Opština Bosanski Šamac, koja se prostire duž rijeke Save, granice između BiH i Hrvatske, nalazi se unutar Posavskog koridora. Ova je opština bila od strateškog značaja za planove Srba van Srbije da se povežu s maticom Srbijom. Popisom iz 1991. utvrđeno je da je nacionalni sastav opštine bio slijedeći: 44,7% Hrvata, 41,5% Srba, 6,8% Bošnjaka i 7% ostalih, pri čemu su Bošnjaci uglavnom živjeli u gradu Bosanskom Šamcu i tamo bili većinsko stanovništvo. Zahvaljujući izbornim rezultatima postignutim 1991, Blagoje Simić, predsjednik SDS za Bosanski Šamac, postavljen je za potpredsjednika. Krajem 1991, SDS Bosanskog Šamca se priključila Srpskoj autonomnoj oblasti (SAO) Sjeverna Bosna, a 4. novembra 1991. Blagoje Simić je izabran za potpredsednika skupštine te SAO. Decembra 1991, članovi SDS formiraju srpsku opštinu pod nazivom "Srpska opština Šamac".
S vojne tačke gledišta, Bosanski Šamac je spadao u zonu odgovornosti 17. taktičke grupe (TG) JNA, sa štabom u Pelagićevu, a pod komandom potpukovnika Stevana Nikolića. Sedamnaesta TG bila je odgovorna i za Brčko, Orašje, Gradačac, Modriču i Gračanicu. Krajem 1991, JNA je, kao zamjenu za jedinicu lokalne Teritorijalne odbrane (TO) formirala jedinicu pod nazivom Četvrti odred, koji se potom pominje kao Srpska TO. U obližnjim srpskim selima formirano je još odreda. Četvrti odred je imao oko 500 pripadnika koje su JNA i beogradske vlasti opremile oružjem i uniformama. Naoružavanje srpskog stanovništva je vršeno preko ove jedinice. U januaru 1992, JNA uspostavlja kontrolne punktove na prilazima Bosanskom Šamcu, a vojnici JNA, stacionirani u obližnjim selima, noću su patrolirali po kraju.
Dana 11. aprila 1992. ili otprilike tog datuma, na zahtijev SDS, vlasti iz Beograda helikopterima JNA šalju u Batkušu specijalne jedinice DB iz Srbije. Već ranije je izvjestan broj "dobrovoljaca" iz Bosanskog Šamca bio poslat u Erdut na obuku s tim specijalnim snagama.
Paravojne grupe koje su djelovale u Bosanskom Šamcu bile su pod nadležnošću Frenkija Simatovića (zvanog Frenki). Neke od specijalnih snaga koje su djelovale u Bosanskom Šamcu su sebe nazivale arkanovcima.
Dana 13. aprila 1992, ili otprilike tog datuma, opštinsko rukovodstvo SDS sazvalo je sastanak. Blagoje Simić je prisutne obavestio da Srbi planiraju da opštinu podjele na nacionalnoj osnovi, pa će s radom početi zasebna srpka opština (Srpska opština Šamac). Blagoje Simić je predložio da se hrvatsko i bošnjačko stanovništvo (njih otprilike 12.000) preseli na područja na kojima su njihove nacionalne grupe zastupljenije. Oficiri JNA su se složili s tim planom. Nesrbi su dobili nedelju dana da se povinuju tom "predlogu" . Kako se nesrbi nisu odazvali ovim zahtijevima, Blagoje Simić je 17. aprila 1992. pozvao potpukovnika Nikolića i obavijestio ga da je Krizni štab odlučio da je došlo vrijeme za preuzimanje vlasti. Srpska policija, specijalne jedinice DB i dijelovi JNA napali su grad Bosanski Šamac i prešli na obezbeđivanje i uspostaVljanje kontrole nad najvažnijim objektima. Izveštajima 17. TG od 17. aprila potvrđeno je preuzimanje vlasti i zatraženo da se "u cilju zastrašivanja neprijatelja" u Bosanskom Šamcu izvrši nadletanje borbenim vazduhoplovima. Blagoje Simić je tog istog dana postavljen za predsednika Kriznog štaba Srpske opštine Šamac. Donijeto je naređenje da svi "pripadnici ustaških i muslimanskih snaga" moraju predati oružje, i zabranjen svaki ulazak odnosno izlazak iz grada.
Srpske vlasti, specijalne jedinice DB iz Srbije, pripadnici policijskih snaga i snaga JNA počeli su da hapse muškarce nesrbe. Uhapšeni su potom odvođeni u stanicu policije (SUP) i u zgradu TO. U toku prve nedelje po preuzimanju vlasti uhapšeno je i zatočeno oko 50-60 lica. Zatočenici su držani u nečovečnim uslovima i izloženi mučenju i nečovječnom i okrutnom postupanju od strane policije i pripadnika specijalnih jedinica DB iz Srbije. Među zatočenima je bilo dosta imućnih poslovnih ljudi od kojih su pripadnici paravojnih grupa pokušavali da iznude novac.
Oni muškarci nesrpske nacionalnosti koji nisu uhapšeni tokom prve nedjelje po preuzimanju vlasti, morali su se javiti TO na prinudni rad koji se uglavnom sastojao od kopanja rovova i izgradnje bunkera na borbenim linijama koje su razdvajale srpske vojne snage od hrvatskih i bošnjačkih jedinica. I žene nesrpske nacionalnosti su skupljane i kamionima odvožene na prinudni rad. Uveden je policijski sat, zabranjeno je okupljanje na javnim mestima grupama od tri ili više nesrba, a sve političke aktivnosti, osim aktivnosti SDS, zabranjene su. Od nesrba je traženo da nose bijele trake na nadlakticama kako bi se razlikovali od Srba. Kuće i poslovni objekti nesrba sistematski su pljačkani, a telefonske linije nesrpskih domaćinstava prekinute.
Nakon što je jedan pripadnik "Sivih vukova" ubio Antu Bradića zvanog "Dikan" dok je ovaj bio zatočen, većina zatvorenika koji su držani u zgradi TO u Bosanskom Šamcu prebačena je u kasarnu JNA u Brčkom, a potom u kasarnu JNA u Bijeljini.
Dana 3. maja 1992, najmanje šest osoba uhapšenih u Bosanskom Šamcu prebačeno je iz Bijeljine u logor u Batajnici, u Srbiji. Dana 27. maja nekolicina zatvorenika je prebačena u zatvor u Sremskoj Mitrovici, u Srbiji, gde su držani dok ih nisu razmenili kasnije te iste godine. Ostali zatvorenici su iz Bijeljine vraćeni u Bosanski Šamac.
Širom opštine Bosanski Šamac nastavilo se sa masovnim zatočavanjem nesrba, među kojima je bio i katolički sveštenik Jozo Puškarić. Zatočenici su držani u SUP, zgradi TO, sportskim salama osnovnih i srednjih škola i nekoliko zgrada u Crkvini.
U noći 7. maja 1992, u zgradi poljoprivredne zadruge u Crkvini nalazilo se oko 52 zatočenika. Kasno uveče, pripadnici specijalnih jedinica DB iz Srbije došli su u skladište i ubili najmanje njih 16. Preživeli zatočenici morali su pomoći da se leševi utovare na kamion i skladište očisti od krvi i komada tela.
Dana 9. maja 1992. ili otprilike tog datuma, u Saveznom Sekretarijatu narodne odbrane (SSNO) u Srbiji održan je sastanak sa generalom Gligonovićem, generalom Aleksandrom Vasiljevićem i pukovnikom Jugoslavom Maksimovićem koji su obavešteni o pokolju koji se desio u Crkvini.
Dana 21. maja 1992. ili otprilike tog datuma, u Beograd je doputovala delegacija Kriznog štaba Bosanskog Šamca da raspravi naimenovanje Dragana Đorđevića (zvanog Crni), načelnika specijalnih jedinica DB u Srbiji, za načelnika 2. posavske brigade. Sastanak je održan u Glavnom štabu RV i PVO u Zemunu. Među prisutnima je bio i Frenki Simatović, a tokom sastanka je telefonom pozvan i general Mladić.
Dana 15. maja 1992, Krizni štab je, u ime Blagoja Simića, izdao naređenje da "ovom Odlukom na teritoriji Srpske opštine Bosanski Šamac privode se u izolaciju svi pripadnici Hrvatskog naroda i raspoređuju na vitalne objekte u gradu i selima". Hrvatice iz Bosanskog Šamca i okoline odvedene su i zatočene u zgradama u Crkvini. Hrvatsko selo Zasavica, s tri strane okruženo vodom, pretvoreno je u logor gde je dovedena i zatočena većina žena, dece i staraca, civila hrvatske nacionalnosti. Neke od zatočenih u Zasavici slali su na prinudni rad.
Muškarci hrvatske nacionalnosti su hapšeni i odvođeni u zgradu srednje škole u Bosanskom Šamcu. Čak do 400 muškaraca Hrvata bilo je zatočeno u fiskulturnoj sali srednje škole od maja do septembra 1992. Ljudi su držani u nečovječnim uslovima i bili izloženi mučenju, nečovječnom i okrutnom postupanju uključujući i seksualno zlostavljanje. Odvođeni su na prinudni rad, i na kraju, putem tzv. "razmena", proterani iz opštine. Muškarci bošnjačke nacionalnosti držani su u fiskulturnoj dvorani osnovne škole. I oni su bili izloženi redovnom fizičkom, seksualnom i psihološkom zlostavljanju.
Dana 21. maja 1992, Srpska opština Bosanski Šamac pridružila se SAO Semberiji i Majevici i imenovala Blagoja Simića za svog predstavnika. Dana 24. maja Blagoje Simić se pismeno obratio MUP Srbije i zatražio da se "vojni obveznici" koji su pobegli u Srbiju silom vrate. Dana 21. jula 1992, opštinski Krizni štab je preimenovan u Ratno predsjedništvo, s Blagojem Simićem na mjestu predsjednika.
Specijalne jedinice DB iz Srbije i srpska policija su tokom cijelog tog perioda nastavile s mučenjem, seksualnim zlostavljanjem i ubijanjem zatočenika. Specijalne jedinice DB iz Srbije nakratko su otišle iz Bosanskog Šamca početkom jeseni 1992, da bi se u oktobru 1992. vratile na zahtijev Kriznog štaba i po naređenju generala Bajića i pukovnika Jeremića iz RV i PVO i MUP Srbije. Dragan Đorđević (Crni) postavljen je za komandanta jurišnog bataljona po naređenju generala Novice Simića iz istočnobosanskog korpusa VRS.
Dana 2. oktobra grad je zvanično postao Šamac. U novembru 1992, zatočenici koji nisu pušteni putem "razmena" prebačeni su u Batković i druge zatočeničke logore, odnosno logore za prinudni rad, koji su se nalazili u dijelovima BiH pod srpskom kontrolom. Nekima je suđeno pred Vojnim sudom u Bijeljini, dok su ostali čamili u tim logorima više od dvije godine.
Novembra 1992, u Bijeljini su se sastali Dragan Đorđević, general Bajić, pukovnik Jeremić i general Novica Simić. Pukovnik Jeremić je komandantu iz VRS dao uputstvo da se "dobrovoljci" moraju zadržati "dok se ne oslobodi Orašje." Dana 1. decembra komanda Posavske pješadijske brigade sačinila je izveštaj u kojem se govori o "pljački privatne i društvene svojine koja se sistematski prenosi u Srbiju" i posebnim vezama između službi javne bezbednosti u Bosanskom Šamcu (Bosna), Iloku (Hrvatska) i Beogradu (Srbija).
