Postavljen za komandanta 9. korpusa Jugoslovenske narodne armije (JNA) u
Kninu u junu 1991.; unaprijeđen u čin generalmajora 4. oktobra 1991.;
unaprijeđen u čin generalpotpukovnika 24. aprila 1992.; stupio na dužnost
načelnika štaba/zamjenika komandanta u komandi Druge vojne oblasti JNA u
Sarajevu 9. maja 1992.; postavljen za komandanta Glavnog štaba vojske
bosanskih Srba (VRS) 12. maja 1992. (na tom položaju je ostao najmanje do 22.decembra  1996.); unaprijeđen u čin generalpukovnika 24. juna 1994.
- Još u bjekstvu

Genocid, saučesništvo u genocidu (genocid) počinjen na području Banja Luke, Bosanske Krupe, Bratunca, Ključa, Kotor Varoši, Prijedora, Sanskog Mosta, Srebrenice, Vlasenice i Zvornika:
rasprostranjeno ubijanje, deportacija i prisilno premještanje nesrba u cilju ostvarenja kampanja "etničkog čišćenja" 1992. i 1993. godine u Bosanskoj Krajini i istočnoj Bosni.
nanošenje teških tjelesnih ili duševnih povreda bosanskim Muslimanima, uključujući mučenje, fizičko i psihičko zlostavljanje, seksualno nasilje i premlaćivanja.
stvaranje uslova u zatočeničkim objektima sračunatim da dovedu do fizičkog uništenja bosanskih Muslimana, koji su obuhvatali neobezbjeđivanje odgovarajućeg smještaja, zaklona, hrane, vode, medicinske pomoći ili higijensko-sanitarnih uslova.
jedinice VRS-a pod njegovom komandom i kontrolom generala sudjelovale su u organizovanim i opsežnim nastojanjima da se prikriju ubistva i pogubljenja bosanskih Muslimana iz Srebrenice tako što su tijela ekshumirana iz masovnih grobnica nanovo pokopavale na izolovanim lokacijama.
Progoni, istrebljenje i ubistvo, deportacija, nečovječna djela, uzimanje talaca (kršenje zakona i običaja ratovanja, zločini protiv čovječnosti, članovi 3 i 5) počinjeni na sljedećim područjima: Banja Luka, Bihać-Ripač, Bijeljina, Bosanska Gradiška, Bosanska Krupa, Bosanski Novi, Bratunac, Brčko, Doboj, Foča, Gacko, Kalinovik, Ključ, Kotor Varoš, Nevesinje, Novi Grad, Prijedor, Rogatica, Sanski Most, Srebrenica, Teslić, Vlasenica, Vogošća i Zvornik:
ubijanje bosanskih Muslimana, bosanskih Hrvata i drugih nesrba tokom i nakon napada na ove opštine; nečovječno postupanje s istim ljudima uključujući mučenje, fizičko i psihičko zlostavljanje, seksualno nasilje i prisiljavanje na život u nehumanim životnim uslovima.

planirao je, poticao i naredio dugotrajnu vojnu kampanju u kojoj su snage pod njegovom kontrolom, a posebno Sarajevsko-romanijski korpus, artiljerijskom, minobacačkom i snajperskom vatrom djelovale po civilnim dijelovima Sarajeva, pri čemu su civili ubijani i ranjavani.
snage bosanskih Srba pod njegovom kontrolom su zarobile i držale kao taoce više od 200 pripadnika mirovnih snaga UN-a i vojnih posmatrača na Palama, u Sarajevu i drugim mjestima. Držale su ih na mjestima od strateškog ili vojnog značaja širom BiH-a kako bi spriječile daljnje zračne udare NATO-a
po tim lokacijama.

Genocid:
U dogovoru s drugima počinio, planirao, podsticao, naredio i/ili pomagao i podržavao genocid nad dijelom nacionalnih, etničkih i/ili vjerskih grupa bosanskih Muslimana i/ili bosanskih Hrvata, kao takvih.
Učestvovao je u udruženom zločinačkom poduhvatu (UZP) da se bosanski Muslimani i bosanski Hrvati trajno uklone s područja u BiH na koja su bosanski Srbi polagali pravo;
Učestvovao u udruženom zločinačkom poduhvatu da se bosanski Muslimani u Srebrenici eliminišu ubijanjem srebreničkih muškaraca i dječaka, kao i prisilnim odvođenjem žena, djece i dijela starijih muškaraca iz Srebrenice.
Progoni, istrebljenje, ubistvo, deportacija, nehumana djela (zločini protiv čovječnosti):
U dogovoru s drugima počinio je, planirao, podsticao, naredio i/ili pomagao i podržavao progone bosanskih Muslimana i/ili bosanskih Hrvata na političkoj i/ili vjerskoj osnovi u sljedećim opštinama: Banja Luka, Bijeljina, Bosanska Krupa, Bosanski Novi, Bosanski Petrovac, Bratunac, Brčko, Čajniče, Donji Vakuf,
Foča, Hadžići, Ilidža, Ilijaš, Kalinovik, Ključ, Kotor-Varoš, Novi Grad, Novo Sarajevo, Pale, Prijedor, Rogatica, Sanski Most, Sokolac, Višegrad, Vlasenica, Vogošća i Zvornik (dalje u tekstu: opštine), kao i progone bosanskih Muslimana Srebrenice;
Odgovoran je za djela istrebljivanja i ubistva, koja su bila dio cilja trajnog uklanjanja bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata s područja na koje su bosanski Srbi polagali pravo, a koja su izvršili su pripadnici srpskih snaga i politički i državni organi bosanskih Srba u periodu od marta 1992. do 30.
novembra 1995., uključujući ubijanja za vrijeme i nakon preuzimanja vlasti u opštinama, i ubijanja u vezi sa zatočeničkim objektima u opštinama;
Ubistvo, djela nasilja s primarnim ciljem širenja terora među civilnim stanovništvom, protivpravni napadi na civile, uzimanje talaca (kršanja zakona i običaja ratovanja):
U periodu od aprila 1992. do novembra 1995., Radovan Karadžić je u dogovoru s drugim učesnicima ovog udruženog zločinačkog poduhvata formulisao i proveo vojnu strategiju granatiranja i snajperskog djelovanja radi ubijanja, sakaćenja, ranjavanja i terorisanja civilnog stanovništva Sarajeva.
Granatiranjem i snajperskim djelovanjem ubijeno je i ranjeno na hiljade civila oba pola i svih uzrasta, uključujući djecu i starije osobe.

U periodu od približno 26. maja 1995. do 19. juna 1995., snage bosanskih Srba zatočile su više od dvije stotine pripadnika mirovnih snaga i vojnih posmatrača UN-a na raznim lokacijama, uključujući Pale, Sarajevo, Banju Luku i Goražde, i držale ih kao taoce na raznim lokacijama u RS-u. Trećim stranama,
uključujući komandante NATO-a i UN-a, upućene su prijetnje da će daljnji napadi NATO-a na vojne ciljeve bosanskih Srba dovesti do ranjavanja, smrti ili zadržavanja zatočenika u zatočeništvu. Dio zatočenih je u zatočeništvu bio napadan i na druge načine maltretiran.

OPTUŽNICA I OPTUŽBE
Prva optužnica protiv Radovana Karadžića i Ratka Mladića (broj predmeta IT-95-5) podnesena je 24. jula 1995., potvrđena 25. jula 1995. i teretila ih je za genocid i druge zločine počinjene nad civilima širom teritorije Bosne i Hercegovine. Dana 14. novembra 1995., tužilac je podnio posebnu spojenu optužnicu protiv iste dvojice optužneih (broj predmeta IT-95-18), koja je potvrđena 16. novembra 1995. i odnosila se samo na događaje koji su se desili u Srebrenici u julu 1995. godine.
Objedinjenjem dvije prvobitne optužnice u jedan dokument, podnesena je izmijenjena optužnica protiv Radovana Karadžića (broj predmeta IT-95-5/18) 24. maja 2000. Dana 22. septembra 2008., Tužilaštvo je podonijelo zahtjev za izmjenu optužnice, tražeći, između ostalog, da se ukloni optužba za saučesništvo u genocidu i da se tačka optužnice za genocid podijeli u
dvije tačke s tim da se svaka od dvije nove tačke odnosi na tačno određeno vremensko razdoblje i lokaciju. Nadalje, Tužilaštvo je smanjilo ukupni navedeni broj opština u kojima je, tvrdi se, optuženi počinio krivična djela s 41 na 27. Dana 16. februara 2009., Pretresno vijeće je odobrilo zahtjeve Tužilaštva osim zahtjeva da se dodatno uvrste tri incidenta ubistva smatrajući da nisu potkrijepljeni dokazima. Dana 17. februara 2009., Tužilaštvo je podnijelo hitni zahtjev tražeći da Pretresno vijeće ponovno razmotri svoju odluku o jednom incidentu ubistva u logoru Sušica. Dana 26. februara 2009., Pretresno vijeće je ponovno razmotrilo svoju prijašnju odluku i naložilo Tužilaštvu da podnese novu
optužnicu koja će uključivati navedeni incident u logoru Sušica. Treća izmijenjena optužnica (optužnica) je podnesena 27. februara 2009.
U optužnici se navodi da je najkasnije od oktobra 1991. do 30. novembra 1995., Radovan Karadžić učestvovao u sveobuhvatnom udruženom zločinačkom poduhvatu da se stanovništvo muslimanske i hrvatske nacionalnosti trajno ukloni s područja BiH na koja su bosanski Srbi polagali pravo, sredstvima
koja su uključivala činjenje zločina navedenih u optužnici. Navodi se da je namjeru počinjenja tih zločina dijelio s drugim učesnicima tog zločinačkog poduhvata, uključujući: Momčila Krajišnika, Ratka Mladića, Slobodana Miloševića, Biljanu Plavšić, Nikolu Koljevića, Miću Stanišića, Momčila Mandića, Jovicu Stanišića, Franka Simatovića, Željka Ražnatovića (zvanog "Arkan") i Vojislava Šešelja.
Nadalje se navodi da je Radovan Karadžić od aprila 1992. do novembra 1995. učestvovao u udruženom zločinačkom poduhvatu, u kojem su učestvovali i Momčilo Krajišnik, Ratko Mladić, Biljana Plavšić, Nikola Koljević, Stanislav Galić, Dragomir Milošević i Vojislav Šešelj, da se pokrene i provede kampanja
snajperskog djelovanja i granatiranja usmjerena protiv civilnog stanovništva Sarajeva, čiji je primarni cilj bio širenje terora među civilnim stanovništvom. Taj cilj je uključivao činjenje zločina terorisanja, protivpravnih napada na civile i ubistva, za koje se optuženi tereti u optužnici.
U optužnici se dalje navodi da je počevši od dana koji su neposredno prethodili provođenju plana da se eliminišu bosanski Muslimani u Srebrenici 11. jula 1995., pa sve do 1. novembra 1995. Radovan Karadžić učestvovao u udruženom zločinačkom poduhvatu da se bosanski Muslimani u Srebrenici eliminišu
ubijanjem srebreničkih muškaraca i dječaka, kao i prisilnim odvođenjem žena, djece i dijela starijih muškaraca iz Srebrenice. Među učesnicima tog udruženog zločinačkog poduhvata bili su i članovi političkih i državnih organa bosanskih Srba na republičkom nivou; članovi političkih i državnih organa bosanskih Srba
na regionalnom, opštinskom i lokalnom nivou na području Srebrenice, Vlasenice, Bratunca i/ili Zvornika, ili nadležni za ta područja; komandanti, pomoćnici komandanta, viši oficiri i načelnici jedinica VRS-a i MUP-a koje su djelovale na područjima u zoni odgovornosti Drinskog korpusa i/ili u opštini Trnovo, ili su ta
područja bila u njihovoj zoni odgovornosti; i pripadnici jedinice MUP-a Srbije poznate pod nazivom "Škorpioni". Alternativno, neke ili sve te osobe nisu bile učesnici tog udruženog poduhvata, ali su ih učesnici udruženog zločinačkog poduhvata koristili da izvrše zločine počinjene u realizaciji njegovog cilja.

Radovan Karadžić se tereti na osnovu individualne krivične odgovornosti (član 7(1)) i krivične odgovornosti nadređenog (član 7(3))

za: genocid, progone, istrebljenje, ubistvo, deportaciju, nehumana djela (genocid, zločini protiv čovječnosti, članovi 4 i 5), ubistvo, protupravne napade na civile, djela nasilja s primarnom svrhom širenja terora među civilnim stanovništvom, uzimanje talaca (kršenja zakona i običaja ratovanja, član 3).

Predsjednik Srbije od 26. decembra 1990; predsjednik Savezne Republike
Jugoslavije (SRJ) od 15. jula 1997. do 6. oktobra 2000. Kao predsednik SRJ,
takodje je bio predsjednik Vrhovnog savjeta odbrane SRJ i vrhovni komandant
Jugoslavenske armije.
- umro 11. marta 2006.
- postupak protiv njega okončan 14. marta 2006.

OPTUZNICA

BOSNA i HERCEGOVINA
- Rasprostranjeno ubijanje hiljada bosanskih Muslimana tokom i nakon preuzimanja vlasti na teritorijama u Bosni i Hercegovini;
- Ubijanje hiljada bosanskih Muslimana u zatočeničkim objektima u Bosni i Hercegovini;
- Nanošenje teških tjelesnih i duševnih povreda hiljadama bosanskih Muslimana za vrijeme njihovog zatočenja u zatočeničkim objektima u Bosni i Hercegovini;
- Zatočenje hiljada bosanskih Muslimana u zatočeničkim objektima u Bosni i Hercegovini, u životnim uslovima sračunatim da dovedu do djelimičnog fizičkog uništenja ovih grupa, naročito gladovanjem, zagadjenom vodom, prisilnim radom, neadekvatnom lekarskom njegom i konstantnim fizičkim i psihičkim
nasiljem;
- Istrebljenje, ubistvo ili hotimično lišavanje života nesrba, a naročito bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata koji su živeli na teritoriji Banja Luke, Bihaća, Bijeljine, Bileće, Bosanske Krupe, Bosanskog Novog, Bosanskog Šamac, Bratunac, Brčko, Čajniče, Doboj, Foča, Gacko, Sarajevo (Ilijaš), Ključ, Kalinovik, Kotor Varoš, Nevesinja, Sarajeva (Novi Grad), Prijedora, Prnjavora, Rogatice, Sanskog Mosta, Srebrenice, Teslića, Višegrada, Vlasenice i Zvornika.
- Okrutno i nečovječno postupanje sa bosanskim Muslimanima, bosanskim Hrvatima i drugih nesrpskim civilima. To nečovječno postupanje uključivalo je, ali nije ograničeno na seksualno nasilje, mučenje, fizičko i psihičko zlostavljanje i prisiljavanje na život u nehumanim uslovima;
- Uvodjenje restriktivnih i diskriminacionih mjera protiv bosanskih Muslimana, bosanskih Hrvata i drugih nesrba, kao što je ograničavanje slobode kretanja; uklanjanje sa položaja vlasti u institucijama lokalne uprave i u policiji; otpuštanje sa posla; samovoljni pretresi njihovih kuća; uskraćivanje prava na sudski postupak i uskraćivanje prava na ravnopravno korištenje javnih službi, uključujući i adekvatnu zdravstvenu zaštitu;
- Prisilno premještanje i deportacija hiljada bosanskih Muslimana, bosanskih Hrvata i drugih nesrpskih civila sa teritorija koje su Srbi zauzeli;
- Namjerno i bezobzirno uništavanje domova i druge javne i privatne imovine bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata, njihovih kulturnih i vjerskih ustanova, istorijskih spomenika i drugih svetih mesta;
- Sprečavanje dostave humanitarne pomoći, naročito medicinskog materijala i hrane, u enklave u okruženju Bihać, Goražde, Srebrenicu i Žepu, te uskraćivanje vode civilima blokiranim u tim enklavama, u namjeri da se stvore nepodnošljivi životni uslovi.

Jedan od bivših vojnika Vojske bosanskih Srba i de facto vojni policajac u gradu Foči, jugoistočno od Sarajeva, Bosna i Hercegovina, u blizini granice sa Srbijom i Crnom Gorom.
- Osuđen na 15 godina zatvora

Silovanje i mučenje (zločini protiv čovječnosti i kršenja zakona i običaja ratovanja)
- Dragan Zelenović je silovao i mučio više žena i djevojaka, uključujući djevojku staru petnaest godina, tokom njihovog zatočeništva u Buk Bijeloj.
- Silovao je, učestvovao u grupnom silovanju i mučio je veći broj žena i djevojaka Muslimanki zatočenih u učionicama gimnazije u Foči koja je korištena kao objekt za kratkoročno zatočenje. Ženama koje su se opirale zlostavljanju, prijetili su smrću ili su premlaćivane.
- On i tri druga muškarca grupno su silovali jednu ženu koja su bila zatočena u sportskoj dvorani Partizan, centru za pritvor u Foči. Zatočeništvo u dvorani bilo je obilježeno nečovječnim postupanjem, nehigijenskim uslovima, natrpanošću, izgladnjivanjem, fizičkim i psihičkim mučenjem koje je uključivalo seksualno zlostavljanje.
- Dana 30. oktobra 1992. ili oko tog datuma, Dragan Zelenović i dva druga počinioca silovali su četiri zatočenice iz objekta poznatog kao Karamanova kuća, zgrade koja se nalazila malo izvan Foče.

Od sredine aprila 1992., pripadnik "Belih orlova", paravojne jedinice bosanskih
Srba koja je sarađivala s policijom i raznim vojnim jedinicama stacioniranim u
Višegradu, istočna Bosna i Hercegovina, te koja je odgovorna za zločine protiv
lokalnog muslimanskog civilnog stanovništva.
- Osudjen na zatvorsku kaznu od 15 godina

Pomaganje i podržavanje progona na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi (zločini protiv čovječnosti) i ubistva (kršenje zakona i običaja ratovanja)
· Pomagao i podržavao ubistvo petorice Muslimana: nakon što ih je držao u hotelu Vilina Vlas u Višegradu, Mitar Vasiljević je odveo sedam Muslimana, držeći ih na nišanu, na obalu rijeke Drine i naredio im da se postroje; zatim je na sve njih otvorena vatra i petorica su ubijena. Mitar Vasiljević je
prisustvovao tom događaju i premda je prethodno znao kakva sudbina čeka zatvorenike, nije učinio ništa da ljudi koji su učestvovali u ubistvu promijene svoju namjeru, kao ni da ga spriječi prije nego što se dogodio.

Od aprila 1992. do decembra 1993. godine, načelnik policije i član srpskog Kriznog štaba u Bosanskom Šamcu u sjeveroistočnoj Bosni i Hercegovini
- Osuđen na 10 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj ili verskoj osnovi (zločini protiv čovječnosti)
- Stevan Todorović je premlatio jednog čovjeka u hodniku policijske stanice Bosanski  Šamac. Zrtva je umrla od posljedica tog zlostavljanja.
- Tokom perioda od osam meseci, premlatio je petoricu ljudi a više puta premlatio sedmoricu ljudi.
- Naredio je trojici ljudi, kojima je bio nadređen, da muče jednog čovjeka.
- Naredio je šestorici ljudi da vrše fellatio jedan na drugom u policijskoj stanici u Bosanskom Šamcu, premlaćivao ove ljude i jednom prilikom se smejao dok ih je gledao da oralno polno opšte.
- Naredio je i učestvovao u isljeđivanju zatočenih osoba i primoravao ih da potpisuju lažne izjave. Stevan Todorović je izdavao naredbe i direktive kojima su kršena prava nesrpskih civila na jednak tretman po zakonu

Postavljen 26. jula 1991. na dužnost u 5. korpus Jugoslovenske narodne armije (JNA)u Banja Luci, u sjeverozapadnoj Bosni i Hercegovini, kao načelnik štaba/zamjenikkomandanta korpusa. Tu je dužnost obavljao do 19. marta 1992. kad je postao jekomandant 5. korpusa JNA/1. Krajinskog korpusa Vojske republike Srpske (VRS)
- Umro 28. maja 2003.
- Postupak okončan 12. juna 2003.

- Genocid, suučesništvo u genocidu (genocid)
- Istrebljenje; progoni; mučenje; deportacija (zločini protiv čovječnosti)
- Bezobzirno razaranje gradova, naselja i sela, ili pustošenje koje nije opravdano vojnom nuždom; uništavanje ili namjerno nanošenje štete vjerskim ustanovama (kršenja zakona i običaja ratovanja)
- Protivpravno i bezobzirno razaranje i oduzimanje imovine velikih razmjera koje nije opravdano vojnom nuždom (teška kršenja ženevskih konvencija)

Predsjednik lokalnog odbora Srpske demokratske stranke (SDS) u Kozarcu.
- osudjen na 20 godina zatvora

Hotimično lišavanje života; mučenje ili nečovječno postupanje; hotimično nanošenje velikih patnji ili teških povreda tijela ili zdravlja (teške povrede ženevskih konvencija iz 1949.)
Tokom napada na Kozarac i okolno područje, Duško Tadić je učestvovao u sakupljanju i prisilnom premještanju civila u zatočeničke logore.
Kao dio grupe Srba, udarao je rukama i nogama jedno zatočenika sve dok se ovaj nije onesvijestio, čime je direktno pomagao u ostvarenju zajedničkog nauma te grupe da nanese tešku fiziku patnju pripadnicima druge grupe.
Jednom zatočeniku je prijetio nožem, a onda ga je ubo.
Ubistvo (zločini protiv čovječnosti i kršenja zakona i običaja ratovanja)
Duško Tadić je ubio dvojicu muslimanskih policajaca u Kozarcu 26. maja 1992.
Učestvovao je u ubistvu petorice muškaraca u Jaskićima, selu pored Prijedora.

Od 30. aprila 1992. do 30. septembra 1992., bio je predsjednik opštinskog
Kriznog štaba i načelnik Opštinskog vijeća za narodnu odbranu u Prijedoru, u
sjeverozapadnom dijelu Bosne i Hercegovine.
- osudjen na 40 godina zatvora

Progoni (zločini protiv čovječnosti)
· Kao vodeća politička ličnost u opštini Prijedor, Milomir Stakić je imao važnu ulogu u kampanji koja je imala za cilj etničko čišćenje opštine Prijedor putem deportacije i progona bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata.
· Planirao je i naredio deportaciju oko 20.000 prvenstveno nesrpskih stanovnika opštine Prijedor.
Aktivno je učestvovao u formiranju logora Omarska, Keraterm i Trnopolje, u kojima su zatočenici bili svakodnevno podvrgnuti teškom zlostavljanju i maltretiranju koje čini mučenje. Zatočenike su surovo tukli, često koristeći oružja poput kablova, palica i lanaca.
Istrebljenje (zločin protiv čovječnosti), ubistvo (kršenje zakona i običaja ratovanja)
· Milomir Stakić je učestvovao u udruženom zločinačkom poduhvatu koji je imao za cilj konsolidovanje srpske kontrole u opštini po svaku cijenu, što je za posljedicu imalo široko rasprostranjena ubistva koja su srpske snage počinile u naseljima, okolnim područjima i zatočeničkim objektima širom opštine.
· Odgovoran je za ubistvo više od 1.500 ljudi u opštini Prijedor, uključujući i ubistvo oko 120 muškaraca u logoru Keraterm 5. avgusta 1992. i pogubljenje oko 200 ljudi na Korićanskim stijenama, na planini Vlašić.

Od maja 1992. do juna 1993. godine, član kriznog štaba bosanskih Srba i predsjednik skupštine opštine Bosanski  Šamac, u sjeveroistočnoj Bosni i Hercegovini
- Osudjen na 5 godina zatvora

Mučenje (zločini protiv čovječnosti)
Zajedno sa nekoliko drugih ljudi lično je premlaćivao četvoricu zatočenika u Osnovnoj školi u Bosanskom Šamcu. Tokom premlaćivanja je šutirao te muškarce u genitalije i ispaljivao hice iz vatrenog oružja iznad njihovih glava.
On i nekolicina drugih ljudi su premlaćivali jednog čoveka za koga su znali da je srčani bolesnik. Žrtva je bila primorana da svuče pantalone a jedan od ljudi je pretio da će mu odsjeći penis. Cev pištolja mu je ugurana u usta a u jednom momentu Milan Simić je pucao iz poštolja iznad glave ove žrtve.

Blagoje Simic, Predsjednik Opštinskog odbora Srpske demokratske stranke i predsjednik srpskog Kriznog štaba (kasnije preimenovanog u Ratno predsjedništvo) u opštini Bosanski  Šamac, u sjeveroistočnoj Bosni i Hercegovini; bio je najviši civilni funkcioner u opštini
- Osudjen na 15 godina zatvora

Progoni počinjeni protivpravnim hapšenjima i zatočenjem civila bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata, okrutnim i nehumanim postupanjem, uključujući premlaćivanje, mučenje, prisilni rad i zatočenje u nehumanim uslovima, kao i deportacijom i prisilnim premještanjem (zločini protiv čovječnosti)
Blagoje Simić, kao predsjednik opštinske skupštine i Kriznog štaba (kasnije preimenovanog u Ratno predsjedništvo), bio je najviši civilni funkcioner u opštini Bosanski  Šamac. Znao je da su njegova uloga i ovlaštenja od suštinske važnosti za postizanje zajedničkog cilja progona.
Blagoje Simić je bio svjestan da su se tokom perioda od oko godinu i po dana protivpravno raseljavali nesrpski civili i da je postojao sistem razmjena, a on nije preduzeo dovoljne mjere da to spriječi.

Miroslav Tadic, Pomoćnik komandanta za pozadinu u četvrtom odredu, komandant  Šaba civilne zaštite, član Kriznog štaba po službenoj dužnosti i odgovorni član komisije za razmjenu u opštini Bosanski Šamac
- Osudjen na 8 godina zatvora

Progoni počinjeni deportacijama i prisilnim premještanjem (zločini protiv čovječnosti)
Miroslav Tadić je znatno pridonio deportacijama nesrpskih civila pomaganjem i podržavanjem; znao je da zatvorenici u Bosanskom  Šamcu koji su kasnije raseljeni nisu Srbi po nacionalnosti, i znao je za njihova hapšenja, zatočenje i okrutno i nehumano postupanje prema njima u zatočeničkim objektima u
Bosanskom Šamcu.
Imao je namjeru da trajno raseli nesrpske civile iz njihovih domova u opštini Bosanski  Šamac. Bio je aktivan u razmjenama nesrpskih civila i njegova je namjera bila da se ti nesrpski civili ne vrate, ili je u najmanju ruku znao da njegovi postupci vjerojatno mogu dovesti do trajnog raseljavanja tih nesrpskih
civila.

Simo Zaric, Pomoćnik komandanta za obavještajni rad, izviđanje, moral i informisanje u četvrtom odredu; načelnik Službe nacionalne bezbjednosti u Bosanskom Šamcu od 29. aprila 1992. do 19. maja 1992. i zamjenik predsjednika Gradjanskog savjeta u Odžaku
- Osudjen na 6 godina zatvora

Progoni počinjeni okrutnim i nehumanim postupanjem, uključujući premlaćivanje, mučenje i zatočenje u nehumanim uslovima (zločini protiv čovječnosti)
Simo Zarić je vršio ispitivanja nesrpskih zatočenika koji su držani u zatočeničkim objektima u opštini.
Iako on lično nije tukao zatvorenike, kao izuzetno angažirana i poštovana osoba u društvenom i kulturnom životu Bosanskog  Šamca, ohrabrivao je i pružao moralnu podrušku onima koji su to činili.

Dusko Sikirica, Od 14. juna do 27. jula 1992. bio je komandant obezbjeđenja u logoru Keraterm, koji su snage bosanskih Srba formirale sredinom 1992. godine u krugu fabrike keramičkih proizvoda na istočnom kraju grada Prijedora, u sjeverozapadnoj Bosni i Hercegovini.
- osuđen na 15 godina zatvora

Progoni na političkoj rasnoj i vjerskoj osnovi (zločini protiv čovječnosti)
Duško Sikirica je ubio jednog zatočenika u logoru tako što mu je pucao u glavu.
Nije izvršio svoju dužnost da spriječi ljude izvan logora da ulaze u logor i zlostavljaju zatočenike.
Kao komandant obezbjeđenja, Duško Sikirica je znao za nehumane uslove u logoru, uključujući nedovoljnu hranu i vodu, neadekvatnu medicinsku njegu i liječenje, pretrpanost i manjak svježeg zraka i kretanja, te nepostojanje odgovarajućih higijenskih uslova.
Takođe je znao da su zatočenici premlaćivani, silovani, seksualno zlostavljani i ubijani.

Damir Došen, Od 3. juna do početka avgusta 1992. Damir Došen je bio vođa smjene straže od 6 do 12 stražara u logoru Keraterm.
- osuđen na 5 godina zatvora

Progoni na političkoj rasnoj i vjerskoj osnovi (zločini protiv čovječnosti)
Damir Došen je dozvolio progone i prešutno prihvaćao nasilje nad zatočenicima u logoru, uključujući premlaćivanja, silovanje, seksualno zlostavljanje i ubistva, kao i maltretiranje, ponižavanje i psihološko zlostavljanje. Zloupotrijebio je svoj položaj od povjerenja.

Dragan Kulundzija, Od početka juna do 25. jula 1992., Dragan Kolundžija je bio vođa smjene straže u logoru Keraterm.
- osuđen na 3 godine zatvora

Progoni na političkoj rasnoj i vjerskoj osnovi (zločini protiv čovječnosti)
Iako su mu bili poznati nehumani uslovi u logoru, time što je nastavio biti vođa smjene Dragan Kolundžija je zloupotrijebio svoj položaj povjerenja.

Zapovjednik jedinica bosanskih Hrvata Hrvatskog vijeća obrane (HVO)
rasporedjenih u Kiseljaku, gradu u središnjoj Bosni i Hercegovini; poznat i pod
imenom Viktor Andrić
- Osudjen na 12 godina zatvora

Hotimično lišavanje života, nečovječno postupanje (uključujući seksualno zlostavljanje), oduzimanje imovine, uništavanje širokih razmjera koje nije opravdano vojnom nuždom, a izvedeno je protivpravno i bezobzirno (teška kršenja ženevskih konvencija)
Ivica Rajić je u oktobru 1993. zapovijedao napadom na srednjebosansko selo Stupni Do, u blizini grada Vareša čija je posljedica bilo ubistvo najmanje 37 bosanskih Muslimana - muškaraca, žena, staraca i djece, kao i uništenje sela. Smatra se da su šestorica hotimično ubijenih borci, a ostalih 31 civili. Na
primjer, kad je jedna grupa Muslimana pokušala pobjeći, dvije od žena i sve troje djece ubijeni su pred svojom kućom; one koji su uspjeli pobjeći pred napadom, vojnici HVO-a pronašli su kako se skrivaju u podrumu i ubili.
· Rajić je zapovijedao snagama koje su napale grad Vareš i pljačkale u Varešu, te zatočile oko 250 muškaraca bosanskih Muslimana, fizički i duševno zlostavljale njihove porodice i druge stanovnike i seksualno zlostavljali žene. Takođe je naredio da se zatoči nekoliko lokalnih funkcionera bosanskih Hrvata
u Varešu koji su se protivili hapšenjima i zatočavanju vojno sposobnih muškaraca Muslimana.

Bila je vodeća politička ličnost bosanskih Srba od 1990. do kraja rata. Bila je,
izmedju ostalog, na sljedećim položajima: član kolektivnog predsjedništva Bosne i Hercegovine (BiH); član kolektivnog Predsjedništva Bosne i Hercegovine; član tročlanog Predsjedništva Srpske Republike; član Vrhovne komande oružanih snaga Srpske republike.
- osudjena na 11 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj i vjerskoj osnovi (zločini protiv čovječnosti)
Kao supredsjednik srpskog rukovodstva, djelujući kao pojedinac i u dogovoru s drugim članovima udruženog zločinačkog poduhvata, Bijana Plavšić je učestvovala, planirala, podsticala, kreirala i sprovodila progon bosanskih Muslimana, bosanskih Hrvata i drugog nesrpskog stanovništva u sljedećih 37
opština u Bosni i Hercegovini: Banja Luka, Bijeljina, Bileća, Bosanska Krupa, Bosanski Novi, Bosanski Petrovac, Bratunac, Brčko, Čajniče, Čelinac, Doboj, Donji Vakuf, Foča, Gacko, Hadžići, Ilidža, Ilijaš, Ključ, Kalinovik, Kotor Varoš, Nevesinje, Novi Grad, Novo Sarajevo, Pale, Prijedor, Prnjavor, Rogatica,
Rudo, Sanski Most, Šipovo, Sokolac, Teslić, Trnovo, Višegrad, Vlasenica, Vogošća i Zvornik.
Prihvatila je i podržavala kampanju etničkog razdvajanja koja je imala za posljedicu smrt i protjerivanje hiljada i hiljada ljudi u veoma brutalnim uslovima.
Bijana Plavšić je doprinijela kampanji etničkog razdvajanja, između ostalog, time što je pozivala paravojne snage iz Srbije da pomognu snagama bosanskih Srba u ostvarivanju cilja razdvajanja etničkih grupa upotrebom sile i što je podržavala njihovo učešće svojim javnim izjavama kako je primjena sile
nad nesrbima na ovom području opravdana.

Od decembra 1992. to novembra 1996. godine, načelnik štaba i zamjenik komandanta 1. Zvorničke pješadijske brigade Drinskog korpusa vojske bosanskih Srba (VRS); od 8. avgusta 1995. do 15. septembra 1995. i ponovo od 18. do 24. septembra 1995., bio vršilac dužnosti komandanta Zvorničke pješadijske brigade
- Osudjen na 17 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj ili verskoj osnovi (zločini protiv čovječnosti)
Dragan Obrenović je pomagao i podržavao planiranje, pripremu i izvršenje progona.
Nije reagovao dok su se dešavali zločini progona, ostao je pasivan kada je trebao da spreči svoje potčinjene u vršenju kažnjivih dela ili da ih za te zločine kasnije kazni.
Zločin progona je izvršen na sljedeće načine:
Ubistvo hiljada civila, bosanskih Muslimana, uključujući muškarce, žene, djecu i starije osobe. Na jednoj lokaciji, vojnoj ekonomiji Branjevo, oko 20 kilometara sjeverno od Zvornika u ističnoj Bosni (videti mapu) oko 1200 bosanskih Muslimana je ubijeno vatrom iz automatskog oružja.
Civili bosanski Muslimani su bili izloženi delima nasilja uključujući premlaćivanja u školama i drugim zatočeničkim objektima na području Zvornika. U mestu Lukama, u blizini sela Tišća (nekih 30 kilometara zapadno od srebreničke enklave), neke od žena koje su bile odvojene od muških članova porodice 13. jula 1995. godine u Potočarima, su odabrane od strane vojnika bosanskih Srba i odvedene u jednu školu gde su zlostavljane i napadane. Muškarci i dečaci koji su odabrani su takodje zlostavljani pre nego što su pogubljeni.
Civili bosanski Muslimani iz Srebrenice i Potočara su Od 13. do 16. jula 1995. godine, u zatočeničkim centrima i mestima pogubljena zlostavljani i maltretirani.
Počevši od otprilike 12. jula 1995. godine i nastavljajući se tokom čitavog perioda pogubljenja lična imovina zatočenika bosanskih Muslimana uključujući njihove isprave je zaplenjena i uništavana od strane pripadnika VRS i ministarstva unutrašnjih poslova (MUP) na području Zvornika.

Od jula 1995. do kraja rata, pomoćnik komandanta za bezbjednost i obavještajne poslove Bratunačke brigade vojske bosanskih Srba
- Osudjen na kaznu od 20 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj i vjerskoj osnovi (zločini protiv čovječnosti)
Momir Nikolić je učestvovao u ubistvima hiljada civila bosanskih Muslimana, uključujući muškarce, žene, djecu i starije osobe.
Učestvovao je u okrutnom i nečovječnom postupanju prema civilima bosanskih Muslimanima, uključujući teška premlaćivanja u Potočarima i zatočeničkim objektima u Bratuncu i Zvorniku.
Terorizirao je civile bosanske Muslimane u Srebrenici i Potočarima.
Uništavao je ličnu imovinu i predmete koji su pripadali bosanskim Muslimanima.
Prisilno je premještao bosanske Muslimane iz srebreničke enklave.

Takodje poznat i kao Jenki; Komandant zatočeničkog logora Sušica u opštini
Vlasenica, istočna Bosna i Hercegovina od početka juna 1992. do njegovog
zatvaranja krajem septembra 1992.
- osudjen na 20 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj i vjerskoj osnovi, ubistvo, seksualno nasilje, mučenje (zločini protiv čovječnosti)
· Dragan Nikolić je muslimanske i druge nesrpske zatočenike podvrgavao ubistvima, silovanju i mučenju, te je učestvovao u stvaranju i održavanju atmosfere straha u logoru putem ubistava, premlaćivanja, seksualnog nasilja i drugih vidova fizičkog i psihičkog zlostavljanja.
· Za vrijeme dok je bio odgovoran za logor, ubio je devet nesrpskih zatočenika u logoru Sušica. Najstarija žrtva bio je šezdesetogodišnji muškarac čije su patnje trajale sedmicu dana, tokom koji je nekoliko puta gubio svijest usljed premlaćivanja.
· I pored preklinjanja žrtava da prestane s premlaćivanjem, Dragan Nikolić je nastavljao da udara zatočenike nogama i pesnicama, koristeći pritom oružja kao što su drvene palice, željezne šipke, drške sjekira, kundaci pušaka, metalni bokseri, metalne cijevi, palice i gumena cijev ispunjena olovom.
Povrede koje je nanosio tokom premlaćivanja ponekad su bile fatalne. U nikim slučajevima, premlaćivanja su trajala po 45 minuta.
· Dragan Nikolić je lično odvodio i na druge načine omogućavao odvođenje zatočenica iz hangara, gdje su bile smještene, znajući pritom da se to čini u svrhu silovanja i drugih oblika ponašanja koji predstavljaju seksualno zlostavljanje.
· Dvojicu zatočenika je tukao željeznim šipkama, drvenim palicama i kundacima pušaka oko 90 minuta.
Zbog tog premlaćivanja, jedan od zatočenika je zadobio posjekotinu na stražnjoj strani glave, izbijena su mu četiri zuba i polomljena tri rebra. Dragan Nikolić je priznao da je još trojicu zatočenika tukao na slican nacin

Zapovjednik jedinice Mrmak ili Vinko  Škrobo Kažnjeničke bojne, podređen
Mladenu Naletiliću
- osuđen na 18 godina zatvora

Nečovječno postupanje; namjerno nanošenje velike patnje ili teških povreda tijela ili zdravlja; hotimično lišavanje života; protivpravno premještanje civila (teška kršenja ženevskih konvencija)
Protivpravni rad; pljačkanje javne ili privatne imovine (kršenja zakona ili običaja ratovanja)
Progoni na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi, nečovječna djela, ubistvo (zločini protiv čovječnosti)
Vinko Martinović je sudjelovao u ubistvu Nenada Harmandžića koji je iz zatočeničkog centra Heliodrom odveden u bazu Vinka Martinovića base 12. ili 13. jula 1993., gdje je brutalno pretučen i zlostavljan prije nego što je ubijen puščanim metkom ispaljenim kroz obraz.
Martinović je bio odgovoran, te je lično učestvovao u sakupljanju civilnog muslimanskog stanovništva iz Mostara i njihovom protivpravnom premještanju i zatočavanju u zatočeničkom centru Heliodrom. žene, djeca i starije osobe su zastrašivane i tjerane iz svojih kuća pod prijetnjom oružja i uz udarce vojničkih
kundaka. Nakon toga, mnogi stanovi su opljačkani.
Koristio je ratne zatvorenike za kopanje rovova, građenje obrambenih fortifikacija od vreća s pijeskom i nošenje ranjenih i ubijenih vojnika.
Dana 17. septembra 1993., prisilio je četiri zatočenika da se odjenu kao vojnici, nose drvene puške i stoje na liniji neprijateljske vatre, čineći od njih na taj način žive štitove za vojnike bosanske Hrvate.

Osnivač i zapovjednik Kažnjeničke bojne bosanskih Hrvata, jedinice od oko 200 do 300 vojnika stacionirane u okolici Mostara u jugoistočnoj Bosni i Hercegovini
- Osuđen na 20 godina zatvora

Mučenje; namjerno nanošenje velikih patnji ili teških povreda tijela ili zdravlja; protivpravno preseljenje civila (teška kršenja ženevskih konvencija)
Protivpravni rad; bezobzirno razaranje koje nije opravdano vojnom potrebom; pljačkanje javne ili privatne imovine (kršenje zakona ili običaja ratovanja)
Progoni na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi; mučenje (zločini protiv čovječnosti)
Mladen Naletilić je u više navrata počinio mučenje, okrutno postupanje i namjerno nanošenje velike patnje, u Doljanima, u Duhanskom institutu u Mostaru i u zatočeničkom centru Heliodrom, zapadno od Mostara. Na primjer, Naletilić je jednom prilikom osobno tukao mladića po imenu Zilić po genitalijama i licu, a zatim dopustio svojim ljudima da ga dalje tuku; drugom prilikom, Naletilić je mučio 16-godišnjeg zatočenika prijeteći mu da će ga ubiti ako mu ne pruži informacije.
Naredio je uništenje svih kuća bosanskih Muslimana u Doljanima 21. aprila 1993.
Prisilno je uklonio oko 400 civila bosanskih Muslimana iz Sovića i Doljana 4. maja 1993.
Koristio je zatvorenike za kopanje kanala u blizini njegove vile.
Snage pod zapovjedništvom Mladena Naletilića pljačkale su privatnu imovinu bosanskih Muslimana u Mostaru.

Tokom 1992. godine, bio je pripadnik jednog interventnog voda, specijalne
policijske jedinice bosanskih Srba u gradu Prijedoru, u sjeverozapadnom dijelu
Bosne i Hercegovine.
- osuđen na 17 godina zatvora

Ubistvo, nehumana djela (kršenja zakona i običaja ratovanja, zločini protiv čovječnosti)
Zajedno sa drugim pripadnicima interventnog voda, Darko Mrđa je lično i direktno učestvovao u izvođenju, čuvanju, sprovođenju, streljanju i ubistvu više od 200 nenaoružanih muškaraca na Korićanskim stijenama. Osim 12 muškaraca koji su preživjeli pokolj, svi muškarci su poubijani.

Miroslav Kvočka, Profesionalni policajac u stanici policije Omarska; učestvovao je u radu logora Omarska, na sjeverozapadu Bosne i Hercegovine, kao funkcionalni ekvivalent zamjenika komandira stražarske službe.
- osuđen na 7 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj i vjerskoj osnovi (zločini protiv čovječnosti)
Miroslav Kvočka je zauzimao visok položaj u logoru i imao je odreč‘eni stepen vlasti nad stražarima.
Imao je znatan uticaj da spriječi ili zaustavi neka zlostavljanja, ali je taj uticaj rijetko koristio.
Bio je prisutan kada su krivična djela počinjena i bez sumnje je znao da se krajnje teško fizičko i psihičko nasilje redovito vrši nad nesrbima zatvorenima u Omarskoj.
Ubistvo i mučenje (kršenja zakona i običaja ratovanja)
Bio je saizvršilac udruženog zločinačkog poduhvata u ubistvu dvojice zatočenika u logoru Omarska.
Kao dio udruženog zločinačkog poduhvata, poticao je, počinio i na druge načine pomagao i podržavao mučenje i premlaćivanje bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata svojim odobravanjem i ohrabrivanjem ili pristankom na ta krivična djela.

Dragoljub Prcac, Penzionisani policajac i kriminalistički tehničar koji je 29. aprila 1992. mobilisan i raspoređen u policijsku stanicu Omarska; administrativni pomoćnik komandanta logora Omarska.
- osuđen na 5 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi (zločini protiv čovječnosti)

Dragoljub Prcać je bio svjestan djela krajnjeg fizičkog i psihičkog nasilja koje se redovito vršilo nad nesrbima zatočenima u Omarskoj.
Svoje dužnosti je obavljao marljivo i gotovo nikada nije intervenisao, čime je aktivno doprinosio sistemu progona koji je vladao u logoru.
Bio je svjestan da krivična djela počinjena nad nesrbima zatočenim u logoru imaju karakter progona i, na osnovu svog svjesnog i značajnog učešća u sistemu progona koji je vladao logorom Omarska, Dragoljub Prcać je imao namjeru da vrši diskriminaciju nad nesrbima zatočenim u logoru.
Ubistvo i mučenje (kršenja zakona i običaja ratovanja)
Ostajao je ravnodušan na zločine koji su se činili u njegovom prisustvu. Njegova šutnja se može protumačiti kao davanje moralne podrške ili odobravanje počiniocima.

Milojica Kos, Vođa smjene straže u logoru Omarska od otprilike 31. maja do 6. avgusta 1992; takođe poznat kao Krle
- osuđen na 6 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj i vjerskoj osnovi, ubistvo, nehumana djela (zločini protiv čovječnosti)
Milojica Kos je neposredno znao za postupke i uslove u Omarskoj obilježene zlostavljanjem.
Učestvovao je u djelima nasilja nad zatočenicima.
Bio je na položaju vlasti i uticaja u odnosu na stražare u svojoj smjeni.
Bio je upleten u iznuđivanje i krađu novca od zatočenika u logoru Omarska.
Ubistvo i mučenje (kršenja zakona i običaja ratovanja)
Aktivno je učestvovao ili prešutno odobravao krivični djela počinjenia u svom prisustvu ili od strane stražara u njegovoj smjeni.
Bio je direktno i lično uključen u premlaćivanja zatočenika sredinom jula 1992.

Mladjo Radic, Profesionalni policajac raspoređen u policijsku stanicu Omarska i vođa smjene u logoru Omarska od otprilike 28. maja do kraja avgusta 1992.; takođe poznat kao Krkan
- osuđen na 20 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj i vjerskoj osnovi, ubistvo, nehumana djela (zločini protiv čovječnosti)
Mlađo Radić je znao da se u logoru Omarska redovito vrše djela krajnjeg fizičkog i psihičkog nasilja u svrhu diskriminacije.

Imao je značajnu vlast nad stražarima u svojoj smjeni u logoru i koristio je tu vlast za selektivno sprečavanje krivičnih djela, ignorišući veliku većinu zločina počinjenih tokom njegove smjene.
Silovao je jednu zatočenicu i pokušao da siluje drugu.
Učestvovao je u seksualnom zastrašivanju, zlostavljanju i napastvovanju druge tri zatočenice.
Ubistvo i mučenje (kršenja zakona i običaja ratovanja)
Odvodio je zatočenike u sobe gdje su ih isljeđivali, a zatim ih vraćao nazad nakon što su bili ne samo ispitivani već i premlaćeni.
Nije spriječio ljude izvan logora, uključujući Duška Tadića i Zorana Žigića, da ulaze u logor i učestvuju u premlaćivanju zatočenika.
Nekoliko zatočenika je umrlo nakon premlaćivanja koja su počinili stražari u njegovoj smjeni.
Uzevši u obzir ranjivost žrtava, bol koji im je namjerno nanesen i stanje neizvjesnosti u kojem su držane žene zatočene u logoru Omarska, Vijeće je djela seksualnog nasilja okarakterisalo kao djela mucenja

Zoran Žigić, Taksista koji je mobilisan u rezervnu policiju. Kratko je radio kao stražar u logoru Keraterm, a konkretno je ulazio u logore Omarska i Trnopolje kako bi zlostavljao, batinao, mučio i/ili ubijao zatočenike; takođe poznat kao Žiga
- osuđen na 25 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj i vjerskoj osnovi (zločini protiv čovječnosti)
Zoran Žigić je učestvovao u premlaćivanju trojice zatočenika u logoru Omarska i pomogao je i podržavao premlaćivanje jednog drugog zatočenika.
Ubio je dvojicu zatočenika.
Bio je saučesnik u ubistvu jednog zatočenika u logoru Keraterm.
Mučenje i okrutno postupanje (kršenja zakona i običaja ratovanja)
Zoran Žigić je koristio oružja kao što je palica na čijem vrhu je bila metalna kugla kako bi naudio zatočenicima.
Trojici zatočenika je naredio da zauzmu položaje poput pasa, sjedeći na rukama i stopalima, a onda ih je počeo da tuče. Nakon dugotrajnog batinanja, naredio im je da puze vani kao psi i da operu krvlju oblivena lica u jednoj lokvi prljave kišnice. Batinanje je zatim nastavljeno.

Drago Josipović, Tokom aprila 1993., pripadnik snaga bosanskih Hrvata (HVO) u Šantićima, selu u Lašvanskoj dolini, u središnjoj Bosni i Hercegovini
- Osuđen na 12 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi; ubistvo; nečovječna djela (zločini protiv čovječnosti)
Drago Josipović je aktivno sudjelovao u vojnom napadu na civile u selu Ahmići tokom kojeg je ubijeno više od 100 civila i uništeno 169 kuća u kojima su živjeli Muslimani.
Sudjelovao je u ubistvu jednog muškarca koji je ubijen pred svojom obitelji. Takođe je sudjelovao u izbacivanju jedne obitelji iz njihove kuće i paljenju kuće.

Vladimir Šantic, U aprilu 1993. bio je lokalni zapovjednik vojne policije i "Džokera", jedinice HVO-a, u središnjoj Bosni i Hercegovini
- Osuđen na 18 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi; ubistvo; nečovječna djela (zločini protiv čovječnosti)
Vladimir  Šantić je aktivno sudjelovao u vojnom napadu na civile u selu Ahmići tokom kojeg je ubijeno više od 100 civila i uništeno 169 kuća u kojima su živjeli Muslimani. Njegovo prisustvo, kao lokalnog zapovjednika "Džokera" i vojne policije, na mjestu napada poslužilo je kao ohrabrenje njegovim potčinjenima da počine zločine.
Imao je aktivnu ulogu u spaljivanju jedne određene kuće i ubistvu muškarca koji je u njoj živio.

Dragoljub Kunarac, U relevantnom periodu, komandant izviđačke jedinice Vojske bosanskih Srba (VRS) koja je bila dio lokalne Fočanske taktičke grupe
- Osuđen na 28 godina zatvora

Mučenje i silovanje (zločini protiv čovječnosti i kršenja zakona i običaja ratovanja)

Dragoljub Kunarac je silovao tri žrtve u svom štabu u ulici Osmana Аikića br. 16 u Foči.
Pomagao je i podržavao grupno silovanje četiri žrtve koje su počinili njegovi vojnici.
Zajedno s dva druga vojnika sredinom jula 1992. prijetio je žrtvi da će ubiti nju i njenog sina.
Porobljavanje (zločini protiv čovječnosti)
Dragoljub Kunarac je lično počinio krivično djelo porobljavanja tako što je dvije žene potpuno lišio kontrole nad njihovim životom i prema njima postupao kao prema svojem vlasništvu.

Radomir Kovač, Jedan od zamjenika komandanta vojne policije Vojske bosanskih Srba (VRS) i vođa paravojnih snaga u gradu Foči
- Osuđen na 20 godina zatvora

Porobljavanje (zločini protiv čovječnosti)
Radomir Kovač je u svom stanu dvije žrtve držao zatočene oko četiri mjeseca.
Zatvaranjem djevojaka i korištenjem svojeg de facto prava vlasništva, Kovač je postupao prema četiri žrtve kao prema svojem vlasništvu.
Silovanje (zločini protiv čovječnosti i kršenja zakona i običaja ratovanja)
Zajedno s drugim vojnicima silovao je dvije žrtve.
Zajedno s drugim vojnicima silovao je dvije žrtve u periodu dok su držane zatočene u njegovom stanu.
Pomogao je drugim vojnicima da siluju tri žrtve.

Povrede ličnog dostojanstva (kršenje zakona i običaja ratovanja)
Radomir Kovač je četiri žrtve bez prestanka ponižavao.
Tri žrtve je prisilio da plešu gole na stolu dok ih je on gledao.
Jednu žrtvu je prodao muškarcu kojeg su zvali Dragec za 200 njemačkih maraka, a drugu žrtvu je predao njegovim vojnicima.
Dvije žrtve je prodao nekim crnogorskim vojnicima, svaku za 500 njemačkih maraka.

Zoran Vukovic, Jedan od zamjenika komandanta vojne policije Vojske bosanskih Srba (VRS) i pripadnik paravojnih snaga u gradu Foči
- Osuđen na 12 godina zatvora

Mučenje i silovanje (zločini protiv čovječnosti i kršenja zakona i običaja ratovanja)

Zoran Vuković je zajedno s jednim drugim vojnikom odveo jednu žrtvu iz sportske dvorane Partizan u Foči u jedan stan u blizini i silovao je iako je znao da ima samo 15 godina.

Načelnik štaba/zamjenik komandanta Drinskog korpusa Vojske bosanskih Srba (VRS); u junu 1995. unaprijeđen u čin general-majora; preuzeo komandu nad Drinskim korpusom 13. jula 1995.
- Osudjen na 35 godina zatvora

Pomaganje i podržavanje genocida, ubistva (kršenja zakona i običaja ratovanja), istrebljenje i progoni (zločini protiv čovječnosti)
Barem od 15. jula 1995., Radislav Krstić je znao za genocidnu namjeru nekih članova Glavnog štaba VRS. Premda je to znao, dozvolio im je da koriste osoblje i resurse pod njegovom komandom kako bi im se omogućila ubijanja .
Dok je 25.000 žena, djece i starijih ljudi bosanskih Muslimana prisilno preseljeno iz srebreničke enklave (vidi kartu), snage VRS su smislile i provele plan eliminacije svih vojno sposobnih muškaraca bosanskih Muslimana u Srebrenici, bez obzira na to da li su bili civili ili vojna lica.
Od 13. do 19. jula 1995., 7.000 do 8.000 muškaraca je sistematski ubijeno ili su ubijeni u masovnim pogubljenjima.
Nekolicini žrtava koje su preživjele masovna pogubljenja nanesene su teške tjelesne i duševne povrede.
Ubistvo (kršenje zakona i običaja ratovanja) i progoni (zločini protiv čovječnosti)
Radislav Krstić je imao vodeću ulogu u operaciji kodnog imena Krivaja 95 kojom je planiran napad na srebreničku enklavu.
Dio te operacije bilo je granatiranje Srebrenice s namjerom da se stanovništvo bosanskih Muslimana zastraši i da ga se otjera u Potočare, obližnje naselje sjeverno od Srebrenice, gdje ih je potpuna nestašica hrane, skloništa i nužnih usluga trebala dodatno zastrašiti i izazvati paniku i konačno ih natjerati da
napuste tu teritoriju.
Nakon dolaska srpskih snaga u Potočare, izbjeglice bosanski Muslimani koji su se sklonili u UN-ovoj bazi i oko nje, bili su podvrgnuti kampanji terorisanja koja se sastojala od prijetnji, uvreda, pljačkanja i spaljivanja kuća, premlaćivanja, silovanja i ubistava.
S obzirom da je bio prisutan na dva sastanka koja je sazvao komandant VRS-a general Ratko Mladić u hotelu Fontana u Bratuncu, gradu (i opštini) u istočnoj Bosni i Hercegovini, Radislav Krstić je znao da su civili bosanski Muslimani suočeni s humanitarnom krizom i izloženi krivičnim djelima.
Radislav Krstić je na taj način postao odgovoran za ubistva, silovanja, premlaćivanja i zlostavljanja počinjena tokom izvršenja zločinačkog poduhvata u periodu izmedju 10. i 13. jula 1995. u Potočarima.

Radislav Krstić je naredio da se obezbijede autobusi za prisilno premještanje 25.000 žena, djece i starijih osoba bosanskih Muslimana u Kladanj, grad na teritoriji pod kontrolom Vlade BiH, i da kasnije napuste Potočare odvozeći te civile.

Od aprila 1992. do avgusta 1993., upravnik Kazneno-popravnog doma (KP Dom), zatočeničkog logora kojim su upravljale srpske vlasti u Foči, jugoistočno od Sarajeva, Bosna i Hercegovina, blizu granice sa Srbijom i Crnom Gorom
- osudjen na 15 godina zatvora

Mučenje; ubistvo (zločini protiv čovječnosti, kršenja zakona i običaja ratovanja)
Milorad Krnojelac je znao ili imao razloga da zna da njegovi podredjeni muče zatočenike i nije preuzeo nikakve mjere da to spriječi.
Informacije kojima je raspolagao bile su dovoljne da ga upozore da su njegovi podredjeni umiješani u ubistva zatočenika. S obzirom da je znao za premlaćivanja i sumnjive nestanke zatočenika, te da je video tragove metaka na zidovima, mogao je da utvrdi da su počinioci tih premlaćivanja vjerovatno počinili ubistva. Medjutim, on o tome nije proveo istragu.
Progoni (zločini protiv čovječnosti)
Milorad Krnojelac je znao da je zatvaranje nesrba protivpravno, kao i da njegova djela ili propusti doprinose ostvarivanju protivpravnog zatvaranja.
Znao je za odluku da se protivpravno zatočeni nesrbi koriste za prisilni rad. Redovno se sastajao sa upravnicima fabrike namještaja, metalskog pogona i poljoprivrednog dobra gdje su zatočenici radili, i vršio je konačnu kontrolu rada zatočenika.
Svom osoblju je odobrio da predaju nesrpske zatočenike kako bi bili deportovani i doprinosio je tim odlascima tako što je dozvolio da se ta praksa nastavi. Mnogi zatočenici više nikada nisu vidjeni živi nakon što su napustili KP dom.
Okrutno postupanje (kršenja zakona i običaja ratovanja)
Milorad Krnojelac je imao saznanja da su uslovi u KP domu okrutni. Logor je bio prenatrpan; neki nisu mogli naći prostora da spavaju ležeći. Zatočenicima su davali hranu u količinama tek dostatnim za preživljavanje. Nisu imali odjeću za presvlačenje tokom zime nije bilo grijanja. Mogli su čuti zvukove premlaćivanja zatočenika u drugim zgradama. Kao rezultat životnih uslova, psihičko i fizičko zdravlje mnogih zatočenika je uništeno. Kao upravnik logora, Krnojelac je znao da time što ne preduzima nikakve mjere ohrabruje glavne počinioce da održe te uslove, te da tako u velikoj mjeri doprinosi njihovom odrzavanju

Član rukovodstva bosanskih Srba tokom rata (kasnije Repulike Srpske) - Glavnog odbora Srpske demokratske stranke Bosne i Hercegovine (SDS) i predsjednik Skupštine bosanskih Srba
- Osuđen na 20 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi, deportacije, nehumana djela (prisilno premještanje)(zločini protiv čovječnosti)
- Momčilo Krajišnik je proglašen odgovornim za deportacije u Zvorniku, Banja Luci i Prnjavoru i prisilno premještanje u Bijeljini, Bratuncu, Zvorniku, Bosanskoj Krupi, Sanskom Mostu, Trnovu i Sokolcu. Ta su krivična djela obuhvatala prisilno raseljavanje više hiljada civila Muslimana i Hrvata, među kojima su bile žene, djela i starci, tokom razdoblja od aprila do decembra 1992.

Od 29. aprila 1992. do 31. decembra 1992. bio je član Prijedorskog Kriznog štaba, zatim Ratnog Predsjedništva koje je naslijedilo Krizni štab, i Opštinskog odbora za narodnu odbranu. Sve vrijeme tokom tog perioda, bio je predsjednik Izvršnog odbora Skupštine Opštine Prijedor.
- Umro je 1. augusta 1998.
- Postupak protiv njega je okončan 24. augusta 1998.

Genocid, saučesništvo u genocidu (genocid)
Istrebljenje; progoni; mučenje; deportacija (zločini protiv čovječnosti)
Ubistvo; okrutno postupanje; mučenje; bezobzirno razaranje gradova, sela ili naselja, ili pustošenje koje nije opravdano vojnom nuždom (kršenja zakona i običaja ratovanja)
Hotimično lišavanje života; mučenje; hotimično nanošenje velike patnje; protivpravna deportacija ili premještanje; rasprostranjeno uništavanje imovine i oduzimanje imovine koje nije opravdano vojnom nuždom ili je izvršeno na protivpravan i bezobziran način (teška kršenja ženevskih konvencija iz 1949.)
- Od početka proljeća 1992., Milan Kovačević, kao član prijedorskog Kriznog štaba, naredio je i proveo plan čiji je cilj bio protjerivanje i bosanskih Hrvata iz opštine Prijedor i s područja Bosne i Hercegovine koje je proglašeno srpskom teritorijom.
- Plan koji su proveli Milan Kovačević i Krizni štab uključivao je ograničavanje kretanja stanovnika bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata na njihova sela, a zatim su na ta područja naredili ili inicirali napade zajedničkih snaga 43. brigade i drugih jedinica Jugoslovenske narodne armije (JNA), jedinica Teritorijalne odbrane (TO) iz Prijedora, redovnih i rezervnih policijskih snaga iz Prijedora i
paravojnih jedinica koje je organizovala i opremila Srpska Demokratska stranka (SDS).
- Bosanski Muslimani i bosanski Hrvati, koje su uhvatile snage bosanskih Srba i srpske snage, a koji nisu odmah ubijeni, odvedeni su u zatočeničke logore Omarska, Keraterm ili Trnopolje, koji su osnovani po naredbi Kriznog štaba. Logori Omarska, Keraterm i Trnopolje namjerno su vođeni na način koji je
imao za cilj stvoriti uslove koji će dovesti do fizičkog uništenja zatvorenika, s namjerom da se unište, djelimično, bosanski Muslimani i bosanski Hrvati kao nacionalne, etničke ili vjerske grupe. Uslovi su bili užasni i surovi.
- Od 29. aprila 1992. do 31. decembra 1992., Milan Kovačević je znao ili imao razloga da zna da snage bosanskih Srba i srpske snage pod kontrolom Kriznog štaba ubijaju bosanske Muslimane i bosanske Hrvate ili su to već učinili, a nije preduzeo nužne i razumne mjere da spriječi takva djela ili da kazni počinitelje.

- Tokom napada i nakon napada na nesrpska područja u opštini Prijedor, srpske snage pod kontrolom prijedorskog Kriznog štaba sistematski su pljačkale i uništavale sela i imovinu bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata, uključujući kuće, prodavnice, džamije i crkve. Razaranje je bilo tako širokih razmjera da u mnogim selima bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata na tom području ništa nije ostalo osim dijelova zgrada i šute, a u gradovima Prijedor i Kozarac nije pošteč‘ena niti jedna džamija.

Zapovjednik Viteške brigade Hrvatskog vijeća obrane (HVO) od njezinog osnivanja 1992. barem do kraja svibnja 1993., te u vrijeme kad je HDZ-BiH/HVO preuzeo općinske funkcije u općini Vitez
- Osudjen na 6 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi; zatvaranje; protupravno zatvaranje civila (zločini protiv čovječnosti)
· Mario Čerkez snosi individualnu kaznenu odgovornost za zatvaranje i protupravno zatvaranje civila bosanskih Muslimana u kino-dvorani u Vitezu i zgradi SDK u Vitezu do kraja travnja 1993.
· U kino-dvorani je bilo zatočeno oko 200-300 muškaraca Muslimana svih dobi, koji su bili pohvatani.
Mnogi su bili podvrgnuti okrutnim postupcima, prisiljeni da kopaju rovove, te korišteni kao taoci i živi štitovi. Neki od onih koji su bili prisiljeni kopati rovove nisu se vratili.
· Zatočenici iz zgrade SDK odvodjeni su na kopanje rovova. Neki su morali kopati rovove po pet dana blizu bojišnice, gdje je bilo vrlo opasno. Katkad su zatočenicima prijetili sjekirom i tjerali ih da rade dan i noć. Kao zapovjednik brigade, Mario Čerkez je bio dogovoran za tretman zatočenika; medjutim, svoju dužnost nije obavio na primjeren način.

Jedan od vodećih političara u zajednici bosanskih Hrvata: od 1991. do 1995.,
predsjednik Hrvatske demokratske zajednice Bosne i Hercegovine (HDZ-BiH); od 1992. do 1995., potpredsjednik i član Predsjedništva Hrvatske Zajednice Herceg- Bosne (HZ H-B), a kasnije Hrvatske Republike Herceg-Bosne (HR H-B)
- Osudjen na 25 godina zatvora

Protupravni napad na civile; protupravni napad na civilne objekte; bezobzirno razaranje koje nije opravdano vojnom nuždom; pljačkanje javne ili privatne imovine; uništavanje ili hotimično oštećivanje vjerskih ili obrazovnih ustanova (kršenja zakona ili običaja ratovanja)
Hotimično lišavanje života; nečovječno postupanje; protupravno zatvaranje civila (teška kršenja ženevskih konvencija)
Progoni na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi; ubojstvo; nehumana djela; zatvaranje (zločini protiv čovječnosti)
· Kao predsjednik HDZ-BiH, Dario Kordić zdušno se uključio u zajednički plan progona. Planirao je, poticao i naređivao kaznena djela u općinama Travnik, Vitez, Busovača i Kiseljak, u blizini Lašvanske doline u središnjoj Bosni i Hercegovini.
· Prisustvovao je sastancima političara tokom kojij je odobren napad na selo Ahmići, u općini Vitez, počinjen 16. travnja 1993. U tom je napadu masakrirano više od 100 civila bosanskih Muslimana, uključujući 32 žene i 11 djece, razorene su kuće, a selo etnički očišćeno od muslimanskog stanovništva.
Dario Kordić je kao visoki regionalni političar sudjelovao u planiranju vojne operacije i napada čiji je cilj bio čišćenje tog područja od Muslimana.
· Planirao je napade na druga područja Lašvanske doline, uključujući zaseoke  Šantići, Pirići i Nadioci. Ti napadi, zajedno s napadima na Vitez i Večerisku, između ostalog, slijedili su zajednički plan čiji je cilj bio etničko čišćenje tog područja od stanovnika bosanskih Muslimana.
· Kao politički čelnik sa značajnim vojnim utjecajem, poticao je, planirao i naredio napad na Busovaču, koji je bio usmjeren protiv civilnog muslimanskog stanovništva i civilnih objekata. Mnogi civili Muslimani su ubijeni ili protjerani, a njihova imovina je uništena tijekom napada.
· Dario Kordić je naredio pritvaranje bosanskih Muslimana i uspostavljanje pritvorskih objekata u Lašvanskoj dolini, konkretno u mjestu Kaonik, kino-dvorani u Vitezu, Veterinarskoj stanici i zgradi SDK (u bloku ureda u Vitezu), u  Šahovskom klubu i školi u Dubravici.

Tokom maja i juna 1992, delovao po ovlašćenju policije u Brčkom, koja je u to
vrijeme bila pod kontrolom srpskih snaga; nalazio se na položaju vlasti u logoru Luka, improvizovanom zatočeničkom objektu u Brčkom, gradu i opštini na severoistoku Bosne i Hercegovine; sebe je nazivao srpski Adolf
- Osudjen na 40 godina zatvora

Ubistvo; okrutno postupanje; pljačka (kršenja zakona i običaja ratovanja)
Ubistvo; nehumana dela (zločini protiv čovečnosti)
Goran Jelisić je ubio pet ljudi u policijskoj stanici u Brkom i osam ljudi u logoru Luka.
Dana 6. ili 7. maja, sproveo je nepoznatog zatočenika niz ulicu u blizini policijske stanice u Brčkom i pucao mu u potiljak iz automatskog pištolja marke škorpion.
Sistematski je ubijao muslimanske zatočenike u autobuskom preduzeću Laser, policijskoj stanici u Brčkom i u logoru Luka.
Na dan 9. maja 1992. godine ili približno tog datuma, u blizini glavnog hangara u logoru Luka, bivšem lučkom objektu, pretukao je jednu zatočenicu policijskom palicom a zatim je ubio iz vatrenog oružja.
Goran Jelisić je krao novac, ručne satove, nakit i druge dragocjenosti zatočenika po njihovom dolasku u logor Luka, pritom prijeteći smrću onima koji ne predaju sve što imaju.

Komandant Sarajevsko-romanijskog korpusa Vojske bosanskih Srba (VRS), koji se nalazio oko Sarajeva, Bosna i Hercegovina; od novembra 1992. imao je čin generalmajora.
- Osuđen na kaznu doživotnog zatvora

Djela nasilja čiji je prevashodni cilj širenje terora među civilnim stanovništvom, kako je navedeno u članu 51 Dopunskog protokola I ženevskih konvencija iz 1949. (kršenja zakona ili običaja ratovanja)
Ubistvo i nehumana djela koja nisu ubistvo (zločini protiv čovječnosti)
Stanislav Galić je vodio kampanju granatiranja i snajperskog djelovanja na Sarajevo s osnovnim ciljem širenja terora među civilnim stanovništvom grada.
Posljedice tih napada, koji su bili gotovo svakodnevni tokom mnogo mjeseci, bile su smrt stotina muškaraca i žena svih starosnih dobi, uključujući djecu, i ranjavanje hiljada ljudi, s namjerom terorisanja cjelokupnog stanovništva.

Stojan Župljanin, Načelnik regionalnog Centra službi bezbjednosti (u daljem tekstu: CSB) u Banjaluci, gradu u sjeverozapadnoj Bosni i Hercegovini; član Kriznog štaba Autonomne regije Krajina (ARK), i savjetnik predsjednika Republike Srpske (RS) za unutrašnje poslove.

Mico Stanišić; Od 1. aprila 1992., ministar novoosnovanog srpskog ministarstva unutrašnjih poslova u Bosni i Hercegovini (MUP RS)

Progoni na političkoj, rasnoj i vjerskoj osnovi, istrebljenje, ubistvo, mučenje, nehumana djela (uključujući prisilno premještanje) i deportacija (zločini protiv čovječnosti) Ubistvo, mučenje i okrutno postupanje (kršenja zakona i običaja ratovanja)
Od 1. aprila do 31. decembra 1992., Mićo Stanišić, u dogovoru s drugim učesnicima udruženog zločinačkog poduhvata (UZP), izvršio je, ili je lično podsticao ili na druge načine podržavao i pomogao planiranje, pripremanje ili izvršenje progona bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata na političkoj, rasnoj
i vjerskoj osnovi u opštinama Banja Luka, Bileća, Bosanski  Šamac, Brčko, Doboj, Donji Vakuf, Gacko, Ilijaš, Ključ, Kotor Varoš, Pale, Prijedor, Sanski Most, Teslić, Vlasenica, Višegrad, Vogošća i Zvornik. Tokom istog perioda, Stojan Župljanin, u dogovoru s drugim učesnicima UZP-a izvršio je, ili je lično planirao, podsticao, naredio ili na druge načine podržavao i pomagao planiranje, pripremanje ili izvršenje progona bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi u opštinama ARK Banja Luka, Donji Vakuf, Ključ, Kotor Varoš, Prijedor, Sanski Most i Teslić.
Optuženi su za istrebljenje i ubistva bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata u navedenim opštinama.

Optuženi su za mučenje, okrutno postupanje i nehumana djela koja su srpske snage izvršile nad nesprskim stanovništvom u navedenim opštinama.
Optuženi su za deportacije i protivzakonito prisilno premještanje desetaka hiljada bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata iz navedenih opština na područja pod kontrolom Vlade Republike Bosne i Hercegovine, te
u Hrvatsku, Srbiju i Crnu Goru.

Pomoćnik komandanta za obavještajno-bezbjednosne poslove Glavnog štaba Vojske bosanskih Srba (VRS); bio je neposredno odgovoran komandantu Glavnog štaba, generalu Ratku Mladiću

Sva krivična djela u ovom predmetu počinjena su u vremenskom periodu od jula do novembra 1995.

Genocid
S namjerom da uništi dio muslimanskog naroda u Bosni kao nacionalnu, etničku ili vjersku grupu, Zdravko Tolimir je lišio života pripadnike te grupe planiranim i oportunističkim, situaciono uslovljenim pogubljenjima po kratkom postupku.
S istom namjerom, nanio je teške tjelesne i duševne povrede pripadnicima stanovništva Srebrenice i Žepe, kako ženama tako i muškarcima, između ostalog odvajanjem vojno sposobnih muškaraca od njihovih porodica i prisilnim iseljavanjem stanovništva iz njihovih domova na područja izvan Republike Srpske.
Udruživanje radi vršenja genocida
Zdravko Tolimir je sklopio sporazum s nekoliko osoba, uključujući generala Ratka Mladića, generala Milenka Živanovića, generala Radislava Krstića, da liše života vojno sposobne muškarce Muslimane iz Srebrenice koji su zarobljeni ili su se predali poslije pada Srebrenice 11. jula 1995. i da uklone preostalo
muslimansko stanovništvo Srebrenice i Žepe iz Republike Srpske s namjerom da unište te Muslimane.
Sklopio je sporazum s namjerom da liši života muškarce Muslimane iz Srebrenica i da nanese teške tjelesne i duševne povrede Muslimanima iz Srebrenice, te da u realizaciji te namjere dijelom unište tu nacionalnu, etničku ili vjersku grupu kao takvu.
Istrebljenje (zločini protiv čovječnosti), ubistvo (zločini protiv čovječnosti, kršenja zakona i običaja ratovanja)
Zdravko Tolimir je počinio krivično djelo istrebljenja masovnim i sistematskim ubijanjem muškaraca Muslimana iz Srebrenice uključujući, između ostalog, 150 muškaraca bosanskih Muslimana u dolini Cerske, više od 130 muškaraca bosanskih Muslimana u Novoj Kasabi, više od 1.000 muškaraca bosanskih Muslimana u skladištu u Kravici i na livadi u Sandićima, približno 500 muškaraca bosanskih Muslimana koji su držani u školi u selu Ročevići u blizini Zvornika, približno 1.000 muškaraca bosanskih Muslimana u Orahovcu (u blizini Lažete), više muškaraca bosanskih Muslimana koji su bili pritvoreni u školi u Petkovcima, približno 1.000 muškaraca bosanskih Muslimana kod brane u blizini Petkovaca, 1.200 muškaraca bosanskih Muslimana pritvorenih u školi u Kuli u blizini Pilice, oko 500 muškaraca bosanskih Muslimana u blizini Kozluka i približno 500 muškaraca u Domu kulture u Pilici. Mnoga tijela su bila pokopana u masovnim grobnicama, a poslije su iskopana i ponovo pokopana na drugim lokacijama.
Tokom kampanje prisilnog premještanja i organizovanih pogubljenja i nakon nje, snage vojske i policije bosanskih Srba učestvovale su u oportunističkim pogubljenjima zarobljenih muškaraca bosanskih Muslimana iz srebreničke enklave.
Zdravko Tolimir je počinio krivično djelo ubistva učestvujući u toj kampanji.
Progoni na političkoj, rasnoj i vjerskoj osnovi (zločini protiv čovječnosti)
Zdravko Tolimir je počinio krivično djelo progona na sljedeći način i sljedećim sredstvima: ubistvom hiljada civila bosanskih Muslimana, uključujući muškarce, žene, djecu i starije osobe; okrutnim i nečovječnim postupanjem prema civilima bosanskim Muslimanima, uključujući ubistva i teška premlaćivanja u Potočarima i objektima za zatočavanje u Bratuncu i Zvorniku; terorisanjem civila bosanskih Muslimana u Srebrenici i Potočarima; uništavanjem lične imovine i stvari u vlasništvu bosanskim Muslimana; prisilnim premještanjem bosanskih Muslimana iz Srebrenice i Žepe prisilnim odvoženjem žena i djece autobusima na teritoriju pod kontrolom bosanskih Muslimana i prisilnim odvoženjem muškaraca koji su izdvojeni u Potočarima, koji su zarobljeni ili su se predali iz kolone, autobusima na područje Zvornika, gdje su na kraju pogubljeni, te deportacijom muškaraca bosanskih Muslimana iz Žepe koji su bili prisiljeni da pobjegnu iz svojih domova u Žepi u Srbiju.
Prisilno premještanje (zločini protiv čovječnosti)
Kako bi prisilio muslimansko stanovništvo Srebrenice i Žepe da napusti to područje, Zdravko Tolimir je proveo više akcija, koje su, između ostalog, uključivale sljedeće: stvaranje nepodnošljivih životnih uslova za stanovnike enklave granatiranjem civilnih ciljeva u Srebrenici i Žepi i kontrolom kretanja ljudi iz enklava; poražavanje muslimanskih snaga i vojno onesposobljavanje lokalnih snaga UN-a; i sprečavanje i kontrolisanje međunarodne zaštite enklava spolja, uključujući zračne napade i međunarodne posmatrače.
Deportacija (zločini protiv čovječnosti)
Zdravko Tolimir je počinio krivično djelo deportacije prisilnim iseljavanjem muškaraca bosanskih Muslimana iz Žepe, preko rijeke Drine u Srbiju, stvaranjem nepodnošljivih životnih uslova u enklavi. To je uradio ograničavanjem dostave pomoći u enklavu i zastrašivanjem i terorisanjem stanovništva granatiranjem civilnih područja, vršenjem napada na enklavu i ubijanjem muškaraca Muslimana.

Progoni na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi; ubistvo; deportacije; nehumana djela (prisilno premještanje) (zločini protiv čovječnosti)
Ubistvo (kršenja zakona ili običaja ratovanja)

· Od najkasnije 1. aprila 1991. ili približno toga datuma do 31. decembra 1995, Jovica Stanišić i Franko Simatović, djelujući pojedinačno ili u dogovoru s drugim učesnicima udruženog zločinačkog poduhvata, planirali su, naredili i/ili na druge načine pomagali i podržavali planiranje, pripremanje i/ili izvršenje progona Hrvata, bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata i drugih nesrba u Srpskoj autonomnoj oblasti Krajina (SAO Krajina) i Srpskoj autonomnoj oblasti Slavonija, Baranja i zapadni Srijem/Srem (SAO SBZS), tj. na područjima Hrvatske pod kontrolom Srba, kao i u Bosni i Hercegovini u opštinama Bijeljina, Bosanski  Šamac, Doboj, Sanski Most, Trnovo (progon muslimanskih civila iz Srebrenice) i Zvornik.
· Ti progoni su počinjeni na diskriminatorskim osnovima političke pripadnosti, rase ili religije i uključivali su ubistva, prisilno premještanje i deportacije civila Hrvata, bosanskih Muslimana, bosanskih Hrvata i drugih nesrba.

OPTUŽNICA I OPTUŽBE
Optužnica protiv Jovice Stanišića i Franka Simatovića podnesena je i potvrdjena 1. maja 2003. Dana 9. decembra 2003, Tužilaštvo je podnelo izmenjenu optužnicu koja je potvrdjena 29. januara 2004. Dalje izmjene su unesene u drugu izmjenjenu optužnicu koja je podnesena 20. decembra 2005. Dana 12. aprila 2006, Pretresno vijeće je naložilo Tužilaštvu da napravi neke jezičke ispravke i da pojasni odredjene djelove druge izmjenjene optužnice. Tužilaštvo je 15. maja 2006. podnijelo redigovanu drugu izmjenjenu optužnicu.
Dana 31. maja 2006, Pretresno veće je naložilo da redigovana druga izmjenjena optužnica bude važeća optužnica u ovom predmetu. Takodje je naložilo Tužilaštvu da ispravi brojeve paragrafa u optužnici, što je Tužilaštvo uradilo i 1. juna 2006. podnijelo redigovanu drugu izmjenjenu optužnicu.
Dana 4. februara 2008, Pretresno vijeće je naložilo Tužilaštvu da smanji obim optužnice u skladu sa pravilom 73bis Pravilnika. Dana 11. februara 2008, Tužilaštvo je zatražilo dopuštenje da unese izmjene u optužnicu koje nisu uključivale samo modifikacije koje je naložilo Pretresno vijeće, već i druge, nove izmjene. Zahtjev je odobren i 10. jula 2008. Tužilaštvo je podnijelo treću izmjenjenu optužnicu koja je postala važeća optužnica u ovom predmetu.
U optužnici se navodi da su u aprilu 1991. ili približno u to vrijeme, Jovica Stanišić i Franko Simatović pomogli da se osnuje centar za obuku u Golubiću, u blizini Knina, u Srpskoj Autonomnoj Oblasti (SAO) Krajina u Hrvatskoj. U tom su centru za obuku organizovali, finansirali, podržavali i usmjeravali obuku
srpskih snaga. Nakon toga su osnovani i drugi centri za obuku na područjima Hrvatske i Bosne i Hercegovine (BiH) pod kontrolom Srba koje je finansirala Služba državne bezbjednosti Srbije (DB).
Dobrovoljci i regrutirani vojnici su obučavani u tim centrima. Neki su nakon obuke razmješteni u specijalne jedinice Službe DB Srbije ili su postali instruktori u drugim jedinicama povezanim sa Službom DB Srbije. Te specijalne jedinice su počele da se tajno osnivaju od strane Službe DB Srbije ili uz njenu pomoć od najkasnije aprila 1991. i nastavile da se osnivaju tokom čitavog razdoblja na koje se odnosi optužnica s ciljem preduzimanja specijalnih vojnih akcija u Republici Hrvatskoj i BiH. Te su jedinice uključivale grupe ili pripadnike grupa poznatih pod sljedećim imenima: Jedinica za posebnu namjenu MUP-a Srbije, JATD (Jedinice za anti-teroristička dejstva) i JSO (Jedinice za specijalne operacije), obje takodje poznate kao Crvene beretke,  Škorpioni, Srpska dobrovoljačka garda (SDG), takodje poznata kao Arkanovi ljudi ili Arkanovci, i elitna jedinica SDG poznata kao Arkanovi tigrovi.
Dalje se navodi da su najkasnije od aprila 1991. do kraja 1991. srpske snage, a posebno specijalne jedinice Službe DB Republike Srbije koje su djelovale u koordinaciji sa JNA, Teritorijalnom odbranom (TO) i paravojnim snagama, izvršile zločine i napale gradove i sela u SAO Krajini i SAO SBZS preuzele nad njima kontrolu. Nadalje, od marta 1992. pa sve do 1995, srpske snage i posebno specijalne jedinice DB Republike Srbije počinile zločine, napale su gradove i sela u opštinama Bijeljina, Bosanski Šamac, Doboj, Sanski Most i Zvornik i preuzele nad njima kontrolu, te počinile zločine u Trnovu.
U optužnici se navodi da su optuženi učestvovali u udruženom zločinačkom poduhvatu, čiji je cilj bio, kako se navodi, prisilno i trajno uklanjanje većine nesrba, prvenstveno Hrvata, bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata s velikih područja u Hrvatskoj i BiH.
Medju pojedincima koji su učestvovali u tom udruženom zločinačkom poduhvatu bili su Slobodan Milošević, Veljko Kadijević, Blagoje Adžić, Ratko Mladić, Radmilo Bogdanović, Radovan Stojičić, zvan i "Badža", Mihalj Kertes, Milan Martić, Goran Hadžić, Milan Babić, Radovan Karadžić, Momčilo Krajišnik, Biljana Plavšić, Mićo Stanišić, Željko Ražnjatović, zvan i "Arkan", Vojislav Šešelj, i drugi pripadnici srpskih snaga.
U optužnici se nadalje navodi da su u junu 1995, Jovica Stanišić i Franko Simatović naredili  Škorpionima, specijalnoj jedinici Službe DB Republike Srbije da otputuju iz svoje baze u Djeletovcima u RSK na teritorij pod kontrolom Srba u blizini Sarajeva. Škorpioni su stigli u BiH početkom jula 1995. i zasnovali bazu u selu Trnovo, u podnožju planine Treskavica, u blizini Sarajeva. U julu 1995., neki muškarci i mladići Muslimani koji su zarobljeni nakon pada srebreničke enklave dovedeni su u bazu  Škorpiona u Trnovo. Prema naredjenju Slobodana Medića (Boce), pripadnici Škorpiona odvezli su šest zatočenika kamionom na skrovito nenaseljeno područje - Godinjske Bare nekoliko kilometara udaljeno od njihove baze gde su ih ubili strijeljanjem. Djelujući po Medićevim naredjenjima, snimili su ubistva video-kamerom.
Jovica Stanišić i Franko Simatović su optuženi da su planirali, naredjivali, počinili i/ili na druge načine pomagali i podržavali planiranje, pripremanje i/ili izvršenje gore opisanih krivičnih djela.

Progoni na političkoj, rasnoj i verskoj osnovi, deportaciju, nehumana dela (prisilno premeštanje) (zločini protiv čovečnosti)
Ubistvo, mučenje, okrutno postupanje, bezobzirno razaranje sela ili pustošenje koje nije opravdano vojnom nuždom, uništavanje ili namerno nanošenje štete ustanovama posvećenim religiji i obrazovanju, pljačkanje javne ili privatne imovine (kršenja zakona i običaja ratovanja)

Od 1. avgusta 1991. ili oko tog datuma do barem septembra 1993, Vojislav  Šešelj, delujući pojedinačno ili u dogovoru s drugim poznatim i nepoznatim učesnicima udruženog zločinačkog poduhvata, planirao je, naredio, podsticao, počinio ili na drugi način pomagao i podržavao planiranje, pripremu ili izvršenje, ili fizički počinio, zatvaranja u nehumanim uslovima muslimanskih, hrvatskih i drugih nesrpskih civila na teritoriju koji su srpske vlasti nazivale "Srpska Autonomna Oblast (SAO) Slavonija, Baranja i Zapadni Srem", i u opštinama Zvornik, na širem području Sarajeva, (opštine Ilijaš, Vogošća, Novo Sarajevo, Ilidža i Rajlovac), te u opštinama Mostar i Nevesinje u Bosni i Hercegovini, kao i u delovima Vojvodine u Srbiji. Ovi progoni su počinjeni na političkoj, rasnoj i verskoj osnovi i uključivali su:
Ubistvo mnogih hrvatskih, muslimanskih i drugih nesrpskih civila, uključujući žene, decu i starije osobe, u opštini Vukovar u Hrvatskoj, kao i u opštinama Zvornik, na širem području Sarajeva, i opštinama Mostar i Nevesinje u Bosni i Hercegovini;
Dugotrajno i rutinsko zatvaranje i zatočenje hrvatskih, muslimanskih i drugih nesrpskih civila u zatočeničkim objektima u Hrvatskoj, i Bosni i Hercegovini, uključujući zarobljeničke logore u Vukovaru, Zvorniku, na širem području Sarajeva, u Mostaru i Nevesinju;
Uspostavljanje i održavanje nehumanih životnih uslova za hrvatske, muslimanske i druge nesrpske civile u pomenutim zatočeničkim objektima;
Stalno mučenje, premlaćivanje i ubijanje zatočenih civila hrvatske, muslimanske i druge nesrpske nacionalnosti u zatočeničkim objektima;
Dugotrajan i čest prisilni rad hrvatskih, muslimanskih i drugih nesrpskih civila zatočenih u zatočeničkim objektima ili držanih u kućnom pritvoru u njihovim domovima u Vukovaru, Zvorniku, na širem području Sarajeva, i u Mostaru. Prisilni rad obuhvatao je kopanje grobova, utovarivanje municije za srpske snage, kopanje rovova, te druge vidove fizičkog rada na frontu;

Seksualno zlostavljanje hrvatskih, muslimanskih i drugih nesrpskih civila od strane srpskih vojnika prilikom zarobljavanja i u zatočeničkim objektima;
Uvođenje restriktivnih i diskriminacionih mera uperenih protiv hrvatskog, muslimanskog i drugog nesrpskog civilnog stanovništva, uključujući osobe u Zvorniku, na širem području Sarajeva, Mostaru i Nevesinju u Bosni i Hercegovini, ali i u delovima Vojvodine u Srbiji (Hrtkovci, Nikinci, Ruma,  Šid I druga mesta koja graniče s Hrvatskom), kao što su ograničavanje slobode kretanja; uklanjanje sa položaja vlasti u lokalnim institucijama državne vlasti i u policiji; otpuštanje sa posla; uskraćivanje prava na zdravstvenu zaštitu i samovoljni pretresi kuća;
Mučenje, premlaćivanje i pljačkanje hrvatskih, muslimanskih i drugih nesrpskih civila;
Deportacija ili prisilno premeštanje desetina hiljada hrvatskih, muslimanskih i drugih nesrpskih civila sa gore navedenih teritorija i iz dijelova Vojvodine u Srbiji;
Namerno uništavanje domova i druge javne i privatne imovine, kulturnih ustanova, istorijskih spomenika i verskih objekata hrvatskog, muslimanskog i drugog nesrpskog civilnog stanovništva u opštini Vukovar i u Voćinu u Hrvatskoj, te u opštinama Zvornik, na širem području Sarajeva i u opštinama Mostar i Nevesinje u Bosni i Hercegovini;
Direktno i javno omalovažavanje hrvatskog, muslimanskog i drugog nesrpskog stanovništva u Vukovaru, Zvorniku i Hrtkovcima na osnovu njihove nacionalne pripadnosti.

Vujadin Popović, Potpukovnik i pomoćnik komandanta za bezbjednost u štabu Drinskog korpusa vojske Republike Srpske (VRS); bio je potčinjen komandantu Drinskog korpusa

Ljubiša Beara, Pukovnik i načelnik za bezbjednost Glavnog štaba VRS-a; bio je potčinjen Zdravku Tolimiru

Drago Nikolić, Potporučnik koji je bio načelnik bezbjednosti u Zvorničkoj brigadi VRS-a; bio je potčinjen Vinku Pandureviću

Ljubomir Borovčanin, Zamjenik komandanta specijalne brigade policije Ministarstva unutrašnjih poslova (MUP) Republike Srpske; od 10. jula 1995., komandant združenih snaga jedinica MUPa s naredjenjem da se javi u Bratunac Radislavu Krstiću, tadašnjem načelniku štaba Drinskog korpusa VRS-a

Radivoje Miletić, Načelnik Odjeljenja za operativno-nastavne poslove i zamjenik načelnika Glavnog štaba, zamjenjivao je načelnika Glavnog štaba VRS-a

Milan Gvero, Pomoćnik komandanta za moral, pravna i vjerska pitanja Glavnog štaba VRS-a; bio je neposredno odgovoran komandantu Glavnog štaba, generalu Ratku Mladiću

Vinko Pandurević, Potpukovnik koji je komandovao Zvorničkom brigadom Drinskog korpusa VRS-a

OPTUŽNICA:

Genocid (zločini protiv čovječnosti)
S namjerom da unište dio muslimanskog naroda u Bosni kao nacionalnu, etničku ili vjersku grupu, Vujadin Popović, Ljubiša Beara, Drago Nikolić, Ljubomir Borovčanin i Vinko Pandurević lišili su života pripadnike te grupe planiranim i situaciono uslovljenim masovnim pogubljenjima.
S istom namjerom nanijeli su teške tjelesne i duševne povrede stanovnicima Srebrenice i Žepe bosanskim Muslimanima, kako muškog tako i ženskog pola, odvajanjem vojno sposobnih muškaraca od njihovih porodica i prisilnim iseljavanjem stanovništva iz njihovih domova u područja izvan Republike
Srpske.
Udruživanje radi vršenja genocida (zločini protiv čovječnosti)
Vujadin Popović, Ljubiša Beara, Drago Nikolić i Vinko Pandurević sklopili su sporazum s nekoliko osoba, uključujući Ratka Mladića, Milenka Živanovića i Radislava Krstića, s namjerom da pobiju Muslimane iz Srebrenice, nanesu teške tjelesne i duševne povrede Muslimanima iz Srebrenice, i da u ostvarenju te
namjere dijelom unište jednu nacionalnu, etničku, rasnu ili vjersku grupu kao takvu.
Istrebljivanje (zločini protiv čovječnosti), ubistvo (zločini protiv čovječnosti, kršenja zakona i običaja ratovanja)

Navodi se da su Vujadin Popović, Ljubiša Beara, Drago Nikolić, Ljubomir Borovčanin i Vinko Pandurević počinili krivično djelo istrebljivanja putem masovnog i sistematskog ubijanja muškaraca Muslimana iz Srebrenice, a uključivalo je, između ostalog, 150 muškaraca bosanskih Muslimana u dolini Cerske, više od 130 muškaraca bosanskih Muslimana u Novoj Kasabi, više od 1.000 muškaraca bosanskih Muslimana u skladištu u Kravici i na livadi u Sandićima, približno 500 muškaraca bosanskih Muslimana zatočenih u školi
u selu Ročevići u blizini Zvornika, približno 1.000 muškaraca bosanskih Muslimana u Orahovcu (u blizini Lažete), više muškaraca bosanskih Muslimana zatočenih u školi u Petkovcu, približno 1.000 muškaraca bosanskih Muslimana na brani kod Petkovca, 1.200 muškaraca bosanskih Muslimana zatočenih u školi u Kuli u blizini Pilice, oko 500 muškaraca bosanskih Muslimana u blizini Kozluka, približno 500 muškaraca u Domu kulture u Pilici. Mnoga tijela su pokopana u masovne grobnice, te kasnije iskopana i ponovo pokopana na drugim lokacijama.
Za vrijeme i nakon kampanje prisilnog premještanja i organizovanih pogubljenja, snage Vojske i policije bosanskih Srba učestvovale su u situaciono uslovljenim ubijanjima zarobljenih muškaraca bosanskih Muslimana iz srebreničke enklave.
Vujadin Popović, Ljubiša Beara, Drago Nikolić, Ljubomir Borovčanin i Vinko Pandurević počinili su krivično djelo ubistva svojim učestvovanjem u toj kampanji. Radivoje Miletić i Milan Gvero počinili su krivično djelo ubistva svojim učestvovanjem u situaciono uslovljenom ubijanju zarobljenih muškaraca
bosanskih Muslimana.
Progoni na političkoj, rasnoj i vjerskoj osnovi (zločini protiv čovječnosti)
Vujadin Popović, Ljubiša Beara, Drago Nikolić, Ljubomir Borovčanin i Vinko Pandurević počinili su krivično djelo progona na sljedeći način i sljedećim sredstvima: ubijanjem i okrutnim i nečovječnim postupanjem prema hiljadama civila bosanskih Muslimana, uključujući ubistva i teška premlaćivanja u
Potočarima i u zatočeničkim objektima u Bratuncu i Zvorniku; terorisanjem civila bosanskih Muslimana u Srebrenici i Potočarima; uništavanjem lične imovine i stvari u vlasništvu bosanskih Muslimana; i prisilnim premještanjem bosanskih Muslimana iz Srebrenice i Žepe, prisilnim odvoženjem žena i djece autobusima na teritoriju pod kontrolom bosanskih Muslimana i prisilnim odvoženjem muškaraca na područje Zvornika, gdje su na kraju pogubljeni.
Radivoje Miletić i Milan Gvero počinili su krivično djelo progona na sljedeći način i sljedećim sredstvima: situaciono uslovljenim ubijanjem zarobljenih muškaraca bosanskih Muslimana; okrutnim i nečovječnim postupanjem prema civilima bosanskim Muslimanima, uključujući ubistva i teška premlaćivanja u
Potočarima i u zatočeničkim objektima u Bratuncu i Zvorniku; terorisanjem civila bosanskih Muslimana u Srebrenici i Potočarima; uništavanjem lične imovine i stvari u vlasništvu bosanskih Muslimana; i prisilnim premještanjem bosanskih Muslimana iz Srebrenice i Žepe,.
Prisilno premještanje (zločini protiv čovječnosti)
Kako bi prisilili muslimansko stanovništvo Srebrenice i Žepe da napusti to područje, u optužnici se navodi da su svi optuženi izvršili su nekoliko akcija koje uključuju sljedeće: stvaranje nepodnošljivih životnih uvjeta za stanovnike enklave granatiranjem civilnih ciljeva u Srebrenici i Žepi i kontrolisanje
iseljavanja stanovništva iz enklava; vojno poražavanje muslimanskih snaga i vojno onesposobljavanje lokalnih snaga UN-a; sprečavanje i kontrolisanje međunarodne zaštite enklava spolja.
Deportacija (zločini protiv čovječnosti)
Svi optuženi počinili su krivično djelo deportacije prisilnim odvodjenjem muškaraca bosanskih Muslimana iz Žepe, preko Drine u Srbiju, kao i stvaranjem, na gore navedene načine, nepodnošljivih zivotnih uvjeta u enklavi.

Od septembra 1990. do kraja aprila 1992., bio je predsjednik bratunačkog Opštinskog odbora Srpske demokratske stranke (SDS) u Bosni i Hercegovini; od ljeta 1993., član Glavnog odbora SDS-a; od kraja aprila do juna 1992., predsjednik bratunačkog Kriznog štaba. Bratunac je grad i opština u istočnoj Bosni i Hercegovini.

- Osudjen na 10 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj i vjerskoj osnovi (zločini protiv čovječnosti)
· Uveče 8. maja 1992., Miroslav Deronjić, u svojstvu predsjednika Kriznog štaba u opštini Bratunac, naredio je je bratunačkoj Teritorijalnoj odbrani (TO), kao i policijskim snagama u Bratuncu, da napadnu i djelimično spale nebranjeno selo Glogova u istočnoj Bosni i Hercegovini. U napadu je ubijeno 65 civila Muslimana, stanovnika sela, kuće, privatna imovina bosanskih Muslimana i džamija su uništene, a znatan dio sela Glogova sravnjen je sa zemljom.

Pripadnik Teritorijalne odbrane bosanskih Srba u Grčici, opština Brčko, u
sjeveroistočnoj Bosni i Hercegovini. Od 15. maja 1992. bio je pripadnik interventnog voda iz sastava rezervnih policijskih snaga bosanskih Srba u stanici policije Brčko.

- osudjen na 18 godina zatvora

Ubistvo, uvredljivo i ponižavajuće postupanje (kršenja zakona i običaja ratovanja)
Ranko Češić je izveo petoricu muškaraca iz sportske dvorane Partizan u Brčkom, u kojoj su bili zatočenim postrojio ih i ubio ih iz vatrenog oružja.
Jednom zatočeniku u logoru Luka je naredio da se pozdravi i rukuje s drugim zatočenicima, nakon čega ga je premlatio i ubio.
Ubistvo, silovanje, što obuhvata druge oblike seksualnog zlostavljanja (zločini protiv čovječnosti)
Ranko Češić je pod prijetnjom oružjem prisilio dvojicu braće zatočenih u logoru Luka da pred drugim ljudima jedan nad drugim vrše fellatio.
Ranko Češić je priznao da je ubio ukupno 10 zatočenika, od kojih su dvojica umrli od posljedica premlaćivanja.

vojnik 10. diverzantskog odreda vojske bosanskih Srba (VRS), koja je djelovala na području Zvornika u opštini Zvornik, sjeveroistočna Bosna i Hercegovina.

- osudjen na 5 godina zatvora

Ubistvo (kršenja zakona i običaja ratovanja)
Dražen Erdemović je kao pripadnik streljačkog voda učestvovao u strijeljanju i ubistvu stotina muškaraca bosanskih Muslimana iz Srebrenice - gradiću smještenom u istočnoj Bosni i Hercegovini na oko 15 km od granice sa Srbijom u obližnjem poljoprivrednom dobru u Pilici 16. jula 1995. ili približno tog
datuma.
Lično je ubio oko 70 osoba.

Sredinom maja 1993., lokalni zapovjednik "Džokera", jedinice Hrvatskog vijeća obrane (HVO), u opštini Vitez u srednjoj Bosni i Hercegovini

- Osudjen na 10 godina zatvora

Mučenje, povrede ličnog dostojanstva, uključujući silovanje (kršenja zakona i običaja ratovanja)
Dok je Anto Furundžija ispitivao jednu Muslimanku, podredjeni vojnik joj je prijetio prelazeći nožem po unutrašnjoj strani njenih butina i govoreći joj da će joj isjeći spolne organe.
U drugoj prostoriji su žrtvu i njenog prijatelja, jednog hrvatskog vojnika, ispitivali i tukli pendrekom po stopalima. Ženu su zatim više puta silovali pred grupom vojnika. Onaj hrvatski vojnik je bio prisiljen gledati seksualno zlostavljanje svoje prijateljice.
Anto Furundžija nije preduzeo ništa da spriječi ili onemogući ta djela počinjena u njegovom prisutstvu, a nastavak ispitivanja znatno je pridonio krivičnim djelima počinjenim protiv te žene i njenog prijatelja.

Vidoje Blagojević, Komandant Bratunačke brigade Vojske bosanskih Srba (VRS) koja je djelovala u opštinama Bratunac i Zvornik na istoku Bosne i Hercegovine
- Osuđen na 15 godina zatvora

Dragan Jokić, Načelnik inžinjerije Zvorničke brigade VRS-a koja je djelovala u opštinama Bratunac i Zvornik na istoku Bosne i Hercegovine
- Osuđen na devet godina zatvora

Pomaganje i podržavanje ubistva, progona na političkoj, rasnoj i vjerskoj osnovi i nečovječnih djela (prisilno premještanje) (zločini protiv čovječnosti)
Pomaganje i podržavanje ubistva (kršenja zakona i običaja ratovanja)

Pomagao je i podržavao progone stanovnika bosanskih Muslimana u srebreničkoj enklavi, području pod zaštitom UN-a oko grada Srebrenice, u istočnoj Bosni i Hercegovini, oko 15 kilometara od srpske granice. To je činio putem osnovnih krivičnih djela ubistva, okrutnog i nečovječnog postupanja, terorisanja civilnog stanovništva i prisilnog premještanja.
Pomagao je I podržavao ubistva muškaraca bosanskih Muslimana u Bratuncu.

Ubistvo, nehumana djela, progoni na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi, istrebljenje (zločini protiv čovječnosti)
Ubistvo, napadi na civile (kršenja zakona i običaja ratovanja)

U periodu između avgusta 1993. i novembra 1995, Momčilo Perišić je pomagao i podržavao planiranje, pripremanje i izvršenje vojne kampanje artiljerijskog i minobacačkog granatiranja i snajperskog djelovanja po civilnim područjima Sarajeva i protiv njegovog civilnog stanovništva, u kojoj su ubijene i ranjene hiljade civila.
Momčilo Perišić nije pokrenuo istragu o tome kakvu ulogu su njegovi podređeni možda imali u granatiranju civilnih područja u Zagrebu i civilnog stanovništva Zagreba, čija je posledica bila smrt i ranjavanje civila.
Pomagao je i podržavao krivična djela uključujući protivpravno lišavanje života, nehumana djela i prisilna premještanja znajući da će se pomoć koju je dostavljao koristiti za činjenje tih zločina; ti zločini su izvršeni s namjerom diskriminacije bosanskih Muslimana u Srebrenici na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi; Momčilo Perišić je bio svjesan diskriminatorne namjere izvršilaca; nije pokrenuo istragu o tome kakvu su ulogu njegovi podređeni možda imali u počinjenju tih zločina.

Imao je čin pukovnika Hrvatskog vijeća obrane (HVO), a 27. lipnja 1992. postao je zapovjednik HVO-a za Operativnu zonu središnja Bosna; početkom kolovoza 1994. promaknut je u čin generala i imenovan zapovjednikom HVO-a
- Osudjen na 9 godina zatvora
- Pušten na slobodu 2. kolovoza 2004; prije prebacivanja odobreno mu je
prijevremeno puštanje na slobodu

Nečovječno postupanje (teško kršenje ženevske konvencije)
Okrutno postupanje (kršenje ratnih zakona ili običaja)

· Od siječnja 1993. do travnja 1993., zajedno s pripadnicima HVO-a, Tihomir  Blaškić je planirao, poticao, naredjivao ili na druge načine pomagao i podržavao planiranje, pripremanje ili sam čin korištenja civila bosanskih Muslimana kao živih štitova s ciljem sprečavanja Armije BiH da puca po položajima HVO-a ili s ciljem prisiljavanja bosanskih boraca da se predaju.
· Izvrgnuo je bosanske Muslimane zatočene u pritvorskim objektima HVO-a premlaćivanju, fizičkom i psihološkom zlostavljanju, zastrašivanju, nečovječnom postupanju, uključujući njihovo zatvaranje u pretijesne i pretrpane prostorije te uskraćivanje dovoljne količine hrane i vode. Zatočenici su takodjer prisiljavani na kopanje rovova u općinama Kiseljak, Vitez i Busovača, tijekom kojega je odredjen broj bosanskih Muslimana ubijen, povrijedjen ili ranjen.
· Premda je znao za kaznena djela u pritvorskim objektima počinjena u kino-dvorani i veterinarskoj stanici u Vitezu, kao i za okolnosti i uvjete u kojima su Muslimani bili zatočeni, nije kaznio svoje podredjene koji su bili odgovorni i nad kojima je mogao imati efektivnu kontrolu. Nadalje, kršenja zakona za koja je znao nije prijavio nadležnim vlastima.
· Tihomir Blaškić je takodjer naredio jedinicama pod njegovim zapovjedništvom da sudjeluju u napadu koji je 16. travnja 1993. izvršen na civilno muslimansko stanovništvo u Ahmićima i susjednim selima.

Pripadnik Džokera, antiterorističkog voda 4. bojne Vojne policije Hrvatskog
vijeća obrane (HVO), koji je djelovao prvenstveno u regiji Lašvanske doline u
srednjoj Bosni i Hercegovini
- Osudjen na 20 godina zatvora

Ubistvo; progoni na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi; silovanje; mučenje; nečovječno postupanje (teška kršenja ženevskih konvencija iz 1949., kršenja zakona ili običaja ratovanja, zločini protiv čovječnosti)

Miroslav Bralo je osudjen za ubistvo Mirnese Salkić, ubistvo neidentifikovanog muškarca i pomaganje u ubistvu 14 civila bosanskih Muslimana koji su svi bili članovi porodice Salkić i porodice Mehmeda Čeremića, od kojih su devetoro bila djeca.
Takodje je osudjen za ubistvo tri zarobljena Muslimana.
Okrutno je silovao i mučio jednu bosansku Muslimanku svjedokinju "A" i držao je zatočenu približno dva mjeseca, tokom kojih je bila dalje zlostavljana od onih koji su je držali zatočenu.
Učestvovao je u protivpravnom zatvaranju i nečovječnom postupanju prema civilima bosanskim Muslimanima, koji su korišteni kao radnici za kopanje rovova oko sela Kratine i kao živi štitovi za zaštitu snaga HVO-a od snajperske vatre.
Zapalio je brojne kuće, postavio i aktivirao eksploziv koji je uništio donju džamiju u Ahmićima u regiji Lašvanske doline u srednjoj Bosni i Hercegovini.

Vodeća politička ličnost u Autonomnoj regiji Krajina (ARK). Bio je na ključnim
položajima na opštinskom, regionalnom i republičkom nivou, među ostalim, bio je prvi potpredsjednik Skupštine ARK-a, predsjednik Kriznog štaba ARK-a, a kasnije je bio vršilac dužnosti potpredsjednika Vlade za proizvodnju, ministar za građevinarstvo, saobraćaj i komunalne djelatnosti i vršilac dužnosti potpredsjednika Vlade Republike Srpske
- Osuđen na 30 godine zatvora

Progoni, mučenje, deportacije, nehumana djela (prisilno premještanje) (Zločini protiv čovječnosti)

Radoslav Brđanin pomagao je i podržavao mučenja koja su počinile snage bosanskih Srba u sklopu oružanih napada snaga bosanskih Srba na nesrpske gradove, sela i područja nakon 9. maja 1992. pa sve do kraja decembra 1992. Ta mučenja su uključivala namjerno nanošenje teškog bola ili patnji bosanskim Muslimanima i bosanskim Hrvatima neborcima nečovječnim postupanjem koje je uključivalo seksualno zlostavljanje, silovanje, brutalno premlaćivanje i druge oblike teškog maltretiranja u policijskim stanicama, kasarnama i privatnim domovima i drugim lokacijama, kao i tokom premještanja lica i deportacija.
U školi Petar Kočić u predgrađu Bosanske Krupe bilo je zatočeno barem 50 bosanskih Muslimana. U maloj prostoriji, zatočenicima su davani elektrošokovi. žice iz automobilskog akumulatora bile su spojene putem spojnica s ručnim i nožnim prstima zatočenika, i struja je puštana i prekidana u razdobljima od pet minuta. Policajci bosanski Srbi su taj postupak primijenili na više zatočenih
bosanskih tokom ispitivanja kako bi ih "natjerali da propjevaju". Barem jedan od zatočenika još i danas trpi posljedice takvog postupanja.

Bezobzirno razaranje gradova, naselja I sela koje nije opravdano vojnom nuždom, uništavanje ili hotimično nanošenje štete ustanovama namijenjenim religiji (kršenja zakona I običaja ratovanja)
Radoslav Brđanin, kao predsjednik Kriznog štaba ARK-a, pomagao je i podržavao snage bosanskih Srba u granatiranju gradova i sela koja su  pretežno naseljavali bosanski Muslimani i bosanski Hrvati, a koja su nanosila štete velikih razmjera kućama i poslovnim objektima. Nakon granatiranja, snage bosanskih Srba ulazile su u gradove i sela, pljačkale i palile stanove, kuće i poslovne objekte koje su pripadale bosanskim Muslimanima i bosanskim Hrvatima. Svrha tih napada bila je stvaranje straha, uništavanje
imovine, gradova, naselja i sela i primoravanje nesrbe da napuste svoje kuće, sela ili gradove i trajno napuste to područje. Na primjer, napadi na privatne kuće i poslovne objekte koji su pripadali bosanskim Muslimanima i bosanskim Hrvatima u gradu Banja Luci izvršeni su sredinom 1992. Eksplozije
su bile česte i uglavnom je do njih dolazilo noću. Kuće su napadane ručnim granatama, raketnim bacačima i tromblonskim minama.

Hotimično lišavanje života, mučenje (teška kršenja ženevskih konvencija iz 1949.)

Radoslav Brđanin je pomagao i podržavao pripadnike snaga bosanskih Srba u počinjenju krivičnih djela kao što su: ubistvo najmanje 3 civila bosanska Muslimana u Hambarinama 23. maja 1992.; ubistvo oko 140 civila bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata u Kozarcu i okolnim područjima oko 24. maja 1992.; ubistvo najmanje 8 bosanskih Muslimana u kući Mehmeda Sahurića u Kamičanima između 24. i 26. maja 1992.; ubistvo 8 muškaraca bosanskih Muslimana u selu Jaskići 14. juna 1992.; ubistvo najmanje 300 muškaraca bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata u selu Bišćani 20. jula 1992..

Stražar u logoru Keraterm, koji su snage bosanskih Srba formirale sredinom 1992. godine u krugu fabrike keramičkih proizvoda na istočnom kraju grada Prijedora, u sjeverozapadnoj Bosni i Hercegovini.
- Osuđen na 8 godina zatvora

Progoni na političkoj, rasnoj i vjerskoj osnovi (zločini protiv čovječnosti)

Predrag Banović je učestvovao u ubistvu pet zatočenika koje je bilo posljedica njihovog premlaćivanja.
Učestvovao je u premlaćivanju 27 zatočenika pomoću raznih oruđa, uključujući palice za bejzbol, policijske palice i kablove s gvozdenim kuglicama. U dvojicu zatočenika je pucano.
Učestvovao je u zatočenju u nehumanim uslovima, šikaniranju, ponižavanju i psihičkom zlostavljanju nesrba zatočenih u logoru Keraterm.

Željko Ražnatović - "Arkan" Vođa paravojne grupe poznate kao Srpska dobrovoljačka garda, odnosno kao Arkanovi tigrovi
- Umro u Beogradu 2000. godine

Ubistvo, druga nehumana dela, silovanje (zločini protiv čovečnosti)
Ubistvo; okrutno postupanje, silovanje (kršenja zakona i običaja ratovanja)
Hotimično nanošenje velikih patnji, hotimično lišavanje života (teške povrede ženevskih konvencija iz 1949. godine)
- Dana 20. septembra 1995. ili približno tog datuma, vojnici pripadnici paravojne grupe poznate pod nazivom Srpska dobrovoljačka garda, odnosno Arkanovi tigrovi, pod komandom ili nadzorom Željka Ražnatovića zvanog Arkan prebacili su dvanaest muškaraca nesrpske nacionalnosti iz Sanskog
Mosta do izolovanog mesta u selu Trnova, gde su iz vatrenog oružja ubili jedanaest muškaraca, a dvanaestom naneli povrede opasne po život;
- Na dan 21. septembra 1995. ili približno toga datuma, vojnici pripadnici paravojne grupe poznate pod nazivom Srpska dobrovoljačka garda, odnosno Arkanovi tigrovi, pod komandom ili nadzorom Željka Ražnatovića zvanog Arkan prebacili su približno šezdeset i šest muškaraca i jednu ženu nesrpske nacionalnosti iz Sanskog Mosta,  Šehovaca i Pobriježa na izolovano mesto u selu Sasina i pucali u njih iz vatrenog oružja, ubivši šezdeset i pet zarobljenika i ranivši dvojicu koji su preživeli;

Haski sud je 31.marta 1999. godine podigao optužnicu protiv Ražnatovića. Ubijen je u beogradskom hotelu "Interkontinental", nastavivši niz u kojem su brojni srpski optuženici za ratne zločine, nakon podizanja optužnice protiv njih, iznenada umirali ili bili ubijeni.

U Beogradu je džepario po ulici i obijao kioske, pa ga je otac poslao osmi razred završiti u Domu za maloljetne prijestupnike. Proveo je tri godine maloljetničkog zatvora u Valjevu i šest mjeseci u Pozarevcu.

Srpska agresija na Bosnu i Hercegovinu počinje 31. marta 1992. godine kada paravojne snage pod rukovodstvom Arkana i po naređenju Jovice Stanišića prelaza srpsko-bosanskohercegovačku granicu i napadaju grad Bijeljinu s naređenjem da zastraši lokalno nesrpsko stanovništvo pogubljenjem većeg broja civila^.

U tom razdoblju se njegovoj jedinici priključio i bivši pljačkaš prodavaonice športske opreme u Novom Beogradu Milorad Ulemek, kasnije osuđen kao organizator ubojstva Zorana Đinđića. Jedinica je u Bosni i Hercegovini djelovala sve do kraja rata. SDG je nasilno mobilizirala veliki broj izbjeglih u Srbiju i slala u bazu SDG u Erdut. Ražnatović je područje istočne Slavonije pretvorio u svoju paradržavu i bogatio se na krijumčarenju roba koje je nedostajalo u Srbiji zbog UN-ovih sankcija. Njegova je jedinica opljačkala veliki broj domaćinstava, fabrika i dr..i ucestvovala skoro u svim ratnim zlocinima pocinjenim u BiH.

plbih.org

Od januara 1993., upravnik zatvorskog objekta u Kaoniku, blizu Busovače, srednja Bosna i Hercegovina
- Osuđen na 7 godina zatvora

Povrede ličnog dostojanstva (kršenja zakona ili običaja ratovanja)
 Dok je bio zadužen za zatvorski objekt u Kaoniku, Zlatko Aleksovski podvrgnuo je otprilike 500 zatvorenika koji nisu bili Hrvati fizičkom i psihičkom zlostavljanju. Kao upravnik objekta, naredio je i/ili na druge načine pomagao i podržavao nasilna djela od kraja januara 1993. do maja 1993.
 Sudjelovao je u odabiru zatvorenika koji su korišteni kao živi štitovi i kopači rovova, znajući da izlaže opasnosti živote osoba koje su mu povjerene na čuvanje. Nadalje, izravnim sudjelovanjem u svojstvu upravnika, ohrabrivao je podređene u počinjenju sličnih djela.
 Kao nadređena osoba u logoru, Zlatko Aleksovski bio je svjestan da se vrše krivična djela, a nije preduzeo nikakve mjere da spriječi pojavu takvih djela niti da kazni počinioce.

plbih.org