Opština Doboj nalazi se u sjevernoj Bosni, zapadno od ulaza u "Posavski koridor". Prema popisu stanovništva iz 1991. godine, stanovništvo Doboja sačinjavalo je 40,14% Bošnjaka, 38,83% Srba, 12,93% Hrvata i oko 8% ostalih. U Doboju se nalazilo nekoliko objekata JNA, te regionalni CSB za sjevernu Bosnu.
Na sjednici Skupštine RS, održanoj 11. decembra 1991. godine, Andrija Bjelošević, načelnik CSB iz Doboja, naglasio je važnost opštine za koridor između Krajine i Istočne Bosne. Plavšićeva je kontaktirala Bjeloševića, kako bi provjerila bezbjednosnu situaciju u Doboju. Radovan Karadžić je 5. februara 1992. godine bio pozvan na sastanak u Doboju s opštinskim odborima SDS u Krajini.
Karadžić je učestvovao u mobilisanju regruta iz Doboja za sukob u Hrvatskoj u oktobru 1991. godine. Narednih mjeseci Karadžić je ponovo radio na pitanjima koja se tiču mobilizacije. Rezervni oficiri nesrpske nacionalnosti koji se nisu javili na mobilizacijski poziv za sukob u Hrvatskoj, naknadno su preko specijalnih kurira primili pismeno naređenje prema kojem su morali predati svoje uniforme. Negdje krajem 1991. godine, vojnici JNA provalili su u kancelarije Sekretarijata za narodnu odbranu u Doboju i zaplijenili sve dokumente o mobilizaciji.
Godine 1991, SSNO i Republički štab TO Doboj izdali su nalog TO Doboj da preda sve oružje JNA. U julu 1991. godine, JNA počinje da mobiliše, obučava i naoružava srpsko stanovništvo na teritoriji Doboja.
U januaru ili februaru 1992. godine, u Doboj stižu Arkanove paravojne jedinice i Šešeljevi "Beli orlovi". Ostale paravojne jedinice u Doboju bile su "Predini vukovi", "martićevci" iz Krajine i "Knindže" iz Knina. I SDS je osnovala i obučavala neke paravojne jedinice. Specijalne jedinice MUP Srbije takođe su u to vreme viđene na tom području kako vrše obuku i izvode povremene operacije. Do aprila 1992. godine, SDS je tajno formirala Krizni štab u Doboju, a od predsjednika opštine Doboj zatraženo je da formira regionalni štab TO. U proljeće 1992. godine, nesrbi su otpušteni s posla. Otprilike u to vreme, srpske snage su postavile kontrolne punktove u opštini Doboj. Napori SDA da na kontrolnim punktovima rade policajci različite nacionalne pripadnosti nisu uspjeli. U tom periodu je razoružano nesrpsko stanovništvo.
Preuzimanje vlasti je započelo u noći 2. maja 1992. godine, kad su srpske snage ušle u nebranjeni grad i okupirale vitalne opštinske ustanove, te prekinule telefonske linije. Kad je preuzeta radio stanica, objavljeno je da je formiran srpski Krizni štab, da je kretanje ograničeno i da se od stanovništva traži da preda oružje. Više od 5.000 nesrba pobjeglo je na jug prema Maglaju.
Preostalo nesrpsko stanovništvo bilo je na različite načine na meti srpskih snaga koje su ga zlostavljale, tukle, hapsile, ispitivale i ubijale. Jedan službenik CSB preporučio je da se političke i vojne vlasti obavijeste o bezakonju u Doboju. Dana 8. maja 1992. godine, na radiju je objavljena vijest da je Doboj oslobođen i da "Vukovi sa Vučjaka" čiste teren. Uprkos jakom otporu, srpske snage su izvijestile da je njihovo preuzimanje opštine uspjelo, te da je velik broj Bošnjaka i Hrvata uhapšen, a njihova imovina zaplijenjena.
Dana 10. maja 1992. godine, srpske snage pod komandom majora JNA Jankovića napale su selo Gornja Grapska, gdje su u početnom granatiranju ubijena približno 34 Bošnjaka .
Pukovnik Dejan Bilanović, bivši komandant JNA, koji je u početku obučavao srpsko stanovništvo Doboja za rat, sarađivao je s paravojnom jedinicim "Miće" za vrijeme rata i dobio dio njenog ratnog plijena. Pripadnici jedinice "Miće" uhapšeni su početkom jula 1992. godine, nakon čega je uslijedio snažan pritisak na vlasti u Doboju. Andrija Bjelošević, načelnik CSB Doboj, mjesec dana kasnije izvijestio je da je ta grupa dio "Crvenih beretki" (specijalna policijska jedinica JNA) i da je na zahtijev Skupštine opštine Teslić upućena u Teslić da izvodi ratne operacije. Žalio se da su po hapšenju bili teško zlostavljani, da su im sve stvari konfiskovane, a da im nije izdana nikakva pismena potvrda..
Nikola Perišić je zatražio pomoć od Predsjedništva RS, predsjednika Vlade RS, Glavnog štaba VRS i MUP. Premda je bilo obavešteno o tim zločinima, Predsjedništvo RS nije intervenisalo kad je Okružni sud u Doboju oslobodio pripadnike jedinice "Miće". Manje od četiri mjeseca poslije toga, Andrija Bjelošević se angažovao u zajedničkim borbenim dejstvima s grupom "Miće". Postoje dokazi o tijesnoj saradnji MUP RS i CSB Doboj i drugih centara Službe bezbjednosti. Vođstvo VRS je 3. jula 1992. godine reorganizovalo Operativnu grupu (OG) Doboj, a nedugo poslije toga general Mladić je posjetio tu grupu.
Jedna svedokinja je opisala kako ju je brutalno silovao jedan dobro poznati kriminalac iz Banje Luke, koji je ležao u zatvoru u Foči, ali je naknadno pušten i angažovan kao profesionalni vojnik. Premda su ga srpske snage odvele, a od svjedokinje se tražilo da da izjavu, svedokinja ga je ponovo susrela mjesec dana kasnije.
U Doboju je bilo nekoliko pritvorskih objekata. Regularna i vojna policija bile su zadužene za logore. Bare, bivši objekat JNA, pretvoren je logor u maju 1992. godine. Ljude su tukli u SUP u Doboju, a zatim ih prebacivali u zatvor Spreča. Zatvor Spreča otvoren je na osnovu naredbe Momčila Mandića. Policija je upravljala tim zatvorom u kom je bilo osam ćelija i u koji je bilo smješteno oko 100 zatvorenika. Noću bi zatvorenike izvodili iz njihovih ćelija i više ih niko ne bi vidio. Logor Usora bio je smješten u bivšoj kasarni JNA i u jednom skladištu se nalazilo između 50 i 220 zatvorenika. Perčinov disko pretvoren je u logor kojim je upravljala policija bosanskih Srba i u jednom trenutku je u njemu bilo najmanje 200 zatvorenika. Milicija s crvenim beretkama i pripadnici ostalih snaga grubo su zlostavljali zatvorenike u tim logorima.
U izvještaju o radu SJB Doboj spominju se mnogi primjeri grubog zlostavljanja nesrpskog stanovništva. Srpske snage, uključujući pripadnike paravojske, pljačkale su imovinu nesrpskog stanovnišva. Velik broj privatnih kuća čiji su vlasnici bili Bošnjaci ili Hrvati, pretrpio je ogromnu štetu. Godine 1992, u gradu Doboju uništene su tri džamije i katolička crkva.
