Opština Bihać nalazi se u sjeverozapadnoj Bosni, uz granicu sa Hrvatskom. Prema popisu stanovništva iz 1991. godine, u toj su opštini živjeli uglavnom Bošnjaci . Od 70.732 stanovnika, 66,1 % su bili Bošnjaci , 17,9% Srbi, a 7,9% Hrvati. Međutim, unutar opštinskih granica, istočno od grada Bihaća, nalazila se zajednica Ripač, koja se sastojala od sela Ripač i sedam drugih sela, s ukupnim brojem stanovnika koji je 1991. godine iznosio 5.000. Većina stanovnika sela Ripač bili su Bošnjaci , no u zajednici kao cjelini, oko 56% stanovnika bili su Srbi. Dana 28. decembra 1991. godine, SDS je osnovala "srpsku opštinu Bihać". Tokom čitavog rata u Bosni, grad Bihać ostao je pod kontrolom bošnjačkih snaga u okviru prostora koji se često nazivao "Bihaćki džep". Međutim, snage bosanskih Srba kontrolisale su zajednicu Ripač.
Opština Bihać, uključujući područje Ripča, u početku je bila pod komandom 10. korpusa JNA, čiji se štab nalazio u gradu Bihaću. Kasnije je Ripač bio pod kontrolom 2. krajiškog korpusa (dalje u tekstu: 2. KK), smještenog u Drvaru. Nakon izbora 1991. godine, policajci srpske nacionalnosti napustili su svoje položaje u gradu Bihaću i prešli u Ripač, u prostorije "Traktorskog servisa".
Od početka 1992. godine pa nadalje, Srbi su progonili Bošnjake koji su ostali u zajednici Ripač. Dokumenti i korespondencija u vezi s upravljanjem Autonomnom regijom Krajina i Srpskom opštinom Bihać detaljno govore o tom progonu. Niz tih dokumenata svjedoči o vezi između Kriznog štaba lokalnog SDS i viših političkih rukovodilaca Republike Srpske. Jedan dokument pokazuje da je Srbija 1992. godine snabdijevala hranom i naftom opštine Autonomne regije Krajine.
U maju 1992. godine, Bošnjaci koji su ostali u selu Ripač dovedeni su u školu, gdje im se obratio vođa SDS za opštinu Bihać. Bošnjacima je rečeno da njihova djeca više ne mogu pohađati školu u Ripču, već da moraju odlaziti u školu u bošnjačkom dijelu Bihaća. Rečeno im je, takođe, da se od njih traži da predaju oružje i potpišu izjavu o lojalnosti, te da vlasti ne garantuju bezbjednost onima koji odbiju da to učine. U to vreme su Bošnjaci dobivali i otkaze, a bila im je ograničena i sloboda kretanja.
Dana 10/11. juna 1992. godine, preostali Bošnjaci iz sela Kulen Vakufa i Orašac odlučili su da odu, pošto su im Srbi prijetili. Na visoravni Radojla opkolile su ih srpske snage. Postigli su sporazum sa snagama krajinskih Srba da im se dopusti da pređu u Hrvatsku. Međutim, srpske snage spriječile su izvjesnom broju muškaraca Bošnjaka da pređu granicu. Izdvojeno je oko 150-200 muškaraca, koji su uglavnom bili rezervisti TO. Svjedok ovih događaja procenjuje da je preko 20.000 bošnjačkih izbjeglica pokušalo da pređe granicu iz BiH u Hrvatsku kod Štrbačkog Buka.
Izdvojeni muškarci odvedeni su u mesto Ripač i zatvoreni u "Traktorskom servisu", zajedno s ostalim bošnjačkim zatočenicima. Taj zatočenički objekat nalazio se iza policijske stanice u Ripaču. Uslovi u zatočeničkom centru bili su užasni. Srbi su zatočenicima oduzeli sve dragocjenosti, a izvijestan broj zatočenika su ispitivali, provocirali i tukli. Zatvorenicima su često ruke duže vrijeme bile vezane. General Mladić redovno je viđan u zatočeničkom centru.
Dana 12. juna 1992. godine, vojnici 2. KK zauzeli su selo Ripač i pljačkali i palili bošnjačke domove. Dana 14. juna 1992. godine, eksplozivima je uništen minaret džamije u Ripaču. Od jula do septembra 1992. godine, nekoliko Bošnjaka koji su ostali u selu Ripač morali su da odlaze na prisilni rad i živjeli su u teškim uslovima. Mnoge su prisiljavali da rade na farmama, gdje su ih čuvali srpski civili u vojničkim uniformama. U nemogućim rokovima su morali da obavljaju poslove i rade petnaest sati dnevno, uz samo jedan obrok. Poslovi koje su obavljali obuhvatali su zakopavanje leševa i kopanje puteva i rovova. Svaki Bošnjak koji je imao slobodan dan morao se svakog sata javljati u policijsku stanicu. U septembru 1992. godine, grupa bošnjačkih civila, uključujući žene i djecu, odvedena je na rad u voćnjak u blizini sela Orašce i Duljci. Kasnije su im se pridružili stariji Bošnjaci, koji inače nisu bili pod radnom obavezom. Nekoliko bosanskih Srba otvorilo je vatru iz automatskog oružja na obe grupe, ubivši mnogo civila.
U jednom izvještaju odjeljenja SNB, CSB Banjaluka, iz mjeseca maja 1993. godine, stoji da se iz opštine Bihać iselilo 8.000 Bošnjaka. Dokument iz 1995. godine, iz istog odjeljenja, govori o tome daje broj Bošnjaka na području Bihaća i Ripča sa 6.000 u 1991. godini, pao na nula u 1995. godini, te da su Srbi činili svih 100% stanovništva.
