Godine 1991, u Ključu je živjelo 50% Srba, 48% Bošnjaka i 1 % Hrvata. Na izborima 1990. godine pobjedila je SDS, nakon čega su na sve važnije položaje u opštini došli Srbi. Godine 1991, Vinko Kondić, načelnik SJB u Ključu, sastao se nakon radnog vremena u zgradi SJB s višim članovima SDS i visokim starješinama JNA iz Banje Luke. Dana 23. decembra 1991. godine, tajno je formiran srpski Krizni štab, čiji je Kondić bio član. Početkom 1992. godine, snage JNA s tog područja odnijele su oružje TO iz opštinske zgrade u Ključu. U februaru 1992. godine, specijalna jedinica rezervne policije poslana je na Manjaču na obuku rukovanja teškim naoružanjem.
U martu 1992. godine, Srbi su najavili da će Ključ postati srpska opština i biti priključen SAO Krajini. Početkom proljeća 1992. godine, SDS je počela da naoružava srpske civile. Na sjednici Kriznog štaba Ključa održanoj 30. marta Kondić je, nakon što se vratio sa sastanka s Karadžićem, izvijestio da je premješteno sve oružje TO. U martu i aprilu 1992. godine, na to područje stigle su paravojne jedinice i na putevima u opštini Ključ postavile barikade.
Dana 15. marta 1992. godine, Kondić potpisuje izjavu o odanosti CSB Banjaluka i ARK. Na slijedećem sastanku u Ključu objavljuje da će policajci koji nisu srpske nacionalnosti morati da potpišu izjavu o lojalnosti. U aprilu su iz aktivne službe otpušteni policajci Bošnjaci jer su odbili da potpišu takvu izjavu. Dana 1. maja 1992. godine, Krizni štab Ključa izdao je uputstvo o djelovanju u ratnim uslovima. Dana 5. maja 1992. godine, Skupština opštine Ključ izvršila je naređenje Kriznog štaba ARK izdano dan ranije i uvela policijski čas od 22:00 do 05:00 časova.
Dana 7. maja 1992. godine, srpske snage su okupirale gradsku vijećnicu u Ključu i po cijelom gradu postavile kontrolne punktove. Međutim, preuzimanje vlasti u Ključu nije počelo sve do 25. maja 1992. godine. Dana 14. maja 1992. godine, Krizni štab Ključa usvojio je "informacije u vezi sa odlukama Srpske Republike BiH" i Kondić je informisao Krizni štab o transformaciji oružanih snaga u RS. Četiri dana prije preuzimanja vlasti, sazvan je sastanak Kriznog štaba i pročitana je Karadžićeva teleks poruka. Prije nego što su započeli napadi, Krizni štab je organizovao funkcionisanje opštinskih organa u ratnim uslovima i definisao svoj odnos prema vojnim vlastima. Detaljna koordinacija preuzimanja vlasti od strane SDS vidi se iz borbenog naređenja bez datuma koje je izdao štab civilne odbrane SDS Ključ. Dodatni dokumentarni dokazi pokazuju da su se vođe SDS Ključ morali tijesno oslanjati na barem regionalne snage VRS i postupati u skladu s njima, kao i s najvišim ešalonima SDS.
Srpske snage su do kraja maja opkolile opštinu. Napadi na lokalna sela započeli su kad je Krizni štab SDS tražio da mještani predaju oružje. Počevši od 24. maja, srpske snage napale su sela Pudin Han, Crljeni, Krasuije, Plamenice, Velagići i još neka manja sela, a preuzeta je policijska stanica u Sanici. Dana 28. maja, Jovo Banjac, predsjednik Skupštine opštine Ključ, izdao je putem radija uputstvo kojim poziva Bošnjake iz Pudinog Hana, uključujući Omera Filipovića, predsjednika SDA, da se do 17:00 časova predaju. U 17:00 časova započelo je granatiranje.
Dana 27. maja, srpski oklopni transporteri i kamioni krenuli su iz Mrkonjić Grada prema selu Velagići. Od 28. maja do 1. juna, od seljana iz Pudin Hana, Gornjih Hadžića, Nezića i Vojića zahtijevali su da odu u Velagiće, gdje su ih okupili. Tokom ispitivanja ubijeno je šest Bošnjaka , a ostali su odvedeni u školu u Velagićima, gde je l. juna 1992. godine izvršeno masovno pogubljenje. Kondić je informisan o hapšenju bošnjačkih žrtava i viđen je nekoliko minuta nakon masakra, kad je naredio da se odmah izvrši operacija prikrivanja.
Srpske snage su se 1. juna 1992. godine vratile u selo Prhovo. Maskirani pripadnici srpske pješadije pod komandom Marka Adamovića ušli su u selo i okupili civile ispred kuće Osmanovića. Izdvojili su i ubili između pet i osam muškaraca. Muškarce su odvojili i natjerali da pešače putem u smjeru Peći, gde su ih potom tukli, a najmanje sedmoricu su ubili. Snajperista je ubio jednog srpskog vojnika u Prhovu, što je podstaklo srpskog komandanta da naredi da se smaknu žene i djeca, te da se selo spali. Nekoliko trenutaka kasnije eksplodirala je granata ispred kuće Osmanovića i poginulo je 38 ljudi, uključujući četiri žene i dvoje djece.
Preživjeli muškarci, nesrbi, odvedeni su u škole u opštini koje su bile pod kontrolom SJB Ključ i koje su korištene kao sabirni centri i mesta u kojima su se vršila ispitivanja. Većina zatvorenika je premještana iz jednog pritvorskog centra u drugi, da bi na kraju bili zatočeni u Malom logoru ili Manjači, u Banjoj Luci. Za vrijeme preuzimanja vlasti, masovno su pljačkane i paljene kuće nesrba. Uništeno je nekoliko džamija. Iz dokumenata civilne zaštite opštinske SDS vidljivo je da je to uništavanje bilo planirano.
