Bratunac se nalazi u istočnoj Bosni, na granici sa Srbijom. Iz popisa stanovništva iz 1991. vidi se da je 1991. godine 64% stanovnika Bratunca bilo bošnjačke nacionalnosti, a 34% srpske. JNA je naoružala i obučila lokalne Srbe, te krajem 1991. postavila artiljeriju na uzvisine oko Bratunca.
Početkom 1992, SDS je formirala Krizni štab, koji je kasnije potvrdio Karadžić. Krizni štab je do 12. aprila proglasio vanredno stanje, a sebe ustoličio kao vrhovnu vlast u opštini. Miroslav Deronjić je bio na čelu Kriznog štaba i komandant TO. Početkom aprila 1992, SDS i SDA su raspravljale o mogućnosti razdvajanja policijskih snaga. Deronjić je insistirao na formiranju zasebne srpske policije, što je i učinjeno 10. aprila 1992. Deronjić je izjavio da je bio pod direktnom kontrolom Karadžića koji je na njega vršio pritisak da sprovede razdvajanje policijskih snaga.
Dana 12. aprila 1992, Krizni štab je naložio da TO i policija budu zaduženi za odbranu opštine. Takođe je naveo da će se MUP i lokalne SJB baviti svim pitanjima državne i javne bezbjednosti, a da će Krizni štab donositi sve odluke u vezi sa upotrebom TO. Početkom aprila 1992, vojnici JNA iz Novog Sada raspoređeni su oko zgrade opštine u Bratuncu. Dana 16. aprila 1992. ili otprilike tog datuma, Novosadski korpus JNA prebačen je u Bratunac. Za njima je došlo nekoliko paravojnih grupa koje su pripadale jedinicama "Belih orlova" i "arkanovaca" (Arkanovih tigrova). Dana 16. aprila održana je konferencija opštinskog rukovodstva SDS s birčanskog područja, na kojoj su prisustvovali i predstavnici opštine Bratunac i susjednih opština. Ta konferencija je održana u motelu "Brioni" u Ljuboviji, na srpskoj obali Drine. Na toj konferenciji, s kojom je javnost bila upoznata, bili su i Arkan i Vojislav Šešelj.
U hotelu "Fontana" u Bratuncu bile su smještene Arkanove i Šešeljeve jedinice. Komandant je nosio uniformu s oznakama Belih orlova. Arkanove i Šešeljeve jedinice pozvale su bošnjačke vlasti na sastanak u "Fontani" i rekle predsjedniku opštine i predsjedniku SDA da se bošnjačka policija mora u potpunosti predati. Dana 17. aprila 1992, Radmilo Bogdanović je viđen sa Šešeljem. Obojica su došli u Bratunac na sastanak na kojem je trebalo da se razmotri podjela opštine. Tog istog dana JNA i srpske paravojne grupe ušle su u grad i prisilile Bošnjake na predaju. Snage JNA iz Vojvodine, Srema i Banata u Srbiji došle su 17. aprila umjesto paravojnih grupa. Otprilike u to isto vrijeme kada su stigle trupe iz redovnog sastava JNA, iz Beograda je došla i jedinica specijalne policije.
Dana 9. maja 1992, srpske snage pod Deronjićevom komandom napale su Glogovu, uništile tamošnju džamiju i pogubile približno 60 civila Bošnjaka. Žene i djecu su silom odveli iz grada, pri čemu su neke žene silovali.
Dana 10. maja 1992, arkanovci su prisilili na stotine Bošnjaka da napuste svoje domove, ostavivši ih nezaključane, i da se okupe na bratunačkom stadionu. Otprilike 3.000 Bošnjaka je držano na stadionu, gde su bili prisiljeni da srpskim vojnicima daju svoje lične karte, novac i ostale predmete od vrijednosti.
Između 10. i 16. maja 1992. srpska policija je ubila najmanje 14 Bošnjaka zatočenih u školi "Vuk Karadžić". Milenko Prodanović, komandant 1. voda bratunačke jedinice za posebne namjene, bio je zadužen za zatočenički objekat u školi "Vuk Karadžić". Zatočenike su tukli, mučili i nasumično ubijali. Nesrbi su zatočavani i u drugim objektima unutar opštine, među kojima su bili i Bjelovac, fudbalski stadion i policijska stanica. Tokom 1993-1995. izviđački vod Bratunačke brigade nalazio se na području Bratunca pod komandom lahke pješadijske brigade. Oni su odatle izveli nekoliko napada na susjednu opštinu Srebrenicu.
LOMLJENJE KOSTIJU EKSTREMITETA I KOSTIJU GLAVE
Broj dosjea: 1925
Logor: OŠ "Vuk Karadžić"
Općina: Bratunac
Prvu noć je bilo pakleno. Cijelu noć su se smjenjivale grupe. Dolazili su, udarali, izvodili i odlazili, pa opet dolazili i sve tako do zore. U Sali je ubijen Omer, konobar. Dva Omerova sina, koji su bili sa nama, iznijela su ga ispred nas. Kasnije se u salu vratilo oko 20 zlikovaca, nosili su drvene palice i razne predmete. Udarali su nas kuda su stigli , po glavi, leđima, rukama i nogama, tako da su ljudi padali u nesvijest.Jednog ubijenog sam osjetio kod sebe.
Ujutro iznijeli smo devet mrtvih. Prepoznao sam: Osmanović Hajro, Husnija, Dževad, Muratović hariz. Najveće ubice bili su po nadimcima: Bane naoružan pištoljem sa prigušivačem, Makedonac naoružan automatskom puškom i ovj treći neki su ga prepoznali i kažu da je iz Milića. On je tukao raznim predmetima, drvenim držalicama, metalnim šipkama i svim drugim. Mnoge su započeli tući i mučiti u Sali kao naprimjer efendiju Mustafu imama iz Bratunca, Mehmeda ekonomistu Fejzu pekara Medu Verlaševića. Isti su mučeni u Sali, a ubijeni u svlačionicama i u WC-U. Tu sam vidio kada je Bane ubio komšiju mi Medu Dedića i oba mu sina. Ubio je Mustafu Hasanovića ubio je do mene Edhema Čomića. Makedonac je izvodio napolje i on je napolju ubijao. Ja napolje nisam izlazio. Imaju ljudi koji su svašta vidjeli. Onaj mladić zlikovac vidio sam kad je ubio drvenom držalicom Džemu Hadžića. Udarao ga je dok mu lobanju nije razbio. Ubio je Ramić Salku Bratunca odbio mu je ruke iz ramena.
Cijelo vrijeme ljudi su paćeni u ubijani u svlačionici. Ko su ubice, ne znam. Strašno su ljudi paćeni, jer iz svlačionice su nam dopirali teški jauci mučenih ljudi. U salu su od Srba dolazili: Jokić Miroslav, Sreten Perić, stražari su bili: Rajko i Nikola, konobar. Oni dosta znaju, a za ubijene treba da zna Savo Babić, jer sam ga vidio u susjednoj prostoriji škole, čak mislim da je sa grupom odlučivao koga ubiti i kako...
UBISTVO LOGORAŠA ZBOG PRAKTIKOVANJA VJERSKIH OBREDA
Broj dosjea:1628
Logor: OŠ "Vuk Karadžić"
Općina:Bratunac
Njihova ubijanja nastavljena su bez razmišljanja, rdom jedan po jedan. Pored gore pomenutog zločina, a pošto su već imali prikupljene naše dokumente, lične karte i ostalo, tjerali su da te iste dokumente pojedinci pojedu,a, što je najgore, pojedini građani su bili prisiljeni da jedu komade odjeće, čarapa i slično. Pojedine građane su tjerali na sportski konopac i kad bi se građanin gore popeo konopac bi zaljuljali tako da bi taj koji je već bio gore padao na parket, slamao kičmu, noge i ruke...Sve ovo je ličilo na to kao da tek počinju mučenja.Na već pripremljenim stolovima skidali su građane do pojasa gole, gdje bi ih povaljivali na sto, a zatim bi im noževima urezivali krstove na golom tijelu. Nekima su čak zabadali nož u vrat puštavši im krv a drugima su čak odsijecali prste ruku, a da bi sve to bilo još gore, sve ovo su radili dok bi mi uz to morali pjevati četničke pjesme, stajati uspravno i visoko držati podignuta tri prsta.
Pošto je za vrijeme ubijanja jedan dio bandi vršio protjerivanje građana, dolazivši u salu govorili su kako su redom rušili džamije a uz to su nam stalno govorili kako će ubrzo u salu dovesti srebreničkog komandanta Nasera Orića i da će ubrzo zatrti svu tursku đubrad i da će od svega ovoga napraviti veliku Srbiju.
Kobnog dana Utorak nakon svog iživljavanja nad nama, a nakon male pauze u salu su ušli gore pomenuti zlikovci Bane (makedonac) i Dragan te odmah pitali da li u Sali ima odža pošto je u Sali bio prisutan efendija Mustafa Mujkanović bratunački imam na njihov poziv isti se javio što je pojačalo njihove tentije zločina-hitro su ga dočekali na određenom mjestu za ubijanje u Sali udaravši ga svim i svačim šipkama, noževima, drvenim palijama tražeći od njega da pije pivo i da radi čudne stvari. Pošto gore pomenuti pored svih udaraca i silnih mučenja nije puštao čak ni glasa umro je onog momenta kada su mu drvenim palijama prosuli mozak na parket sale...
Zekira Begić ubijena je u devetom mjesecu trudnoće, zarobio ju je Milenko Prodanović Mungos, Crvena beretka 1992. godine, danas odbornik u Skupštini općine Bratunac
Bratunac, 09.05.2010 - FTV
Prije tačno 18 godina počinjeni su najveći zločini na području općine Bratunac. Zekira Begić je simbol tog stradanja. Ubijena je u devetom mjesecu trudnoće. Ubijena je zajedno sa 37 bratunačkih Bošnjaka, među kojima je bilo devetero djece. Njih je zarobio Milenko Prodanović Mungos. 1992. godine bio je Crvena beretka. Danas je odbornik u Skupštini općine Bratunac.
Nemoj snimati, odgovara on nakon pitanja zna li gdje je Zekira Begić te napada kamermana i sprečava snimanje.
Zekira Begić je snaha Refika Begića. On zna šta je tih dana radio Mungos. Izveo ju je iz autobusa, kaže on. Mungos kaže da ju je čuvao. Zekirine kosti pronađene su prije pet godina u masovnoj grobnici Suha.
Jedna od ozljeda na njezinom tijelu koju smo identificirali, a koje se ja jako dobro sjećam, to je zrno, koje je prošlo kroz trbuh i koje je prošlo praktično kroz sam plod, to nerođeno dijete. I koje se praktično zadržalo negdje sa lijeve strane u predjelu prednjeg trbušnog zida, kaže dr. Vedo Tuco, vještak sudske medicine.
Osnovna škola Vuk Kardžić bila je logor. 200 je ubijenih. Mungos je, opet, bio tu. Prodanovića i njegove zloglasne jedinice Mungos dobro se sjećaju preživjeli bratunački logoraši.
Mene je zarobio Milenko Prodanović, a sproveo me u logor čovjek koji se predstavio kao četnički vojvoda Dragan Stević. Svi su ga zvali Dragan. Međutim, on se zove Vujadin Stević, kazao je Sakib Ahmetović, predsjednik Udruženja logoraša općine Bratunac.
I na kraju, da ne bude zabune - Mungos je danas odbornik u Skupštini općine Bratunac. Slobodan čovjek.
