Brutalan napad na Sarajevo
Potresni, ali i ledeno profesionalni izvještaj Oslobođenja o mučnim događajima od 2. maja 1992., donosi prve informacije o sukobu započetom prilikom iseljavanja Doma JNA, koji se potom proširio na cijeli grad, pri čemu je JNA u borbu uključila i tenkove, teško naoružanje i, potpomognuta vatrom SDS-a, mnoge dijelove Sarajeva pretvorila u buktinje i ruševine
Sarajevo, 2. 5. 1992.
Tek će jutro pokazati koliko je života odnio jučerašnji dan pakla u Sarajevu, ali dileme nema - bio je to do sada najteži dan u njegovoj istoriji. Bilo je i u prošlosti katastrofalnih dana po glavni grad Bosne i Hercegovine, bilo je svakovrsnih napadača, ali ovakve sorte - domaće - i ovako varvarski nastrojene - nikada.
Grad u ruševinama Mnogi dijelovi grada ličili su na buktinju, ulice su u noć ušle u ruševinama, da bi tokom noći i dalje sistematski bile tučene žestokom paljbom sa položaja koje drže takozvani srpski teritorijalci, te iz objekata nekadašnje JNA. Stravične scene rata vidljive su na svakom koraku: na Skenderiji je pogođen i zapaljen tramvaj i desetak automobila, pogođena je zgrada Sindikata, u buktinju se pretvorila i zgrada Valtera Perića i čitav prostor na kojem je, braneći grad i električnu centralu, prije 47 godina poginuo Valter, pogođen je Dom milicije, glavna bolnica, četiri projektila završila su na zgradi Skupštine grada, nije bio pošteđen ni objekat Hitne pomoći, zgrada MUP-a, u kojoj je povrijeđen (lakše) i ministar Alija Delimustafić, požari su harali Čekom, stradao je tržni centar Hepok na Otoci, Titova ulica je u ruševinama i u plamenu, od Vječne vatre do banke nema čitavog prozora, u večernjim satima gorio je Shopping na Grbavici, u ruševinama je robna kuća Zema, pred noć je Armija još uvijek žestoko tukla u pravcu Sokolović Kolonije i Hrasnice sa aerodroma Butmir, tenkovi su se kretali Dobrovoljačkom ulicom, silazili sa Vraca i otvarali vatru, srpski teritorijalci su po navici granatama zasipali Vratnik i Bistrik, gotovo da nije bilo dijela grada koji na najsuroviji način nije doživio ovaj dan pakla. Ulične borbe vođene su na Skenderiji, na Grbavici, objekti Televizije Sarajevo bili su višečasovna meta surovih napadača: na desetine granata pogodilo je RTV dom, a u periodu od 18 do 21 sat u više navrata pogođen je i TV predajnik na Humu, uslijed čega je dolazilo i do kraćih prekida televizijskog programa. Predajnik na Humu je bio i zapaljen, ali je požar lokalizovan. U 15.40 po prvi put nakon 47 godina i odlaska stranih zavojevača, u Sarajevu je dat i znak za vazdušnu opasnost, a povod su bili avioni bivše JNA koji su u brišućem letu nadlijetali grad.
Počelo je pred Domom JNA nešto iza dvanaest sati. O tome Ismet Dahić, komandir SJB Stari Grad kaže: "Vojska je izmislila napad na komandu i Dom JNA. Navodno su oni trebali iseliti neke stvari iz Doma JNA, a onda je - dok su kamioni stajali pred Domom - neko od vojnika počeo pucati na ljude koji su bili na obližnjoj autobuskoj stanici. Potom su u akciju stupili i dva vojna transportera koji su pucali iz parka Cara Dušana na Konaku, onda su se u Dobrovoljačkoj pojavili i tenkovi..."
Jalovi pregovori Oko 16 sati javnosti se, u ime generala Kukanjca, obratio general Aksentijević, tvrdeći da je prvo došlo do napada na Dom armije, a potom i na komandu Druge vojne oblasti, kojoj su isključene sve veze i struja. General Aksentijević je saopštio da Armija ima trojicu mrtvih i šest ranjenih u tim prvim borbama i da su "tenkovi jedino sredstvo kojim mogu da dođu do mrtvih i ranjenih".
Posredstvom Televizije potom su uspostavljeni kontakti između Armije i vrhova bosanskohercegovačke vlasti, u kojima smo čuli priču koju godinu dana slušamo - od Slovenije i Hrvatske do sadašnje bh. drame - ko je prvi pucao. I to se ponovo nikako nije "moglo" ustanoviti. Za to vrijeme ratni požar je harao Sarajevom, odnoseći nove živote i donoseći sve veća razaranja.
Zanimljivo je javljanje Faruka Jažića na TV Sarajevo, koji tvrdi da posjeduje snimke da se na Komandu puca sa Trebevića i Lapišnice, no nije bilo mogućnosti da ih donese u studio, zbog ratnih dejstava po ulicama.
U trenutku dok pišemo ovaj izvještaj, nešto iza ponoći, nakon kraćih prekida vatre, Sarajevo se ponovo razara. Doznajemo da su do grada stigle izbjeglice iz Rogatice i Goražda. Tragajući za kutkom spokoja, domogli su se grada naslonjenog na pakao.
Oslobođenje, 3. maj 1992.
