korpusa, Bijelih
Orlova, i Šešeljovaca.
Džamij a u selu j e oštećena, jedan stanovnik ubijen dok je drugi ranjen tokom
napada. Nakon napada, mali broj okupacijskih snaga je ostao u gradu.
Mještani su bili u kućnom pritvoru i kretanje im je bilo ograničeno.
9. jula 1992. godine, Arkanovci i Bijeli Orlovi su sve muslimanske
muškarce iz sela Matrici skupili u grupe te su odmarširali u Trnopolje. Na
put su Muslimani bili prisiljeni da drže ruke iza glave i da glavu drže
spuštenu. Bilo je takođe nasumičnog udaranja i ubijanja. Nakon što su stigli
u Trnopolje, zarobljeni su ukrcani u autobuse koji su išli u Omarsku.
Privorenici nisu ostali u Omarskoj nego su prebačeni u Keraterm.
Krajem jula 1992. godine, iste snage su napale Rizvanoviće i počistile selo,
skupljajući stanovnike i paleći kuće. Neki stanovnici su uspjeli pobjeći u
šume izvan sela dok su drugi bili zarobljeni u kafiću u javnoj zgradi u centru
sela.
Takođe u julu, paravojna jedinica zvana "Zoran Karlica" je po saznanjima
bila odgovorna za ubijanja, silovanja i druga zlostavljanja u selu Biscani.
Jedan svjedok je prepoznao i imenovao tri čovjeka među napadačima.
On takođe tvrdi da je vidio jednog od ljudi kako udaraju jednog mještanina
do smrti.
Nakon napada na Biscane, svjedok i preživjeli su ukrcani u autobuse i
odveženi u pravcu Prijedora. Kod Crne Jaruge, pola ljudi iz jednog od
autobusa je pobijeno. Jedan autobus je stigao u logor Omarska da bi onda
nastavio za logor Trnopolje jer nije bilo mjesta u Omarskoj. Kad su stigli u
Omarsku, nepoznati paravojni pripadnik je odveo 13 ljudi. Svjedok je
kasnije saznao da su ovi ljudi ubijeni u Prijedorskom Polju.
Konačno, postoje izvještaji koji opisuju aktivnosti dvije druge paravojne
grupe koje su djelovale u Prijedoru ali za to ne postoje datumi. Možda su
djelovale u gore spomenutom vremenskom periodu. Jedna grupa, Rambo, je
navodno bila ekstremno nasilna i seksualno agresivna. Prema jednom
svjedoku, Rambo pripadnici su urezivali četnički znak (četiri s na ćirilici) na
prsa žrtava, pojedincima rezali žile na nogama, i l i drugima kičmu (kako bi
žrtva bila automatski paralizovana). Drugom prilikom, odveli su pet
trinaestogodišnjakinja iz logora u tom kraju u privatnu kuću i vratili ih
sljedeći dan, sa očitim tragovima zlostavljanja. Lokalni doktor je uspio da
zašije dvije djevojke dok su ostale morale biti poslane u bolnicu u Prijedoru.
Opet drugom prilikom, Rambo pripadnici su odsjekli testise i iskopali oči
jednom čehoslovačkom doctoru.
Druga grupa, Radulović nelegalna formacija, je takođe po saznanjima
djelovala u Prijedoru. Izvještaj Vlade SAD-a je identificirala tri čovjeka
iz ove grupe, navodno iz Zecova, kao čuvare u logoru Trnopolje, pod
kontrolom Srba. Kako bilo, njihova imena nisu objelodanjena iz povjerljivih
razloga i zbog tužilaštva. Za neke se tvrdi da su bili umiješani u pljačku i
paljenje Zecova 23. juna 1992. godine. Drugi broj identificiranih nisu
konkretno navedeni kao učesnici u ovom napadu.
