Opština Ljubuški nalazi se u jugozapadnoj Bosni i Hercegovini, na granici s Republikom Hrvatskom. Godine 1991., od ukupnog broja stanovnika opštine Ljubuški, koji je iznosio 28.340, njih oko 92% izjasnili su se kao Hrvati, a samo 5,6% (ili 1.592 stanovnika) izjasnili su se kao Bošnjaci.
Kada je 18. novembra 1991. proglašena Herceg-Bosna, opština Ljubuški postala je njen dio. Godine 1992., organi vlasti i snage Herceg-Bosne/HVO-a počeli su sve više proganjati Bošnjake u gradu Ljubuškom, te u selima Gradska i Vitina, što se nastavilo i u 1993. godini.
Počevši od aprila 1993. godine pa sve do marta 1994., organi vlasti i snage Herceg-Bosne/HVO-a upravljali su Vojno-istražnim zatvorom u Ljubuškom , te još jednim zatočeničkim centrom koji se nalazio u limenom hangaru u zaseoku Vitina ili Otok ili u njihovoj blizini. HVO je te logore, djelimično ili u cijelosti, vodio kao mjesta za pritvor i zatvaranje Bošnjaka, među kojima su bili čelnici Bošnjaka, Bošnjakinje civili i intelektualci bošnjacke nacionalnosti, kao i Bošnjaci uhapšeni ili pokupljeni u Republici Hrvatskoj i poslati u zatvor u Ljubuškom.
Uslovi u zatvoru u Ljubuškom i u hangaru u Vitini bili su surovi i nezdravi zbog pretrpanosti, loše ventilacije, odsustva bilo kakvih ležaja, nedostatka posteljine, hrane i vode, te neodgovarajućih sanitarija.
Približno od aprila 1993. do marta 1994. godine, pripadnici HVO-a su Bošnjake zatočene u zatvoru u Ljubuškom i u hangaru u Vitini redovno koristili za prisilni rad. U taj rad spadali su i opasni vojni zadaci, poput izgradnje bunkera i kopanja rovova dok su trajala borbena dejstva, usljed čega je više zatočenih Bošnjaka poginulo ili bilo povrijeđeno.
Posebno u periodu od maja do jula 1993. godine, pripadnici HVO-a redovno su tukli, mučili i maltretirali Bošnjake zatočene u zatvoru u Ljubuškom i hangaru u Vitini, i to kako u samim zatočeničkim centrima, tako i za vrijeme prisilnog rada.
Od 16. avgusta 1993. do 28. avgusta 1993., organi vlasti Herceg-Bosne/HVO-a deportovali su iz Bosne i Hercegovine Bošnjake, stanovnike Gradske, Vitine i drugih dijelova opštine Ljubuški. Ta masovna deportacija ostvarena je tako što su Bošnjaci puštani iz koncentracionih logora i objekata HVO-a za zatočenje, ali samo pod uslovom da pokažu garantno pismo iz druge države spremne da prihvati njih i njihove porodice. Bošnjake iz opštine Ljubuški su hapsili, pljačkali im imovinu, te ih onda, preko Republike Hrvatske, s porodicama deportovali u treće zemlje.
Od jula 1993. do marta 1994., mnogi Bošnjaci zatočeni u zatvoru u Ljubuškom i u hangaru u Vitini premješteni su u Vrda, zatvor Dretelj, zatvor Gabelu ili na Heliodrom, neki su poslani u istočni Mostar ili na teritoriju pod kontrolom ABiH-a, ili su deportovani u treće zemlje.
U septembru 1993. godine, snage Herceg-Bosne/HVO-a razorile su džamiju u selu Gradska u okviru trajne kampanje progona usmjerene protiv Bošnjaka.
